Θέμη… μην απελπίζεσαι! Παρασκευή, Μάι. 30 2008 

Το άρθρο-έκρηξη του Θέμη Λαζαρίδη σ’αυτό το ιστολόγιο χθες δείχνει γλαφυρά την κατάσταση απελπισίας που φτάνει κάποιος όταν συνειδητοποιεί τις χαμένες ευκαιρίες της ελληνικής ακαδημαϊκής έρευνας και διδασκαλίας. Το δυναμικό λίγων ικανών ανθρώπων έναντι της πλειάδας ανώνυμων τραμπούκων που καταλύουν ιδρύματα, διακόπτουν συνεδριάσεις, προπηλακίζουν καθηγητές και άλλους φοιτητές, και τα λοιπά…

Δεν πιστεύω πως ο Θέμης θα το βάλει κάτω στην προσπάθεια αυτή που κάνει το ιστολόγιο να είναι watchdog της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αλλά νομίζω είναι απαραίτητο να γίνει μια ανακεφαλαίωση των προτάσεων που έχουν γίνει/σχολιαστεί ως τώρα σ’αυτόν τον χώρο, με απώτερο σκοπό- γιατί όχι- την κωδικοποίησή τους και το «lobbying» για την προώθησή τους στους αρμόδιους. Και όποιος ακούσει…

Αυτό το blog το διαβάζουν από μελλοντικοί φοιτητές (μαθητές λυκείου) μέχρι ομότιμοι καθηγητές, και από άτομα που ζουν καθημερινά το ελληνικό πανεπιστήμιο μέχρι ενδιαφερόμενοι ομογενείς Έλληνες που ασχολούνται- χάρη στο Internet- με τα ελληνικά δρώμενα. Δεν ξέρω πόσοι είμαστε, αλλά λίγοι δεν είμαστε. Όλο και σε κάποια αυτιά θα φτάσει.

Κάποιες προτάσεις λοιπόν: (περισσότερα…)

Καταγγελίες από Πρυτανικά Συμβούλια; Τρίτη, Μαρ. 11 2008 

Διάβαζα με περιέργεια την είδηση πως οι Επίτροποι (Regents) του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια θα καταγγείλουν- μεταξύ μας… καιρός ήταν!- ορισμένους φιλόζωους ακτιβιστές που το παράκαναν με επιθέσεις ψυχολογικής τρομοκρατίας σε μέλη του διδακτικού προσωπικού. Είναι ενδιαφέρον πως την απόφαση να προστατευθούν οι εργαζόμενοι (ήτοι καθηγητές, ερευνητές, κλπ) απ’τους τρομοκράτες-ακτιβιστές την παίρνει το ανώτατο διοικητικό όργανο του πανεπιστημίου: το συμβούλιο των επιτρόπων.

Αναρωτιόμουν: (1) θα μπορούσε να θεωρηθεί το Πρυτανικό Συμβούλιο όργανο αντίστοιχο του Συμβουλίου των Επιτρόπων κι αν ναι (2) θα μπορούσε ν’αναλάβει το πρώτο αντίστοιχα στην Ελλάδα κινήσεις νομικού χαρακτήρα για διάφορα ευτράπελα (προπηλακισμούς, χτισίματα σε γραφεία, απειλές, κλπ) που συμβαίνουν στα δικά μας ΑΕΙ;

Συνεδριάσεις Συγκλήτων Τρίτη, Μαρ. 4 2008 

Στις 2 Φεβρουαρίου είδαμε στις ειδήσεις διάφορα θλιβερά γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας με αφορμή μια πορεία ακροδεξιάς οργάνωσης που «συναντήθηκε» με άλλη πορεία και έγιναν «διάφορα». Δεν μάθαμε ποτέ σχετικά με κάποια γεγονότα που έλαβαν χώρα μέσα στο Πανεπιστήμιο κατά την επόμενη συνεδρίαση της Συγκλήτου. Πρόσφατα έλαβα ένα mail το οποίο αναφέρεται στα γεγονότα αυτά το οποίο περιγράφει την αδιανόητη κατάσταση πίεσης φοιτητών υπό την οποία λειτούργησε η συγκεκριμένη συνεδρίαση Συγκλήτου.

Δυστυχώς και οι συνεδριάσεις της Συγκλήτου του ΕΜΠ γίνονται μόνιμα σε τέτοιες συνθήκες. Πολλοί υποστηρίζουν ότι «αυτά δεν πρέπει να βγαίνουν προς τα έξω» γιατί με αυτό τον τρόπο «βλάπτεται το δημόσιο πανεπιστήμιο». Είναι αλήθεια ότι κάθε γεγονός μπορεί να χρησιμοποιηθεί με πολλούς τρόπους. Ωστόσο, ακόμη και αν ένας από αυτούς είναι η ζημιά στο δημόσιο πανεπιστήμιο, η μη δημοσίευση τέτοιων γεγονότων δεν ισοδυναμεί με «όφελος στο δημόσιο πανεπιστήμιο». Επιπλέον, η απόκρυψη της αλήθειας, εν προκειμένω αντικειμενικών γεγονότων που λαμβάνουν χώρα (για να μην το γυρίσουμε στο «τι είναι η αλήθεια, η αλήθεια είναι ταξική και τα συναφή), ποτέ δεν ωφέλησε κανέναν.

Google 2008 International «Model Your Campus» Competition Κυριακή, Μαρ. 2 2008 

Google Model ContestΜια καλή ευκαιρία για όλα τα εικαστικά Τμήματα της χώρας σε ΑΕΙ και ΤΕΙ, αλλά και για την ανάλυση της χωροταξικής κατάστασης των ελληνικών ακαδημαϊκών campi θα μπορούσε να είναι η συμμετοχή στο διεθνή διαγωνισμό που διοργανώνει η Google. Ακόμα κι αν δεν κερδίσουν τίποτα, θα δημιουργηθούν τρισδιάστατες ψηφιακές μακέτες με τα σημεία που θέλουν βελτίωση.

Η προθεσμία κατάθεσης σχεδίων είναι μέχρι την 1η Ιουνίου 2008. Περισσότερα εδώ.

Η οργή, η γνώση και η εκπαίδευση Παρασκευή, Φεβ. 22 2008 

Μετά από αποχή μηνών για σημαντικούς προσωπικούς λόγους επανέρχομαι. Επιλέγω να μην γράψω απάντηση στο περί αντιγραφής ή αλλού, γιατί οποιαδήποτε απάντηση «επί συγκεκριμένου» κατακεραυνώνεται άμεσα δια της αναγωγής στο γενικότερο. Αυτή είναι, τελικά, μια στάση ζωής, δεν ξέρω αν πρέπει να την αποκαλέσω «φιλοσοφική». Κάποιοι ενδεχομένως την αντιλαμβάνονται ως τέτοια, κάποιοι πάλι δεν δύνανται για λόγους που αν επιχειρήσω να εξηγήσω θα λάβω πολλές επαναστατικές απαντήσεις.

Επαναλαμβάνω αυτό που συζήτησα με τον Θέμη κατά τη σύντομη αλλά πιστεύω ουσιαστική γνωριμία μας στην Αθήνα: το «πρόβλημα» των ελληνικών πανεπιστημίων, της ελληνικής παιδείας, ή αν θέλετε της χώρας γενικότερα δεν είναι ένα σύνολο από συγκεκριμένα σημεία στα οποία πρέπει να αλλάξουν πράγματα και εκεί διαφωνούμε. Είναι η έλλειψη συστήματος αναφοράς, αυτό που οι παλιοί έλεγαν «αρχές» που όλοι αποδεχόμαστε.

Η «μαγκιά» της αντιγραφής δεν υπάρχει μόνο στα πανεπιστήμια. Υπάρχει παντού στη λεγόμενη δημόσια ζωή. Η επιορκία δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των κακών καθηγητών. Είναι και των πολιτικών που κυβερνούν, όσων έχουν δημόσια πρόσβαση να «δίνουν το παράδειγμα», και τελικά όλων των πελατών ψηφοφόρων που δια των επιλογών μας τους δίνουμε αέρα να αναπνέουν.

Οι νέοι άνθρωποι δεν είναι μόνο «χαμένοι» στα γράμματα που (δεν) έμαθαν. Είναι πάνω απ΄όλα οργισμένοι με ένα τρόπο που δεν μπορούν να τιθασεύσουν σε όφελος της δικής τους προόδου. Δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα: 1) Το «επιχείρημα» ότι οι γ.σ. των φοιτητών παίρνουν αποφάσεις με σχετική πλειοψηφία και καλά κάνουν και δεν μας πέφτει λόγος γιατί και εμείς εκλέγουμε κυβερνήσεις με σχετική πλειοψηφία. 2) Το «επιχείρημα» ότι ναί, είναι μαγκιά να κλέβεις στις εξετάσεις γιατί τελικά το σύστημα σου κλέβει τη ζωή και καλά του κάνεις. Κατά μίαν έννοια, από τη σκοπιά τους, έχουν δίκιο και στα δύο και σε πολλά άλλα. Ποιος στρέβλωσε «πρώτος» την έννοια του διαλόγου και της άμιλλας; Εμείς οι «μεγάλοι». Ποιοι είναι οι μεγάλοι διδάσκαλοι της υποκριτικής, της διπροσωπίας και των πελατειακών σχέσεων στο δημόσιο και όχι μόνο βίο; Πάλι οι «μεγάλοι». Με ή χωρίς διδακτορικά, καθηγητές, σύμβουλοι, και λοιποί παράγοντες κάθε είδους.

Γι αυτούς και για πολλούς άλλους λόγους «οι νέοι» δεν μας αναγνωρίζουν ούτε σα δάσκαλους, ούτε σαν «ηθικά ακέραιες» οντότητες. Ασφαλώς αυτό δεν τους δίνει άλλοθι να συμπεριφέρονται με αυτή την καταστροφική μανία πάνω απ΄όλα απέναντι στην ίδια τη γνώση, ισοπεδώνοντας και ευτελίζοντας ό,τι έχει απομείνει από τη διαδικασία μετάδοσής της. Ναι, η γνώση είναι εργαλείο εξουσίας για την «άρχουσα τάξη», όπως και αν την αντιλαμβάνεται ο καθένας, αλλά ταυτόχρονα είναι και το ισχυρότερο εργαλείο ανατροπής της. Το λάθος πολλών εκ των απόντων από τα αμφιθέατρα, αντιγραφέων και υβριστών, επιφανειακών ή «ψαγμένων», ανώνυμων και επώνυμων, που ανέξοδα ή όχι το παίζουν τιμητές στο όνομα μιας (ποιας, αλήθεια) προόδου, είναι ότι παραιτούνται από την κατάκτηση της μοναδικής ύλης που έχει τη δύναμη να γεννήσει οράματα και να αλλάξει τον κόσμο: της γνώσης, έστω και αυτής που οι «πολυεθνικές» επιτρέπουν να μπαίνει και να βγαίνει από τα Πανεπιστήμια. Αυτό που δεν μπορούν να επιβάλλουν οι «πολυεθνικές», όσο και αν θα το ήθελαν, είναι ο ευνουχισμός του ελεύθερου πνεύματος το οποίο, παρά τη «λίγη» και «κακή» γνώση που του επέτρεψαν να λάβει, υπερβαίνει και δημιουργεί.

Πρώτα, όμως, πρέπει κανείς να κατακτήσει (έστω και αυτή, ξαναλέω) τη γνώση. Δήθεν πολιτικά δήθεν επιχειρήματα περί μαγκιάς της αντιγραφής, περί κλεμμένου χρόνου στα μαθήματα και περί πειθάρχησης, στα οποία τελικά όλοι εμείς (οι καθηγητές) ενδίδουμε (ο καθένας για τους δικούς του λόγους), δεν οφελούν κανέναν άλλον από τα ορατά ή αόρατα κέντρα εξουσίας που θέλουν πολλές γενιές των «700 ευρώ» εκεί έξω, να διαμαρτύρονται για τα «επαγγελματικά δικαιώματα» και την «εξειδίκευση». Εδώ είναι που διαφωνούμε.

Για να βγούμε από το φαύλο αυτό κύκλο, χρειάζεται δουλειά και από τις δύο πλευρές. Χρειάζεται τιθάσευση της οργής και των δύο πλευρών, η οποία να γίνει εκ των έσω. Οι «μεγάλοι» να πείσουν για τις αξίες που επικαλούνται και οι «μικροί» να δουλεύουν περισσότερο για την κατάκτηση της γνώσης. Καλό θα ήταν να συναντηθούν οι πορείες αυτές, όμως τελικά ίσως δεν είναι απαραίτητο. Ακόμη και τα πραγματικά αυταρχικά καθεστώτα (που το δικό μας είναι ανέκδοτο να το χαρακτηρίζουμε έτσι) δεν επιβιώνουν από μια επίθεση μορφωμένων ανθρώπων. Επιβιώνουν, όμως, μια χαρά, από πολλές επιθέσεις ημιμαθών (με ή χωρίς αντιγραφή) και έχουν μάθει πολύ καλά να χειρίζονται σε όφελός τους την οργή των νέων χωρίς απαραίτητα να την τιθασσεύουν δια της βίας. Ας διαλέξει ο καθένας τη στάση του.

Ακαδημαϊκά Εργαστήρια: ο δρόμος μπροστά… Κυριακή, Δεκ. 16 2007 

Τα νέα απ’τις ΗΠΑ δείχνουν πως η σύμπραξη δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στην Έρευνα & Ανάπτυξη (Ε&A) είναι πλέον το επικρατές μοντέλο. Στις περισσότερες περιπτώσεις μεγάλα «εταιρικά εργαστήρια» (όπως τα γνωστά Bell Labs) τείνουν να εκλείψουν μιας που στα πανεπιστημιακά ινστιτούτα η ερευνητική εργασία είναι πιο αποτελεσματική (και οικονομική!), και οι επιχειρήσεις μένουν πιο ελεύθερες να προσηλωθούν στη βελτίωση και το marketing των τελικών προϊόντων/υπηρεσιών τους.

Τα ελληνικά ΑΕΙ/ΤΕΙ, με την χρόνια υποχρηματοδότησή τους, θα μπορούσαν να είναι στο μεταίχμιο μιας παρόμοιας διαδικασίας. Η ερώτηση είναι: λίγο πριν το 2008, έχει η Ελλάδα αποτελεσματική νομοθεσία για τις ιδιωτικές επιχειρήσεις (φερ’ ειπείν: φορολογικές διευκολύνσεις κι εκπτώσεις) που θα δεσμευθούν να επενδύσουν σεβαστά ποσά πάνω σε εργαστήρια ελληνικών πανεπιστημίων ή τεχνολογικών ιδρυμάτων;

Διάφορα ενδιαφέροντα σχόλια- σχετικά με αυτήν την εξέλιξη στις ΗΠΑ- θα βρείτε σε post του Slashdot.

Μ’άρεσε ο κυνικός διάλογος μεταξύ δύο (που μάλλον δεν χαίρονται με αυτές τις συμπράξεις):
-But .. but… but I thought universities were noble non-profit institutions, selflessly devoted to improving learning and acquiring knowledge?
-Yeah, I thought that, too. Our motto was: «publish or die». Today that has been changed to «get funding or get fired».
:D

Μέχρι και τις βιβλιοθήκες τους αξιολογούν οι Γερμανοί… Πέμπτη, Οκτ. 11 2007 

Δείτε εδώ.

To γερμανικό Κέντρο Ανάπτυξης Ανωτέρων Σχολών (CHE), που αξιολογεί τα πανεπιστήμια και τις τεχνικές σχολές, αποφάσισε να αξιολογήσει τις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες στα θεωρητικά αντικείμενα. Εξετάζεται όχι μόνο η πληρότητα των συλλογών τους, αλλά και η εργονομία των τρόπων αναζήτησης υλικού, οι online υπηρεσίες, κλπ.

22 Οκτωβρίου: αναγνώριση πτυχίων αναγνωρισμένων ιδρυμάτων της ΕΕ Τρίτη, Οκτ. 9 2007 

«Σε 14 μέρες τα ψέματα τελειώνουν, τα αναγνωρισμένα κολλέγια γίνονται πραγματικότητα και η Ελλάδα για μια ακόμη φορά έρχεται προ τετελεσμένων γεγονότων, εντελώς ανίκανη να επηρεάσει τις εξελίξεις…

…Ακόμα και αν η Ελλάδα δεν περάσει κάποιον σχετικό νόμο, η κοινοτική οδηγία έχει πλήρη ισχύ. Με τις καθυστερήσεις και τα πισωγυρίσματα λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση απώλεσε πλήρως το δικαίωμα να ελέγχει τα εκπαιδευτικά ιδρύματα που λειτουργούν στην χώρα μας!»

Περισσότερα εδώ.

Ενεργοποίηση του Άρθρου 4 του 1268/82: μια λύση εδώ και 25 χρόνια; Τετάρτη, Σεπτ. 26 2007 

Ο Νόμος-Πλαίσιο 1268/82 προέβλεπε τη δημιουργία ενός οργανισμού που σύμφωνα με έναν εκ των εμπνευστών του, του Δημητρίου Ρόκου- Καθηγητή στο ΕΜΠ, θα επιτελούσε «τον ακαδημαϊκό έλεγχο σε εθνικό επίπεδο… για την τήρηση των βασικών αρχών της δημοσιότητας, της αντικειμενικότητας και της αξιοκρατίας* και την εξασφάλιση των προϋποθέσεων για αξιοποίηση και του ελληνικού επιστημονικού δυναμικού της διασποράς.»

Αυτός ο οργανισμός θα ήταν η Εθνική Ακαδημία Γραμμάτων και Επιστημών όπου μεταξύ άλλων θα τηρούσε ένα μεγάλο αρχείο αξιολόγησης και ιεράρχησης των επιστημονικών περιοδικών, συνεδρίων, κλπ με σκοπό την πιο αντικειμενική (βιβλιομετρική!) σύγκριση των επιστημόνων κατά την ακαδημαϊκή τους ανέλκυση.

*H EAΓΕ (§3, εδάφιο IV) θα ήταν υπεύθυνη για την αξιολόγηση αλλά και για την κρίση των διαδικασιών εκλογών και εξελίξεων στα ΑΕΙ

—–

Η ΕΑΓΕ δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ. Μήπως ξέρεις κανένας απ’τους παλιότερους να μου πει το γιατί;
(εγώ ήμουν 2 χρονών τότε, δεν θυμάμαι… :D )

Ακολουθεί το εν λόγω Άρθρο του 1268/82 με το ακριβές κείμενο του ρόλου της ΕΑΓΕ: (περισσότερα…)

Δωρεάν Παιδεία στην 3βάθμια εκπαίδευση: ουτοπία ή κοροϊδία; Σάββατο, Σεπτ. 8 2007 

Χρησιμοποιώντας ως έναυσμα ένα σχόλιο που έκανε ο δείμος του πολίτη σχετικά με τη ριζική αναθεώρηση της θεσμικής ρύθμισης των μεταπτυχιακών θα ήθελα να προβάλλω έναν προβληματισμό που είμαι σίγουρος πως ποτέ κανένα κόμμα δεν θα αναλάμβανε το πολιτικό κόστος να προτείνει: την κριτική ανάλυση των πλεονεκτημάτων ή μειονεκτημάτων μιας συνταγματικά κατοχυρωμένης δωρεάν παιδείας στην ανώτατη βαθμίδα.

Σίγουρα σε πρώτη φάση (gut instict) οι περισσότεροι είμαστε φανατικοί υποστηρικτές ενός τέτοιου μέτρου. Είναι σωστό και δέον όλοι να έχουν δωρεάν πανεπιστήμια, δωρεάν συγγράμματα, δωρεάν μεταπτυχιακά… αλλά είναι ρεαλιστικό για τα δημοσιονομικά ενός κράτους που υποτίθεται θέλει να βελτιώσει (overhaul) το ακαδημαϊκό του σύστημα;

Αναρωτιέμαι σε πόσες άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης ή πολιτείες της Βόρειας Αμερικής υπάρχει μια παρόμοια κατάσταση… απ’όσο ξέρω πουθενά. Στις περισσότερες χώρες οι φοιτητές (προπτυχιακά, και ακόμα περισσότερο μεταπτυχιακά) συνεισφέρουν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό στα έξοδα των σπουδών τους μέσα από τα δίδακτρα. Σε καμία σοβαρή χώρα πλέον τα συγγράμματα δε μοιράζονται δωρεάν.

Ο δείμος πρότεινε στο post του το πλήρες άνοιγμα των θέσεων στα μεταπτυχιακά προγράμματα. Αν και δε συμφωνώ με την «αβρότητα» του σχολίου που έκανε από κάτω ένας Ανώνυμος, νομίζω πως ένα τέτοιο μέτρο όχι μόνο δεν είναι ρεαλιστικό αλλά δείχνει πως ακόμα σκεφτόμαστε λες και η ανώτατη εκπαίδευση (και μάλιστα η μεταπτυχιακή!!) ανήκει στην υποχρεωτική…

Ποιά είναι η γνώμη σας; Πώς εξηγείτε τα μέτρα που παίρνουν άλλες χώρες να βάλουν δίδακτρα ακόμα και στα προπτυχιακά ενώ εμείς συζητάμε ακόμα για δωρεάν συγγράμματα και τζαμπαντάν μεταπτυχιακά;

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »