Η μη παραπομπή του Αριστοτέλη Παυλίδη είναι ένα γεγονός ήσσονος σημασίας. Δεν είναι ο πρώτος ή ο τελευταίος που (πιθανολογουμένως) έβαλε το δάχτυλο στο μέλι. Δείχνει όμως το βάθος της ανυποληψίας του πολιτικού μας συστήματος. Ένας πρωθυπουργός, προκειμένου να παραμείνει για λίγο ακόμα γαντζωμένος στην εξουσία, υποκύπτει στον εκβιασμό ενός γλοιώδους υποκειμένου. Με την πράξη του αυτή το κυβερνών κόμμα απέδειξε ακόμα μια φορά την φαυλότητά του. Έδειξε ότι κλείνει τα μάτια στη διαφθορά και δεν ενδιαφέρεται για την απονομή δικαιοσύνης.

Σε προηγούμενο ποστ ο Rebel@work γράφει:

«Μετασχηματισμός του πολιτικού συστήματος διαχείρισης είναι δυνατός μέσα στα πλαίσια του οικονομικού μας συστήματος, όπως συνέβη στην πρόσφατη ιστορία μας με τη μεταπολίτευση. Απλές ενδείξεις και βήματα τέτοιου μετασχηματισμού θα μπορούσαν να ήταν ο διαχωρισμός της εκτελεστικής από τη νομοθετική εξουσία, η διαχείριση θεμάτων παιδείας από ανεξάρτητη, εξωκοινοβουλευτική-εξωκομματική αρχή, η πλήρης απεξάρτηση (κυρίως οικονομική) των πανεπιστημίων από αυτήν ή οποιαδήποτε πολιτική αρχή [πόσοι ΔΕΠ άραγε επιθυμούν κάτι τέτοιο όταν προτείνουν αυτοδιοίκηση και αυτονομία] κτλ. Το κατά πόσο τέτοιες αλλαγές είναι εφικτές δεν το γνωρίζω, ωστόσο αποτελούν προαπαίτηση για ουσιαστικές αλλαγές σε άλλα επίπεδα της κοινωνικής μας ζωής….. η βία, η διαφθορά, η παρανομία, η κακοδιαχείριση, οι ατασθαλίες και τα άλλα συμπτώματα αποσύνθεσης στην παιδεία κι αλλού αιτιολογούνται και νομιμοποιούνται από ένα διεφθαρμένο, βίαιο, αλαζονικό και παρανομόν πολιτικό σύστημα και εποικοδόμημα, που κακοδιαχειρίζεται και αυτόν τον λίγο πλούτο που παράγει η κοινωνία μας.»

Συμφωνώ απόλυτα. Χωρίς τον πολιτικό μετασχηματισμό που σκιαγραφείται παραπάνω (κάποιοι το λένε «νέα μεταπολίτευση») δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια ή οποιονδήποτε άλλο τομέα. Ο Rebel έχει μια μαρξιστική θεώρηση των πραγμάτων αλλά τον βλέπω πρόθυμο να συμβιβαστεί με μια ευνομούμενη σοσιαλδημοκρατία ή ένα σύγχρονο φιλελεύθερο κράτος που οι περισσότεροι εδώ μέσα επιθυμούμε. Το ζήτημα είναι πώς θα γίνει αυτός ο μετασχηματισμός. Κάποιοι ποντάρουν στη δημιουργία νέων κομμάτων (ΦΙΣ, Δημοκρατικοί, Δράση). Άλλοι πιστεύουν στην πολιτική ενεργοποίηση εντός των υπαρχόντων κομμάτων. Η αδράνεια στην ελληνική κοινωνία είναι τεράστια, όμως η επερχόμενη κρίση μπορεί να προκαλέσει ανακατατάξεις. Η δική μου προτροπή είναι η εξής: όσοι επιθυμούν ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος ας κάνουν μια συντονισμένη προσπάθεια για την εκπόνηση ενός προγράμματος ανασυγκρότησης της χώρας. Θα είναι καλό να υπάρχει όταν χρειαστεί. Ακόμα κι αν δεν γίνουν μεγάλες ανακατατάξεις, συγκεκριμένες πολιτικές προτάσεις θα επηρεάσουν, μερικώς έστω, τα προγράμματα των υπαρχόντων κομμάτων.

Advertisements