Λοιπόν, διάβασα το περιβόητο βιβλίο που σας είχα μιλήσει σε παλιότερο post. Θα σας περιγράψω τα πιο σημαντικά συμπεράσματα που βγάζει κάποιος διαβάζοντας κοντά 300 σελίδες «μεσογειακής ακαδημαϊκής κουτοπονηριάς».

Θα επιμείνω μονάχα στον επίλογο του βιβλίου που ακούει στο όνομα η ανταρσία (la rivolta) και ούτε λίγο ούτε πολύ εξηγεί κάποιες επιτυχίες ανθρώπων που αποφάσισαν να αντισταθούν στον πανεπιστημιακό νεποτισμό, ραγιαδισμό, και οικογενειοκρατία.

  • Μ’αρέσει που ο Θέμης είχε αναρωτηθεί αν ένα τέτοιο βιβλίο δίνει ονόματα. Όχι απλά δίνει… θα έλεγα πως αυτό είναι ίσως το αδύναμο σημείο του βιβλίου γιατί παραδίνει πολλά! Καταντάει να είναι ένα ακαδημαϊκό ξεκατίνιασμα για όλους τους μπαμπάδες, θείους, συζύγους, εραστές, προστάτες, κλπ που βολεύουν τους προεπιλεγμένους υποψηφίους τους χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Απ’την άλλη βέβαια είναι ωραίο γιατί μιλάει για όλες τις περιπτώσεις που πήγαν στα δικαστήρια ή κρίνονται αυτή τη στιγμή στη δικαιοσύνη και πως εξελίχθηκε η υπόθεση, η κάλυψη που υπήρχε απ’τον τύπο, η λαϊκή κατακραυγή, κλπ.

    ————————

  • Ένα απ’τα πιο τραγικά σημεία που πρόσεξα είναι πως στα ιταλικά concorsi όταν ο ημέτερος υποψήφιος είναι κραυγαλέα σίγουρος… το γνωρίζει όλος ο ντουνιάς, οπότε οι μεν καλοί αποσύρουν τις αιτήσεις τους οι δε φελλοί τις βάζουν απλά για να φανεί η εκλογή «δίκαιη και «πως κέρδισε ο καλύτερος». Οι φελλοί συνήθως είναι κάποιοι σκλάβοι του department που απλά τους υπόσχονται ότι «θα έρθει και η σειρά σου».

    ————————

  • Είναι κωμικό το μέγεθος της «μεντελιανής επικράτησης» συγκεκριμένων οικογενειών που καταντούν να είναι δυναστείες (3 και 4 γενιές πίσω!!) σε συγκεκριμένα γνωστικά αντικείμενα και έδρες. Στο Οικονομικό του Μπάρι είναι το ιταλικό ρεκόρ με 8 καθηγητές-φαμίλια. Μια πολύ αγαπημένη οικογένεια! (σε rankings που έγιναν το department τους βγήκε ένα απ’τα λιγότερο παραγωγικά της Ιταλίας)

    ————————

  • Τα παιχνίδια που παίζονται ξεφεύγουν απλά απ’την οικογενειοκρατία. Το βιβλίο φέρνει συγκεκριμένα παραδείγματα και εκδικάσεις περιπτώσεων όπου υπήρχαν οι πλέον διαφορετικοί λόγοι για την εκλογή ενός Τακτικού: πολιτικοί, ιδεολογικοί, θρησκευτικοί, μασωνικοί, μαφιόζικοι, ό,τι θέλετε.

    ————————

  • Ένα πράγμα που μου έκανε τρομερή εντύπωση, και απορώ γιατί δεν εφαρμόζεται και στην Ελλάδα, είναι πως τα ιταλικά διοικητικά δικαστήρια ΜΠΟΡΟΥΝ να εκδικάσουν μια υπόθεση παράνομης εκλογής και «επί της ουσίας», ιδιαίτερα όταν η ατασθαλία ήταν ξόφθαλμα φανερή. Σ’αυτό βοηθάει και το γεγονός των τηλεφωνικών καταγραφών που στην Ιταλία πάνε σύννεφο.

    ———————–

  • Το βιβλίο περιγράφει κάποιες περιπτώσεις αξιόλογων υποψηφίων που αγανάκτησαν και πήραν την απόφαση να καταγράψουν τις συνομιλίες τους με τους «βαρώνους» που τους εξηγούσαν πως λειτουργεί το σύστημα και να κάνουν υπομονή γιατί θα έρθει και η σειρά τους. Αυτό είναι παράνομο φυσικά και δεν στέκει σ’ένα δικαστήριο, περιέργως όμως- και ίσως και καλώς- οι παραπάνω υποψήφιοι πήγαν τις καταγεγραμμένες συνομιλίες σε Εισαγγελείς οι οποίοι ξεκίνησαν τις απαραίτητες διαδικασίες διερεύνησης.

    ———————–

  • Γενικώς οι συγγραφείς του βιβλίου εναποθέτουν μεγάλη ελπίδα στο σύστημα των διοικητικών δικαστηρίων και τους Εισαγγελείς που μπορούν κάλλιστα να ακυρώσουν ένα concorso αν κάποιος πάει αδιάσειστα στοιχεία ότι υπήρχε παρανομία. Σ’αυτό, όπως έγραψα, βοηθάει και το γεγονός ότι η δικαιοσύνη μπορεί να κρίνει και επί της ουσίας, όχι μόνο για τις διαδικασίες (όπως γίνεται στην Ελλάδα) μιας εκλογής.

    ———————–

  • Συμπερασματικά το βιβλίο αφήνει να εννοηθεί αυτό που νομίζω έχετε καταλάβει όλοι λίγο πολύ διαβάζοντας το GURF αυτά τα χρόνια: φτάνει με τον ραγιαδισμό και οφείλουν οι αξιόλογοι άνθρωποι του πανεπιστημίου να ενωθούν και να καταγγέλουν αλύπητα την οποιαδήποτε ατασθαλία φτάνει στο αισθητήριό τους!
Advertisements