Πριν από λίγο καιρό συναντήθηκα για καφέ με τον κ. Αθανάσιο Σμοκοβίτη, συνταξιούχο εδώ και κάποια χρόνια καθηγητή της Κτηνιατρικής ΑΠΘ. Μιλήσαμε για ένα δύωρο (εγώ κυρίως άκουγα) και στο τέλος μου έδωσε μια στίβα βιβλίων που έχει γράψει (εκτός από τις «Φυλές των πανεπιστημιακών» τις οποίες είχα ήδη διαβάσει).

Ξεκίνησα διαβάζοντας το βιβλίο «Αναπάντητες και ανεπίδοτες επιστολές στην εξουσία». Το βιβλίο αυτό αποτελεί συλλογή άρθρων και επιστολών που δημοσιεύτηκαν κυρίως στο Βήμα και στον Οικονομικό Ταχυδρόμο μεταξύ 1988 και 1999, αλλά και επιστολών που δεν δημοσιεύτηκαν («ανεπίδοτες»). Υπάρχει και ενα εκτενές αποχαιρετιστήριο κείμενο προς τους φοιτητές της κτηνιατρικής. Στις επιστολές αυτέ ο κ. καθηγητής αναπτύσσει τις θέσεις του για το πανεπιστήμιο αλλά και για άλλα ζητήματα της επικαιρότητας. Κάποια κείμενα μου άρεσαν ιδιαίτερα και θα σας τα μεταφέρω σε επόμενα ποστ. Μερικές από τις θέσεις του για το πανεπιστήμιο είναι οι εξής:

* απαιτείται πλήρης και αποκλειστική απασχόληση των πανεπιστημιακών
* ναι στην πολιτικοποίηση, όχι στην κομματικοποίηση
* το ποσοστό φοιτητικής εκπροσώπησης θα έπρεπε να ποικίλει ανάλογα με την περίπτωση
* οι υποψήφιοι πρυτάνεις οφείλουν να κοινοποιούν πλήρη βιογραφικά καθώς και αναλυτικά προγράμματα δράσης
* κατάργηση των χρονικών ορίων για την εξέλιξη των ΔΕΠ
* ίδρυση πανεπιστημιακών τυπογραφείων
* οι καταλήψεις συνιστούν κατάλυση του ασύλου

Στην συνάντησή μας γνώρισα έναν άνθρωπο που επέμενε να κάνει αυτό που θεώρησε σωστό (και που ΕΙΝΑΙ σωστό) σε όλη του την καριέρα. Επέλεξε να προσφέρει στους φοιτητές του περισσότερα από αυτά που απαιτούνταν, διοργανώνοντας π.χ. διαθεματικά σεμινάρια ή επισκέψεις σε χωριά του Κιλκίς το Σάββατο, που πολεμήθηκαν από κάποιους συναδέλφους του. Επέλεξε να ψηφίζει κατά συνείδηση, έξω από «γραμμές», «παρέες» και παρασκηνιακές διαβουλεύσεις. Επέμεινε να αποφεύγει σύγκρουση συμφερόντων, αποχωρώντας από εισηγητικές επιτροπές που θα έκριναν συνεργάτες του. Για την άτεγκτη αυτή στάση του απομονώθηκε από τους συναδέλφους του. Mπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να υπερέβαλε, μπορεί να ήταν υπερβολικά αυστηρός, δεν ξέρω. Διέκρινα μια «ηθική υπεροψία», αν μπορώ να το ονομάσω έτσι. Αλλά κι έτσι να ‘ναι, αυτό είναι πταίσμα για έναν άνθρωπο που τόσο στην επαγγελματική όσο και στην προσωπική του ζωή επέλεξε τον δύσκολο δρόμο του καθήκοντος. Υποβάλλω τα σέβη μου.

Advertisements