Δικτυακός τόπος: http://dep.ntua.gr/
Ηλεκτρονική Διεύθυνση: dep@central.ntua.gr

15/01/2009

Το Δ.Σ. του Συλλόγου ΔΕΠ ΕΜΠ διαπιστώνει ότι για μία ακόμη φορά το Ε.Μ. Πολυτεχνείο έχει σταματήσει να λειτουργεί ως χώρος εκπαίδευσης, έρευνας και ελεύθερης έκφρασης ιδεών. Αντίθετα, μετατρέπεται σε νεκρά κτιριακά συγκροτήματα που φιλοξενούν περιστασιακά:

Ομάδες ατόμων που δεν έχουν σχέση με την πανεπιστημιακή κοινότητα, δεν σέβονται το χώρο και την ιστορία του προβαίνοντας σε σοβαρές καταστροφές, ενώ εχθρεύονται το διάλογο.

Πανεπιστημιακούς δασκάλους και φοιτητές που περιφέρονται στα κυλικεία του Ιδρύματος (ενίοτε με τον προσωπικό τους υπολογιστή), αναρωτιούνται σε ποιό κτίριο έχουν πρόσβαση, αν θα γίνει μάθημα, αν θα πραγματοποιηθεί το προγραμματισμένο σεμινάριο και αν υπάρχει «τρόπος» να εισχωρήσουν στο γραφείο ή στο εργαστήριο τους.

Αναμφισβήτητα, το τραγικό γεγονός της δολοφονίας του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου συγκλόνισε ολόκληρη την πανεπιστημιακή κοινότητα. Τις πρώτες εκείνες ημέρες οι συνήθεις ακαδημαϊκές λειτουργίες έμοιαζαν να μην έχουν νόημα μπροστά στην αναντίστρεπτη πραγματικότητα της απώλειας ενός μικρού παιδιού, θύματος της αστυνομικής βιαιότητας και αυθαιρεσίας. Στη συνέχεια, όλοι μας σταθήκαμε αμήχανοι μάρτυρες και αδύναμοι αναλυτές μίας πρωτοφανούς βιαιότητας και οργής, αντανάκλασης ενός κλίματος γενικευμένης κρίσης στην ελληνική κοινωνία.

Σήμερα, η βιαιότητα έχει μπεί για τα καλά μέσα στο ίδιο το Πανεπιστήμιο. Πληθαίνουν τα επεισόδια σωματικής βίας μεταξύ σπουδαστών, φραστικής βίας μεταξύ σπουδαστών και καθηγητών. Εμείς ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουμε να παραμερίσουμε την αμηχανία μας, να σπάσουμε τη σιωπή μας και να τοποθετηθούμε με ευθύνη στην κατάσταση που τείνει να παγιωθεί στο Ίδρυμα. Μία κατάσταση που οδηγεί στην αυτοαναίρεση του ρόλου μας, απειλεί την ψυχική και σωματική υγεία όλων μας, απαξιώνει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο και υπονομεύει το μέλλον των σπουδαστών μας.

Το ΔΣ θεωρεί ότι:

Η κατάληψη χώρων του Πανεπιστημίου δεν μπορεί να αποφασίζεται μονομερώς από τους φοιτητές που αποτελούν μόνο μια συνιστώσα της Ακαδημαϊκής Κοινότητας και να αγνοούνται οι άλλες συνιστώσες (μέλη ΔΕΠ, άλλοι εργαζόμενοι) και τα αντίστοιχα όργανά τους, ΓΣ ή ΔΣ. Πολύ περισσότερο, η κατάληψη δεν μπορεί να είναι τμήμα του εβδομαδιαίου προγράμματος του Πανεπιστήμιου, επιβαλλόμενο σε όλη την Ακαδημαϊκή Κοινότητα.

Η διασφάλιση της πληρότητας της ακαδημαϊκής διαδικασίας και της ποιότητας των σπουδών θα πρέπει να είναι το πρώτιστο μέλημα μας. Δεν είναι νοητό, να καταλήξουμε για μία ακόμη φορά στην ευτελιστική για όλους μας διαδικασία «διαπραγματεύσεων» για τη διάρκεια και τη «διάσωση» του εξαμήνου. Δεν θα πρέπει να συναινέσουμε δια της σιωπής μας στην κατ’ οικονομία ολοκλήρωση των μαθημάτων, στη μετατροπή του ΕΜΠ σε εξεταστικό κέντρο και στην αποδοχή του ρόλου μας ως διορθωτών.

Τα μέλη ΔΕΠ, ως εργαζόμενοι και μάλιστα με αυξημένες ευθύνες και υποχρεώσεις απέναντι στην ακαδημαϊκή κοινότητα –ελληνική και διεθνή– είναι αδιανόητο να στερούνται την ελεύθερη πρόσβαση και χρήση των εργασιακών τους χώρων και των υποδομών που απαιτούνται για την εκπλήρωση του εκπαιδευτικού και ερευνητικού τους έργου. Η τάχα ταξική αντίθεση μεταξύ καθηγητών και σπουδαστών, που συχνά χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τις παραπάνω ενέργειες παρομοιάζοντας τες με απεργίες, αποτελεί αστεία καρικατούρα πολιτικής άποψης και ταφόπλακα της εκπαιδευτικής λειτουργίας. Τα μέλη ΔΕΠ δεν μπορεί να είναι «λακέδες της άρχουσας τάξης» (το Γενάρη) και «εργαζόμενοι» που θυσιάζουν τις διακοπές τους στα πλαίσια της εργατικής αλληλεγγύης ή/και της ακαδημαϊκής τους ιδιότητας (τον Αύγουστο).

Στο πλαίσιο αυτό καλούμε τη Σύγκλητο του Ιδρύματος να αναλάβει τις ευθύνες της και να συμβάλει στην εκτόνωση της κατάστασης και στο ουσιαστικό άνοιγμα του Πανεπιστημίου, διασφαλίζοντας και το επίπεδο της εκπαιδευτικής διαδικασίας και τις εργασιακές συνθήκες των μελών ΔΕΠ. Η αντιμετώπιση θα πρέπει να είναι ενιαία για όλες τις Σχολές του Ιδρύματος, όπως το επιβάλλουν λόγοι ακαδημαϊκής ευρυθμίας και εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Το Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ανοιχτό. Γιατί μόνο μέσα στο ανοιχτό Πανεπιστήμιο μπορούν καθηγητές και φοιτητές να αναζητήσουν και να συζητήσουν τα αίτια της κρίσης και να χαράξουν μαζί δρόμους διεξόδου απ’ αυτήν. Γιατί μόνο μέσα στο ανοιχτό Πανεπιστήμιο μπορεί να αναπτυχθούν, να μεταδοθούν και να εμπλουτισθούν οι γνώσεις και οι αξίες που θα κάνει την αυριανή κοινωνία καλύτερη από τη σημερινή.

Advertisements