Καλή χρονιά σε όλους. Το παρακάτω μου το έστειλε ο κύριος Κώστας Σοφούλης και επιθυμεί να το θέσει υπό συζήτηση. (Ο τίτλος του ποστ είναι δικός μου.)

Αυτές τις μέρες διαβάζουμε τους απολογισμούς των καταστροφών που προκλήθηκαν από τα τελευταία γεγονότα. Ταυτόχρονα διαβάζουμε και τις θέσεις μερικών Πρυτάνεων που απλώς θέλουν την Πολιτεία να πληρώσει τις ζημιές χωρίς να αναζητείται πουθενά η ποινική, αστική και διοικητική ευθύνη γιαυτές. Προβάλλεται η γελοία θεωρία, οτι οι καταστροφές είναι προϊόν πολιτικής συμπεριφοράς, σάμπως ακόμη και η όποια πολιτική συμπεριφορά αυτοδικαίως τίθεται εκτός των συνθηκών λειτουργίας του Κράτους Δικαίου. Ξεχνούν οτι ακόμη και οι Γερμανοί πλήρωσαν για τις «πολιτικές» ζημιές που προκάλεσαν οι Ναζί με τον πόλεμό τους!

Είναι σαφές οτι τίθεται ζήτημα επιβίωσης του Κράτους Δικαίου που με τη σειρά του αποτελεί θεμελιώδη αρχή του πολιτειακού μας συστήματος και προστατεύεται από το Σύνταγμα. Επομένως «κάποιοι» παραβιάζουν τον νόμο και το Σύνταγμα. Και δεν εννοώ μόνο τους καταστροφείς. Ευθύνη έχουν και όλοι όσοι εκ του λειτουργήματός τους υποχρεούνται στην υπεράσπιση των δημόσιων αγαθών και υπηρεσιών που τους έχουν εμπιστευθεί και έχουν ενσυνείδητα αποδεχτεί. Αυτές είναι οι πανεπιστημιακές Αρχές όλων των βαθμίδων.

‘Ολοι εμείς, ως πολίτες έχουμε τη δική μας πάλι ευθύνη. Πέραν της ευθύνης που προτάσει το ακροτελεύτειο άρθρο του Συντάγματος που μας καθιστά υποχρέους στην υπεράσπισή του, ως φορολογούμενοι φέρουμε το βάρος δημιουργίας, συντήρησης, λειτουργίας και αποκατάστασης των δημόσιων αγαθών. Όταν τα δημόσια αγαθά (εν προκειμένω η πανεπιστημιακή περιουσία) καταστρέφεται το βάρος και το κόστος πέφτει στους ώμους μας. Εκτός αν το μεταπίσουμε στους λειτουργικά υπευθύνους και κληθούν εκείνοι να το φέρουν μαζί με τους αυτουργούς. Με λίγα λόγια, η μεν συμπεριφορά των πανεπιστημιακών αρχών (με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις) συνιστά προφανή παράβαση καθήκοντος και απιστία περί την δημόσια περιουσία εξ αιτίας του γεγονότος οτι δεν λαμβάνουν όλα τα νόμιμα μέτρα είτε για την πρόληψη είτε για τον επιμερισμό του κόστους στους φυσικούς αυτουργούς, η δε επιβεβλημένη συμπεριφορά των συνειδητών πολιτών είναι να απαιτήσουν την εφαρμογή των νόμων.

Καταλήγω με την πρόταση:
1. Να ερωτηθούν οι συνάδελφοι συνταγματολόγοι για να γνωματεύσουν επί του προκειμένου, και
2. Όσοι απέ εμάς θεωρούμε οτι έχουμε έννομο συμφέρον, να προβούμε στις νόμιμες ενέργειες για την αναζήτηση ευθυνών και την εφαρμογή των κειμένων νόμων.
 
Καλή είναι η κουβέντα, αλλά όταν τα γεγονότα ανάγουν την κουβέντα σε πρόσχημα παραβίασης της θεμελιώδους νομιμότητας, οτι όσοι μένουν απλως στη κουβέντα μπορεί να θεωρηθούν ηθικοί συνεργοί στην παρανομία.
 
Τέλος, η θεωρία των πρυτάνεων οτι μια οποιαδήποτε παρέμβαση υπέρ της εφαρμογής του νόμου θα έκανε τα πράγματα χειρότερα, είναι για μένα μια … απλή υπόθεση εργασίας. Μέχρι να αποδειχθεί η επαλήθευσή της έχω δικαίωμα να θεωρώ την συστηματική χρήση της ως απλό πρόσχημα ηθικών συνεργών (πρυτανικών αρχών που φοβούνται μη χάσουν μέρος της εκλογικής πελατείας τους).

Advertisements