Tου Μιλτιάδη Γ. Δεληχά

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Λάρισας 17-6-2007

Η νεοελληνική πραγματικότητα, έχει περίτρανα αποδείξει και επανειλημμένα επιβεβαιώνει ότι επιτυχημένοι δεν είναι αυτοί οι οποίοι κοπιάζουν ή αξίζουν περισσότερο. Και με δεδομένο ότι τα πράγματα ενδέχεται να γίνουν και χειρότερα, πρέπει να δίνουμε τις κατάλληλες οδηγίες – «συνταγές» επιτυχίας στους νεώτερους. Αντί λοιπόν να τους φορτίζουμε με ηθικολογίες και θεωρίες, είναι προτιμότερο να τους λέμε την αλήθεια, παραθέτοντας την πραγματικότητα και αναλύοντας την απόκλιση της από το ιδανικό ή το επιθυμητό. Όσο κουκουλώνουμε τα πράγματα, φθίνει η επικοινωνία και η πειθώ μαζί με την πιθανότητα μελλοντικής βελτίωσης της κοινωνίας. Έτσι οφείλουμε να τονίσουμε στους νέους, ότι ο πλούτος και η εξουσία, μπορεί να μην οδηγούν μονοσήμαντα στην ευτυχία, ωστόσο δίνουν λύσεις στα περισσότερα προβλήματα. Και με δεδομένο ότι οι σκοπιμότητες επιβάλλονται της αξιοκρατίας, είναι καλύτερο να έχουν «κολλητούς» και «βύσματα» παρά τυπικά προσόντα και κοινωνικές ευαισθησίες.

Έτσι, μπορούμε με την εμπειρία μας να δώσουμε χρήσιμες οδηγίες, π.χ. για τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσουν όσοι επιθυμούν να διδάξουν σε ελληνικό Πανεπιστήμιο. Αναλυτικότερα πρέπει να γνωρίζουν ότι :

1) Δεν αξίζει τον κόπο να είναι κανείς αριστούχος ή να περνά με υποτροφία στο ελληνικό Πανεπιστήμιο. Είναι προτιμότερο να πηγαίνει εκτός Ελλάδος ξεκούραστος για σπουδές (θυμίζουμε ότι στο εξωτερικό, συνήθως σπουδάζουν (για πρώτο πτυχίο) όσοι δεν πετυχαίνουν στο εσωτερικό).

2) Είναι περισσότερο συμφέρον να «προσκολληθεί» το συντομότερο σ’ έναν ακαδημαϊκό, και, προς το τέλος ενός «συνεταιριστικού» διδακτορικού, να καταταγεί στο στρατό. Εκεί ως ειδικός επιστήμονας μπορεί πλέον να «ζητήσει» μετάθεση με τις πλάτες των «τριτοβαθμίων» που θα τον έχουν προσλάβει – παρανόμως – ως συμβασιούχο διδάσκοντα! Έτσι, μέσω της προϋπηρεσίας, θα ανοίξουν οι πόρτες για την ακαδημαϊκή καριέρα, προβάλλοντας μάλιστα το νεαρό της ηλικίας ως επιπρόσθετο προσόν.

3) Δεν έχει νόημα να πάει κανείς με «το σταυρό στο χέρι», π.χ. μεταπτυχιακά στο εξωτερικό, επιστημονικό έργο, τυπική θητεία στα παραμεθόρια, επαγγελματική καταξίωση στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα. Αντίθετα, το βόλεμα έχει σίγουρα και ασφαλή αποτελέσματα.

4) Ο εκάστοτε «ημέτερος», διαθέτει πάντοτε όλα τα (φωτογραφικά) προσόντα για να εισέλθει στην καλά θωρακισμένη πανεπιστημιακή ιεραρχία. Οι υπόλοιποι υποψήφιοι που εργάζονται σε άλλους χώρους, απαξιώνονται δεόντως, αφού είναι γνωστό ότι τα Πανεπιστήμια στη χώρα μας αποτελούν ένα κλειστό σύστημα το οποίο ελάχιστα αλληλεπιδρά με την κοινωνία ή με την παραγωγή. Εξάλλου, τη δωρεάν – κατά τα άλλα – Παιδεία την πληρώνει το κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι…

5) Όσοι αδικούνται, μπορούν να δικαιωθούν εφόσον προσφύγουν στη Δικαιοσύνη ή στο Συνήγορο του Πολίτη. Θα χάσουν όμως, όχι μόνον πολύτιμο χρόνο αλλά και την «υπόθεση», προσκρούοντας στο αυτοδιοίκητο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δίνει την «ευκαιρία» στην εξουσία να χρησιμοποιεί κατά το δοκούν τις ανεξάρτητες αρχές (άλλοτε τις επικαλείται για να μην λάβει πρωτοβουλίες η ίδια και άλλοτε τις αγνοεί παντελώς χρησιμοποιώντας ως άλλοθι μια αποσπασματική νομική ερμηνεία).

6) Αν υπάρχει ταυτόχρονα και πολιτική κάλυψη, τότε είναι που ο «υποψήφιος» έχει γαντζωθεί για τα καλά στη θέση του. Ειδικότερα στα Πανεπιστήμια της περιφέρειας, η παρέμβαση του κέντρου είναι ισχυρότερη ενώ οι «τοπικοί» υποψήφιοι αντιμετωπίζονται μάλλον αρνητικά.

Αυτή είναι μια ασφαλής πορεία για υποψηφίους διδάσκοντες στα ελληνικά Πανεπιστήμια τα οποία, ως πνευματικά και επιστημονικά ιδρύματα, οφείλουν να προωθούν τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας! Και είναι προφανές ότι αν εξετάσουμε άλλους χώρους που είναι εξ’ ορισμού περισσότερο «σκληροί» ή λιγότερο «προνομιούχοι», προφανώς μπορούμε να βρούμε χειρότερα παραδείγματα…

Οι μεγαλύτεροι λοιπόν πράττουν ενώ οι νεότεροι απλά βλέπουν και μαθαίνουν το δρόμο που τους υποδεικνύουν. Δεν είναι ο ευθύς δρόμος της αξιοκρατίας, της αμεροληψίας και της ευγενούς άμιλλας αλλά το πλάγιο μονοπάτι των γνωριμιών και του αρπάγματος της ευκαιρίας, μέσα στο πλαίσιο ενός ζουγκλικού ανταγωνισμού. Έτσι, η νεοελληνική κοινωνία συνεχίζει να οπισθοδρομεί, αναπαράγοντας παλαιοντολογικές μεθόδους και διαδικασίες που υποσκάπτουν την αξιοκρατία. Πρόκειται για μια πραγματικότητα την οποία οφείλουμε να διατυπώνουμε όχι μόνον για λόγους ηθικής τάξης αλλά για να μη χάσουμε την εμπιστοσύνη της νέας γενιάς που βλέπει, ακούει, σιωπά αλλά δεν ξεγελιέται…
Τυχόν ομοιότητες με γεγονότα, πρόσωπα ή πράγματα, είναι εντελώς συμπτωματικές !!

Advertisements