Είναι αξιοσημείωτο πόσες άθλιες, εγκαταλελειμένες, μη ανανεωμένες ιστοσελίδες μπορεί να βρει κανείς σερφάροντας στους διαδικτυακούς τόπους των ελληνικών ανώτατων και τεχνολογικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Σ’αυτές προσθέστε και τις ανώτατες εκκλησιαστικές ακαδημίες που θεσμοθετήθηκαν το 2006. Ξεκινώντας απ’τη βιτρίνα (κύρια ιστοσελίδα) του ιδρύματος- που τις περισσότερες φορές υπάρχει- φτάνοντας στις πολλές φορές ανύπαρκτες ή ανενημέρωτες σελίδες των Τομέων και Εργαστηρίων. Σου δίνει την αίσθηση ότι απλά «άρπαξαν» τα κονδύλια για τη δημιουργία των ιστοσελίδων και μετά δεν ξαναενδιαφέρθηκαν για τη χρηστικότητα αυτών.

Η όλη κατάσταση είναι πολύ περίεργη καθώς το πρώτο πράγμα που θα μπορούσε ν’αλλάξει ένα ίδρυμα που θέλει να εκσυγχρονιστεί εξοικονομώντας χρόνο και κόπο στις γραμματείες του είναι να δίνει χρήσιμες διαδικαστικές πληροφορίες (πχ πιστοποιητικά, πληροφορίες καθηγητών, βαθμούς, κλπ) στους φοιτητές του εξ’αποστάσεως.

Μιλάμε για λύσεις με σχετικά μικρό κόστος που θα μπορούσαν να γίνουν ως απλές εργασίες για εξάσκηση των σπουδαστών στα τόσα Τμήματα Πληροφορικής των ΑΕΙ/ΤΕΙ της χώρας. Που είναι η ευρηματικότητα λοιπόν; Που και κάποιος να ζητούσε να φτιάξουν mobile-accessible portals (πχ m.auth.gr) ή γκρουπάκια μαθημάτων στο Facebook.

(αν και υπάρχουν μεμονωμένα παραδείγματα καθηγητών… πχ Αριστείδης Χατζής στο ΟΠΑ)

Αν έχετε βρει παραδείγματα ελληνικών ακαδημαϊκών portals προς μίμηση ή προς αποφυγή παρακαλώ δώστε τους συνδέσμους στα σχόλια.

Advertisements