Με αφορμή την επιστολή-επίθεση κατά της κας Ιορδανίδου, ο αγαπητός elawyer κατέθεσε τις σκέψεις του στο εξής άρθρο:

http://elawyer.blogspot.com/2008/10/blog-post_28.html

Βρίσκω εξαιρετικά γόνιμη αυτή τη συζήτηση (πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια την ημερίδα στο Τελλόγλειο). Θα πω λοιπόν και τη δική μου άποψη. Διευκρινίζω φυσικά ότι δεν είμαι νομικός. Γράφω με βάση την εσωτερική μου αίσθηση του δικαίου. Λέω λοιπόν εξαρχής ότι έχω αντιρρήσεις για το υπάρχον νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη μου, μόνο η συκοφαντική δυσφήμιση θα έπρεπε να είναι ποινικό αδίκημα (πλημμέλημα), ούτε η απλή δυσφήμιση ούτε η εξύβριση ούτε η «προσβολή της προσωπικότητας». Υποστηρίζω την αναθεώρηση του ελλληνικού ποινικού κώδικα προς την κατεύθυνση αυτή, την ενίσχυση δηλαδή της ελευθερίας του λόγου κατά τα αμερικανικά δεδομένα.

Η κα Ιορδανίδου ρώτησε την κοινότητα των μπλογκερς, και είναι προς τιμήν της αυτό:

Ζητώ τη γνώμη σας για το είδος της άμυνας που μπορεί να αναπτύξει ένας πολίτης που δέχεται μια τόσο επιθετική στο ύφος και ατεκμηρίωτη στο περιεχόμενο επιστολή.

Η απάντηση του elawyer ήταν:

Ο θιγόμενος από ένα τέτοιο κείμενο δεν έχει ηθική, δεοντολογική ή νομική υποχρέωση να “ανταποδείξει” σε περίπτωση που παραβιάζονται οι παραπάνω κανόνες, καθώς ένα τέτοιο κείμενο δεν εμπίπτει στην έννοια του έγκυρου δημόσιου λόγου.

Οι 9 προϋποθέσεις που βάζει ο elawyer για την εγκυρότητα του δημόσιου λόγου είναι γενικά ορθές, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι κάθε κείμενο που δεν πληροί όλες αυτές τις προϋποθέσεις δεν πρέπει να δημοσιοποιείται. Διαφωνώ με την πρόταση «Αν ο λόγος κάθε πολίτη, συνεπώς και ο δημοσιογραφικός λόγος, δεν είναι τεκμηριωμένος, απλώς δεν πρέπει να εκφέρεται δημοσίως» που παρέθεσε ο elawyer από απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικίου Αθήνας. Φυσικά η κ. Ιορδανίδου δεν έχει καμιά υποχρέωση να απαντήσει. Αλλά αν ήμουν εγώ στη θέση της θα απαντούσα γιατί δεν θα ήθελα να αιωρούνται εναντίον μου υποψίες.

Λέει μετά ο elawyer για την επιστολή:

Κανένας δεν θα πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη αυτό το κείμενο το οποίο, πολύ απλά, δεν θα έπρεπε να είχε δημοσιευθεί στο Διαδίκτυο.

Όπως είπα παραπάνω, διαφωνώ στο δεύτερο. Όσο για το πρώτο, θα έλεγα κάτι διαφορετικό: ότι θα πρέπει να διαβάσουμε το κείμενο με μεγάλη επιφύλαξη γιατί δεν γνωρίζουμε τη βασιμότητα των πληροφοριών που παρατίθενται. Όταν και αν τις διερευνήσουμε και τις επαληθεύσουμε ή τις διαψεύσουμε, τότε μπορούμε να σχηματίσουμε άποψη.

Όπως είπα και στο διάλογο με τον σεβαστό Νίκο Ξυδάκη, πρέπει να δούμε τα ζητήματα αυτά μέσα στο σημερινό ελληνικό περιβάλλον. Όπως έγραψε και ο «Γοργίας» στο μπλογκ του elawyer, αν η Ελλάδα ήταν μια ευνομούμενη χώρα θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε με αυτά που προτείνει ο e-lawyer. Η Ελλάδα όμως είναι μια χώρα βουτηγμένη στη διαφθορά και στις κλίκες όπου η δικαιοσύνη ΔΕΝ είναι αξιόπιστη. Ο πολίτης ΔΕΝ έχει την πίστη ότι θα βρει το δίκιο του (μεγάλη καθυστέρηση στην εκδίκαση υποθέσεων, εμπλοκή της εκτελεστικής εξουσίας, κτλ). Είναι μια χώρα όπου η πρώην γενική επιθεωρήτρια περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη διώκεται για συκοφαντική δυσφήμιση επειδή κατήγγειλε την ολιγωρία της υπηρεσίας στην οποία εργαζόταν για τη μόλυνση του Ασωπού. Είναι μια χώρα όπου ο Στέφανος Τραχανάς ταλαιπωρούνταν για χρόνια στα δικαστήρια επειδή κατήγγειλε υπερτιμολογήσεις πανεπιστημιακών συγγραμμάτων. Κάποιοι απαιτούν τεκμηρίωση. Ξέρετε όμως τι τραβάει κάποιος που ζητάει πρακτικά εκλογής μελών ΔΕΠ από τα ΑΕΙ; (Δείτε εδώ). Ο αποστολέας της επιστολής μπορεί να μην είναι ο ΔΜΡ, αλλά ένα χαμηλόβαθμο μέλος ΔΕΠ στο τμήμα δημοσιογραφίας, κάποιος που γνωρίζει από μέσα τα πράγματα, και που ΔΕΝ μπορεί να πει αυτά που είπε επώνυμα γιατί θα βρει τον μπελά του. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, δεν μπορείς να απορρίψεις ασυζητητί τις ανώνυμες καταγγελίες, κι ας μην είναι πλήρως τεκμηριωμένες.

Εγώ θεωρώ ότι επιστολές όπως αυτή κατά της κας Ιορδανίδου, με όλα τα ελαττώματά τους, είναι καλό να δημοσιοποιούνται στο διαδίκτυο. Επίσης θεωρώ ότι η καλύτερη επιλογή για αυτόν που θίγεται είναι να απαντήσει στις καταγγελίες. Αυτή είναι μια στάση που θα οδηγήσει στην εξυγίανση της ελληνικής κοινωνίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, και την εμπέδωση της αξιοκρατίας, στα πανεπιστήμια και παντού.

Advertisements