Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο πόσες διαφορετικές ομάδες έχουν γνωμοδοτήσει πάνω στην Παιδεία τα τελευταία χρόνια και το μόνο που απέκτησε το ελληνικό ακαδημαϊκό σύστημα ήταν ο κουτσουρεμένος (και κατ’επέκταση λίγος!) Νόμος Γιαννάκου. Ακόμα κι αν οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι τον βρήκαν μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση, ήταν ένα νομοσχέδιο που δημιούργησε πάρα πολλές τριβές, ανταρσίες, καταλήψεις, και «ατυχήματα». Και φυσικά αν και εξυγίανε αρκετές πτυχές του συστήματος, λίγα έκανε για τα τρία πιο σημαντικά σημεία: αξιοκρατία, διαφάνεια, αυτοδιοίκηση.

Σε σχόλια σε προηγούμενο post είδα πως ο Panos Kokkinos έγραψε κάτι πολύ ενδιαφέρον, που ουσιαστικά δείχνει ότι διάφοροι στον ακαδημαϊκό χώρο έχουν καλές ιδέες αλλά λίγοι τελικά παίρνουν το πολιτικό και κοινωνικό ρίσκο να τις επιβάλλουν. Ο PK έγραψε:

Δεν σας κρύβω ότι έχω εντυπωσιαστεί από το γεγονός ότι την επιστολή των 22 συνυπογράφει ο κ. Νανόπουλος Πρόεδρος του ΕΣΕΤ (ή όπως λέγεται). Δηλαδή, όταν πήρε το mandate δεν συζήτησε τίποτε με τον πρωθυπουργό? Δεν έβαλε όρους, π.χ., “αν εντός του έτους δεν αποκατασταθεί η συνέχεια στις προκηρύξεις, εγώ τα βροντάω”. Είναι σουρρεαλιστικό ο αρχηγός της έρευνας στην Ελλάδα να δημοσιεύει κείμενα για το τι πρέπει να γίνει. Τι διάολο κάνει εκείνος ο απίθανος γραφειοκρατικός μηχανισμός (με συμμετοχή του πρωθυπουργού μάλιστα) που προβλέπει ο νόμος για την έρευνα?

Πάνω σ’αυτό θα μπορούσαμε να κάνουμε έναν απολογισμό για το ποιοί έχουν ως τώρα εκφραστεί, είτε για το Σχέδιο Γιαννάκου είτε για μια γενικότερη αναθεώρηση του Νόμου Πλαισίου του 1982:

  • Οι 8 «Σοφοί» του Υπουργείου Παιδείας (η Επιτροπή Βερέμη)
  • Οι >170 επιστήμονες της Κίνησης για Μεταρρύθμιση στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο (GUR)
  • Άλλοι 44 επιστήμονες απ’το GUR (μάλλον κάποιοι απ’τους παραπάνω) στην Εφημερίδα Κέρδος στις 21 Ιουλίου 2006
  • Η Ακαδημία Αθηνών με δελτίο τύπου στις 27 Δεκεμβρίου 2006
  • Άλλοι 22 επιφανείς Έλληνες επιστήμονες τώρα

Δε μπορώ να καταλάβω, τί είδους δηλαδή γνωμοδότηση ζητάει η πολιτική ηγεσία για να καταλάβει πως ο Νόμος-Πλαίσιο του 1982 χρειάζεται να [καθαρο]γραφεί απ’την αρχή; Ιδιαίτερα αν διαβάσετε το press release της Ολομέλειας της Ακαδημίας Αθηνών, που υποτίθεται από καταστατικού είναι το ανώτερο γνωμοδοτικό όργανο του κράτους σε επιστημονικά θέματα, θα δείτε πως μόλις στο δεύτερο σημείο δηλώνει πως οι μεταρρυθμίσεις [της Μ. Γιαννάκου] «πόρρω απέχουν από του να είναι επαρκείς».

Το ερώτημά μου λοιπόν: είναι ηθικό μετά από ένα τέτοιο «ξεμπρόστιασμα» οι όποιοι κύριοι κατέχουν θέσεις σε ελληνικά ιδρύματα ή/και συνεργάζονται με την τωρινή πολιτική ηγεσία να συνεχίζουν τις δουλειές του σα να μην τρέχει τίποτα ή οφείλουν να κινητοποιηθούν με πιο ακραίους τρόπους (πχ παραίτηση, επιστολές στο Nature αλά Θέμης, κλπ);

Advertisements