Αντιγράφω από editorial των Νέων:

ΟΥΔΕΙΣ αμφιβάλλει ότι το εξεταστικό σύστημα για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο ελάχιστα αντικατοπτρίζει τις πραγματικές γνώσεις των μαθητών και το επίπεδο εκπαίδευσης στα σχολεία. ΤΙΣ περισσότερες φορές οι αυξομειώσεις των βάσεων, τα ποσοστά αποτυχίας αλλά και ο αριθμός των αριστούχων εξαρτώνται από τη δυσκολία των θεμάτων που μπαίνουν ανάλογα με τις επιλογές της Επιτροπής Εξετάσεων και τις οδηγίες του υπουργείου. ΓΙΑ αυτό τον λόγο άλλωστε πολλοί υποστηρίζουν ότι αδίκως αποκλείονται όσοι έχουν γράψει κάτω από τη βάση και μένουν τόσες χιλιάδες κενές θέσεις στα περιφερειακά ΤΕΙ. ΜΕ δεδομένες αυτές τις επιφυλάξεις ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει ότι είναι υπερβολικά μεγάλος ο αριθμός όσων έχουν πάρει μέσο όρο στις εξετάσεις κάτω από δέκα: τριάντα χιλιάδες υποψήφιοι ή περίπου το 30% των αποφοίτων κάθε σχολικής χρονιάς. ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ σημασία μάλιστα έχει το γεγονός ότι διαχρονικά, παρά τις ετήσιες αυξομειώσεις, ο αριθμός όσων δεν πιάνουν το δέκα παραμένει στα ίδια εξαιρετικά υψηλά επίπεδα. ΜΕ τέτοια ποσοστά αποτυχίας ένα μόνο συμπέρασμα υπάρχει: ότι το σχολείο και το εκπαιδευτικό σύστημα έχουν αποτύχει παταγωδώς στη μόρφωση των νέων. ΑΝ μάλιστα πάρουμε υπόψη τις διαφορές ανάμεσα στα σχολεία- όχι μόνο τα καλά ιδιωτικά αλλά και τα δημόσια που διατηρούν ένα καλό επίπεδο – τότε είναι φανερό πως μιλάμε για αρκετές χιλιάδες νέων οι οποίοι ξεκινούν τη ζωή τους σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. ΓΙΑ τους νέους αυτούς η ακαδημαϊκή επιτυχία αποτελεί την εξαίρεση σε μία θλιβερή πραγματικότητα. Ιδίως αν δεν έχουν τη δυνατότητα να δώσουν κάποιες χιλιάδες ευρώ σε φροντιστήρια. ΕΙΝΑΙ ασφαλώς καιρός πριν αρχίσουμε να συζητάμε για το επόμενο εξεταστικό σύστημα να συζητήσουμε και για την ουσία: την ποιότητα των σχολείων.


Το βρήκα ρηχό το παραπάνω. Τα προβλήματα αρχίζουν από την πρώτη κιόλας πρόταση. Ουδείς αμφιβάλλει; Ε, εγώ τουλάχιστον αμφιβάλλω. Οποιονδήποτε εκπαιδευτικό να ρωτήσεις στην Ελλάδα θα σου πει ότι οι επιδόσεις των μαθητών στις πανελλήνιες εξετάσεις σχεδόν πάντα είναι οι αναμενόμενες. Υπάρχουν κάποιες λίγες εξαιρέσεις παιδιών που ενώ ήταν καλοί στο σχολείο, για κάποιο λόγο, ίσως ψυχολογικό, δεν τα πήγαν καλά στις εξετάσεις. Αλλά γενικά, οι επιμελείς μαθητές πάνε καλά, οι αδιάφοροι πατώνουν.

Χτες πήρα τηλέφωνο να μάθω τι έκανε ο ανηψιός μου. Αν και οι γονείς του ξόδεψαν 1300 ευρώ το μήνα σε ιδιαίτερα την τελευταία χρονιά, αυτός δεν κατάφερε να πιάσει τη βάση του 10. Εξοργίστηκα. Με τόσα ιδιαίτερα, δεν φταίει ούτε το σχολείο ούτε κανένας άλλος. Ο ίδιος φταίει. Δεν έκανε καμία προσπάθεια. Όχι ότι δεν έχει την απαιτούμενη εξυπνάδα. Αυτό που του λείπει είναι το κίνητρο.

Είμαι φανατικός υποστηρικτής της αξιολόγησης και λογοδοσίας των εκπαιδευτικών και των πολιτικών. Όμως δεν μπορούμε να ρίχνουμε σε αυτούς ή στο ΥΠΕΠΘ όλο το φταίξιμο. Φταίνε και τα ίδια τα παιδιά. Πολύ καλά έκανε η Γιαννάκου και έβαλε τη βάση του 10. Τα παιδιά που δεν πιάνουν τη βάση του 10 δεν είναι έτοιμα για πανεπιστήμιο ή ΤΕΙ. Κανονικά θα έπρεπε να πάνε να δουλέψουν για μερικά χρόνια, να δουν τι εστί βερύκοκο, και μετά, αν και όταν ωριμάσουν και εκτιμήσουν την αξία των σπουδών, τότε να ξαναπροσπαθήσουν. Και πρέπει το κράτος να τους δώσει αυτήν τη δυνατότητα.

Η ουσία λοιπόν δεν είναι μόνο η ποιότητα των σχολείων. Είναι και η παντελής έλλειψη κινήτρου σε πολλούς μαθητές. Γιατί δεν σκέφτονται καθόλου τα παιδιά το μέλλον τους; Μήπως ζουν σε μια φούσκα καταναλωτισμού και ευμάρειας που τους παρέχει η οικογένειά τους; Μήπως υπάρχει πρόβλημα κακής διαπαιδαγώγησης; Μήπως κανακεύουμε υπερβολικά τα παιδιά και τα έχουμε κάνει κακομαθημένα τερατάκια; Μήπως πρέπει να τα μάθουμε να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους;

Advertisements