Παίρνω αφορμή από άρθρο του Ανδρέα Πετσίνη στην Ημερησία, όπου γράφει:

Oι φοιτητές, στα σοβαρά πανεπιστήμια, είναι υποχρεωμένοι να παρακολουθούν καθημερινά τα μαθήματα, σε αντίθεση με τη ελληνική «συνήθεια» της παρουσίας μόνον στις εξετάσεις…

Δεν ξέρω τι συμβαίνει σε άλλα πανεπιστήμια, αλλά στο δικό μου δεν είναι υποχρεωτική η παρακολούθηση παρά μόνο στα εργαστήρια. Δεν παίρνουμε απουσίες στις διαλέξεις. Οι φοιτητές έρχονται στις παραδόσεις όχι γιατί τους υποχρεώνει κάποιος αλλά γιατί αν δεν έρθουν μειώνεται σημαντικά η πιθανότητά τους να περάσουν το μάθημα. Και αυτό έχει μεγάλο κόστος: α) αν αποτύχουν δύο φορές σε ένα μάθημα (πάρουν δηλαδή F), δεν μπορούν να το ξαναπάρουν! Δηλαδή, ή φεύγουν από το πανεπιστήμιο ή αλλάζουν major. β) όλοι οι βαθμοί φαίνονται στο transcript και υπολογίζονται στον υπολογισμό του μέσου βαθμού (GPA). Η μόνη χάρη που γίνεται είναι η εξής: μέχρι δύο F μπορούν να μην υπολογιστούν στο GPA, αν ο φοιτητής ξαναπάρει το μάθημα και το περάσει. Αλλά και πάλι το F εμφανίζεται στο transcript με ένα # μπροστά.

Φυσικά ο βαθμός παρακολούθησης ενός μαθήματος εξαρτάται και από τον διδάσκοντα. Πας στην τάξη ενός αποτελεσματικού διδάσκοντα και δεν ακούγεται κιχ, είναι φισκαρισμένη και όλοι προσέχουν. Πας στην τάξη ενός μη αποτελεσματικού διδάσκοντα και βλέπεις πολύ λιγότερα παιδιά που μιλάν μεταξύ τους.

Στην Ελλάδα η αποτυχία στις εξετάσεις δεν έχει κανένα κόστος. Μπορείς να δώσεις ένα μάθημα απεριόριστες φορές και μόνο ο τελευταίος βαθμός μετράει. Αν μάλιστα σταθείς τυχερός και «κάτσει η αντιγραφή», μπορείς να το περάσεις και χωρίς να ξέρεις γρι. Εδώ βρίσκεται νομίζω η ουσία του προβλήματος. Η ποιότητα των διαλέξεων είναι φυσικά ένα ακόμη πρόβλημα.

Και δυό λόγια για τα δικά μου φοιτητικά χρόνια: τα πρώτα τρία χρόνια των σπουδών μου πατούσα μόνο στα εργαστήρια και στις εξετάσεις. Τον υπόλοιπο χρόνο ασχολιόμουν με άλλα πράγματα (μουσική κυρίως). Τα δύο τελευταία μεταβλήθηκα σε σπασικλάκι, κάθε μέρα πρώτο θρανίο. Γιατί; Διότι ήθελα να πάρω υψηλούς βαθμούς και να γίνω δεκτός σε μεταπτυχιακό στην Αμερική. Ως αποτέλεσμα, τα μαθήματα των τριών πρώτων χρόνων δεν τα έμαθα καλά. Το δίδαγμα είναι: όταν ο βαθμός επιβραβεύεται και παίζει ρόλο στη μελλοντική εξέλιξη, ο φοιτητής είναι πιό επιμελής. Όταν ο βαθμός δεν έχει καμιά σημασία, τότε επέρχεται χαλάρωση.

Advertisements