Επειδή βλέπω ότι συζητιέται η σχέση επιχειρήσεων και πανεπιστημίων, παραθέτω το παρακάτω κείμενο από το Ριζοσπάστη που μου έκανε εντύπωση.

Η δημιουργία μεταπτυχιακού προγράμματος ειδίκευσης, με θέμα «Διοίκηση και Διαχείριση Δομικών Εργων», για το οποίο ενδιαφέρεται ο κατασκευαστικός Ομιλος «J&P – ΑΒΑΞ ΑΕ» συζητήθηκε στην ειδικής σύνθεσης ΓΣ Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών του ΑΠΘ. Η δημιουργία του μεταπτυχιακού αυτού δεν αποφασίστηκε χτες και θα συζητηθεί σε επόμενη συνεδρίαση. Ωστόσο, κατά τη συζήτηση σε πολλές τοποθετήσεις ακούστηκαν απόψεις όπως η επιβολή διδάκτρων, η κάλυψη ενός κομματιού της χρηματοδότησης του μεταπτυχιακού από τον Ομιλο «J&P – ΑΒΑΞ ΑΕ».

Σχολιάζοντας τη συζήτηση της Γενική Συνέλευσης η Πανσπουδαστική Κ.Σ. σημειώνει: «Το γεγονός αυτό φανερώνει τις προθέσεις που υπάρχουν όσο αφορά στην ανώτατη εκπαίδευση, την υποταγή δηλαδή των ιδρυμάτων στις ανάγκες των επιχειρήσεων». «Ο Ομιλος J&P – ΑΒΑΞ ΑΕ στη συγκεκριμένη περίπτωση επιθυμεί να αποκτήσει ένα επιστημονικό δυναμικό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, εύκολα χειραγωγήσιμο, που να μην ξέρει κάτι παραπάνω από αυτά που είναι αναγκαία για την εταιρεία. Μάλιστα, ένα ποσοστό από τη χρηματοδότηση του προγράμματος (που αποτελεί σημαντικό κόστος για την εταιρεία) θα το καλύψει ο ίδιος ο φοιτητής, όπως “προτείνεται” και από το νομοσχέδιο για τα μεταπτυχιακά».

Δεν ξέρω τίποτα για τον όμιλο «J&P – ΑΒΑΞ ΑΕ». Φαίνεται όμως ότι έχει κάποιες ειδικές ανάγκες και θα ήθελε να τις καλύψει χρηματοδοτώντας μερικώς ένα μεταπτυχιακό στο τμήμα πολιτικών μηχανικών του ΑΠΘ. Φυσικά θέλει συζήτηση το πράγμα, για να διατηρηθεί η ακαδημαϊκή ποιότητα του προγράμματος, να έχει ευρύτερη χρησιμότητα, κτλ. Αλλά σε καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται, κατά τη γνώμη μου, αυτή η βιαστική και απόλυτη απόρριψη από την ΠΚΣ. Αυτά που λέει η ΠΚΣ στη δεύτερη παράγραφο, διόλου δεν προκύπτουν από την πρώτη. Μπορεί κάλλιστα, με σωστό χειρισμό, να βγει κάτι θετικό τόσο για την επιχείρηση όσο και για το πανεπιστήμιο και τους φοιτητές.

Το παραπάνω κείμενο δείχνει το θανάσιμο μίσος των ελλήνων κομμουνιστών για τις επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα η κομμουνιστική ιδεολογία έχει συνδυαστεί μου φαίνεται με τον πατροπαράδοτο ελληνικό φθόνο (βλ. ανέκδοτο για την «κατσίκα του γείτονα») κι έχει δημιουργήσει ένα νοσηρό μείγμα. Στο μυαλό τους κάτι που είναι καλό για μια επιχείρηση πρέπει οπωσδήποτε να είναι κακό για τους εργαζομένους σε αυτή και για το λαό γενικότερα. Μια ιδιωτική επιχείρηση δεν μπορεί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον. Ο επιχειρηματίας δεν είναι κάποιος που δημιουργεί θέσεις εργασίας, αλλά ο εχθρός που πρέπει να νικηθεί, ένας αιμοσταγής κερδοσκόπος που «πίνει το αίμα» των εργαζομένων του. Αν όμως η επιχείρηση αποτύχει, οι ίδιοι θα διαδηλώνουν για την απώλεια θέσεων εργασίας και θα απαιτούν να αναλάβει την επιχείρηση το κράτος. Αυτό είναι βέβαια φυσικό για κάποιους που πιστεύουν στο σοβιετικό μοντέλο. Έλα όμως που το μοντέλο αυτό απέτυχε! Αυτοί το χαβά τους. Η Ελλάδα μοιάζει να είναι η μόνη χώρα που δεν πήρε χαμπάρι την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ…

Advertisements