Αυτές τις μέρες αισθάνομαι κατάθλιψη. Με τα μυαλά που κουβαλάμε δεν έχουμε καμιά πιθανότητα να σταθούμε στο διεθνή ανταγωνισμό. Οι «μάχες» στα πανεπιστήμια φέτος και πέρυσι είναι «για ένα πουκάμισο αδειανό». Γύρω ο κόσμος τρέχει. Εμείς μαλώνουμε για το αν οι φοιτητές θα έπρεπε να ψηφίζουν άμεσα ή δια αντιπροσώπου, όταν στο εξωτερικό δεν ψηφίζουν καθόλου. Είτε το ένα επικρατήσει είτε το άλλο, ελάχιστη διαφορά θα κάνει. Το διακύβευμα είναι μηδέν. Το «φοιτητικό κίνημα» μάχεται φανταστικούς εχθρούς. Δεν έχουν ιδέα τι γίνεται στο διεθνές περιβάλλον. Πού βρέθηκαν όλοι αυτοί οι αριστεριστές στην Ελλάδα, τη στιγμή που ο αριστερισμός έχει εξαφανιστεί από παντού στη Γη; Μπορεί να είναι μειοψηφία, αλλά δεν είναι και λίγοι. Και μήπως οι θέσεις της ΠΑΣΠ για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι λογικές και συμβαδίζουν με τη διεθνή πραγματικότητα;

Στο χώρο της Παιδείας σήμερα δεν υπάρχουν «καλοί» και «κακοί». Είναι όλοι κακοί. Το ΥΠΕΠΘ, οι συντεχνίες, οι καθηγητές, οι φοιτητές, οι βουλευτές, οι διανοούμενοι, οι δημοσιογράφοι. Όλοι έχουν τις σκοπιμότητές τους. Ο καθένας για την πάρτη του. Είναι ελάχιστοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για το δημόσιο συμφέρον. Στις μάχες που δίνονται δεν ξέρω ποιόν να υποστηρίξω. Τους ανεγκέφαλους που αρπάζουν κάλπες; Φυσικά όχι. Τους πρυτάνεις που κόπτονται δήθεν για τη νομιμότητα και συγκαλύπτουν κάθε είδους ατασθαλίες; Hell no! Την ΠΟΣΔΕΠ; Φτύνω στον κόρφο μου. Τους «προγραμματάκηδες» καθηγητές; Ούτε αυτούς.

Πάρτε την κεντρική πολιτική σκηνή. Με το φιάσκο της αναθεώρησης του συντάγματος τα δύο μεγάλα κόμματα αποδείχτηκαν για ακόμα μια φορά ανίκανα να χειριστούν τις τύχες της χώρας. Τα δε μικρά κόμματα είναι χειρότερα από τα μεγάλα. Μόνο εκτός Βουλής βρίσκει κανείς κάποιες αξιόλογες ιδέες (Φιλελεύθερη Συμμαχία και Οικολόγοι).

Το σκέφτηκα πολλές φορές, και τώρα θα το πω. Έχω πειστεί ότι είμαστε λαός χαμηλής νοημοσύνης, δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Το να κατηγορεί κανείς την ιστορική διαδρομή, την τουρκοκρατία, ή τους Αμερικανούς, είναι δικαιολογίες. Τόσα και τόσα χρόνια, γιατί δεν μπορέσαμε να ορθοποδήσουμε; Γιατί μιλάμε τόσο συχνά για τα «αυτονόητα» και επικαλούμαστε την «κοινή λογική»; Διότι η «κοινή λογική» στην Ελλάδα δεν είναι κοινή. Υπάρχει βέβαια και η ιδιοτέλεια, αλλά ένας επαρκώς ευφυής άνθρωπος καταλαβαίνει ότι, μακροπρόθεσμα, το συλλογικό καλό διευκολύνει και το ατομικό καλό. Ένας βλάκας δεν το καταλαβαίνει. Ο δημόσιος λόγος κυριαρχείται από την ηλιθιότητα: στις εφημερίδες, στα κανάλια, στη Βουλή, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, ακόμα και στα μπλογκς. Αλήθεια, τι ποσοστό των ελληνικών μπλογκς έχουν στοιχειώδη σοβαρότητα; Πόσες άραγε είναι οι λογικές και τίμιες φωνές στο δημόσιο χώρο στην Ελλάδα; Στο μυαλό μου έρχεται ο Τσούκας, ο Μανδραβέλης, ο Καρκαγιάννης, ο Νίκος Δήμου, 5-6 βουλευτές. Και πολλοί από σας που γράφετε εδώ είστε τίμιοι και λογικοί. Αλλά 10 κούκοι δε φέρνουν την άνοιξη. Πόση ευφυία μπορεί να έχουν τα παιδιά που θέλουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε Κούβα; Πόση ευφυία έχουν τα παιδιά που ορθώνουν το ανάστημά τους για να μην πραγματοποιηθεί ο τετραετής προγραμματισμός του πανεπιστημίου τους; Πόση ευφυία έχει ο νομάρχης Θεσσαλονίκης; Πόση ευφυία έχει ο δήμαρχος της Αθήνας που διακηρύσσει τη δημιουργία «δημοτικών» πανεπιστημίων; Και ούτω καθεξής.

Δεν υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα. Δεν ξέρω αν θα έρθει κάποια μεγάλη κρίση, κάποιο «κύριοι επτωχεύσαμεν», η θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε στον ίδιο, μίζερο δρόμο, ουραγός στην Ευρώπη. Σιγά σιγά θα ξεπουληθούν τα πάντα, τώρα ο ΟΤΕ, αύριο η ΔΕΗ, σε λίγο τα νησιά (ήδη σημαντικό μέρος της Κρήτης ανήκει σε Γερμανούς). Οι ικανότεροι θα φεύγουν για να ζήσουν μια ήσυχη και δημιουργική ζωή στο εξωτερικό. Έρχονται δύσκολες μέρες. Δυστυχώς.

Advertisements