Αφορμή για το ποστ αυτό έδωσε το σημερινό άρθρο του Βένιου Αγγελόπουλου στην Ελευθεροτυπία. Ο κ. Αγγελόπουλος ανήκει μεν στις συντηρητικές/αντιδραστικές Συσπειρώσεις, αλλά έχει ένα λόγο κάπως πιο ήπιο και νηφάλιο από ό,τι οι Μαϊστρο-Απέκηδες. Διάβασα μάλιστα και το βιβλίο του «Θέλουμε Παιδεία;» και έβγαλα το ίδιο συμπέρασμα. Διαφωνούμε σε πολλά, αλλά αισθάνομαι ότι μπορώ να πιω έναν καφέ και να κουβεντιάσω μαζί του.

Στο σημερινό του άρθρο προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Τα επιχειρήματά του:

1) «Βία στη βία». Να τι είπε ένας φοιτητής του ΟΠΑ απολογούμενος για τη σύληση του γραφείου του πρύτανη: «Δεν είναι βία οι ιδιωτικές εταιρείες μεταπτυχιακών που ιδρύουν οι καθηγητές μας; Δεν είναι βία η ίδρυση νέων τμημάτων από καθηγητές χωρίς να έχουν επαγγελματικά δικαιώματα; ». Και να τι γράφει ο κ. Αγγελόπουλος: «Αλλά αν θέλει κανείς να δει φαινόμενα βίας στο πανεπιστήμιο, αλλού μάλλον θα ‘πρεπε να στρέψει τα μάτια του: Σε κλικοκρατούμενα ιδρύματα, όπου αν δεν είσαι αρεστός σού κόβονται τα πάντα, και αν δεν είσαι μόνιμος αλίμονό σου. …». Δηλαδή, μια παράνομη πράξη δικαιολογείται ως απάντηση σε μια άλλη, ή σε κάποιο άλλο πρόβλημα. Όμως αν ακολουθήσουμε όλοι αυτό το σκεπτικό, η κοινωνία θα γίνει ζούγκλα. Δύο κακά δεν κάνουν ένα καλό.

2) Η βία μερίδας των φοιτητών έχει βαθύτερες αιτίες (την ανεπαρκή παιδεία, τις πανελλήνιες εξετάσεις, κτλ). Είναι σαν να λέμε ότι για τα εγκλήματα ενός κακοποιού δεν ευθύνεται ο ίδιος αλλά «η κακούργα κοινωνία». Η αλήθεια είναι ότι φυσικά και υπάρχουν βαθύτερες αιτίες, και πρέπει αυτές να εξερευνούνται, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η παράνομη συμπεριφορά πρέπει να γίνεται ανεκτή και να μένει ατιμώρητη. Εξάλλου, στην περίπτωση της καθολικής ψηφοφορίας, μου φαίνεται ότι η βασική αιτία της βίας είναι απλώς η απώλεια εξουσίας των φοιτητοπατέρων και τίποτα βαθύτερο.

3) Αρνείται την καθολική ψηφοφορία γιατί είναι, λέει, «δοτή» και «ψευδεπίγραφη». Είναι δοτή γιατί δεν τη ζήτησαν οι ίδιοι οι φοιτητές, τους δόθηκε. Και είναι ψευδεπίγραφη γιατί η βαρύτητα της φοιτητικής ψήφου δεν σταθμίζεται ανάλογα με τη συμμετοχή. Για το πρώτο, πώς θα μπορούσαν δηλαδή οι φοιτητές να το ζητήσουν, αφού η συλλογική τους εκπροσώπηση κυριαρχείται από τις κομματικές παρατάξεις; Για το δεύτερο, φυσικά και είναι σωστό, αλλά δεν είναι αυτός λόγος απόρριψης του μέτρου. Είναι σαν να λέμε, απορρίπτω ένα μέτρο γιατί θα το ήθελα πιο προχωρημένο.

Λέει και άλλα ο κ. Αγγελόπουλος:

* «οι φοιτητές θα αποφασίσουν μόνοι τους πώς συλλογικά θα δράσουν». Δηλαδή, ακόμα και παράνομες πράξεις είναι αποδεκτές;

* «μια υπέρμετρη γραφειοκρατία εγκαθίσταται: αυταρχικοί κανονισμοί με λεπτομερείς περιγραφές πειθαρχικών συμβουλίων». Είναι αυταρχισμός και γραφειοκρατία η ύπαρξη και η τήρηση κανόνων δεοντολογίας;

* « Αντί να διδάσκουν και να ερευνούν, οι πανεπιστημιακοί καλούνται να συμπληρώνουν αναφορές και να κυνηγούν ευρώ.» Και ποιά είναι η λύση; Να μοιράζονται τα κονδύλια εξίσου σε όλους, ικανούς και ανίκανους;

Είμαι κάθετα αντίθετος στις αντιλήψεις του κ. Αγγελόπουλου. Θέλω να ελπίζω ότι ούτε και ο ίδιος πιστεύει αυτά που γράφει.

Advertisements