Ενας συνάδελφος από την Ελλάδα μου έστειλε το παρακάτω κείμενο που βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Food for thought.

——

Έχω κάνει αρκετή «στροφή» από όταν ήρθα.

Είχα κριτικάρει ανθρώπους με ελάχιστες δημοσιεύσεις όταν πρωτοήρθα. Τώρα σιγά σιγά βλέπω το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στο τι προσφέρει ο ακαδημαϊκός κόσμος των ΗΠΑ στις ΗΠΑ, και τι προσφέρει ο ακαδημαϊκός κόσμος της Ελλάδας στην Ελλάδα.

Τις προάλλες διοργάνωσα ένα συνέδριο …. Κάλεσα, λοιπόν, τον καλύτερο … να μας δώσει μια διάλεξη. Έδωσε, λοιπόν, μια διάλεξη η οποία θα μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε μεγάλο αμερικανικό συνέδριο. Στην δική μας περίπτωση, δεν ήταν εμφανές πώς θα μπορούσε να μας βοηθήσει. Η συνεισφορά που απαιτείται στην δική μας περίπτωση, είναι ένα πρόβλημα πολύ απλούστερο. Δεν αποτελεί «νέα έρευνα», ήταν νέα έρευνα πριν 40 χρόνια, ίσως. Όχι πιά.

Τα πανεπιστήμια στην Ελλάδα, θα μπορούσαν να έχουν ένα διαφορετικό ρόλο από αυτόν της πρωτότυπης έρευνας – θα μπορούσαν να δώσουν κατευθυντήριες γραμμές για την ανάπτυξη της χώρας, αυτό μας λείπει.

Δεν νομίζω πλέον ότι έχει τόση σημασία να έχει ο ακαδημαικός στην Ελλάδα 1000+ αναφορές. Δε λέω, καλό είναι άν τις έχει, κάνει καλό στην Ελλάδα και στον περίγυρό του. Όμως, η χώρα μας, τι θα αποκομίσει από την έρευνά του;

Κάποτε μου έλεγε ένας συνάδελφος, ότι η ύπαρξη των εξαιρετικών μαθηματικών στη χώρα, αναδεικνύει τη χώρα μας στο εξωτερικό. Τελικά, γι’ αυτό προάγουμε την εξαιρετική έρευνα; Για να μην «πέσουμε» στα μάτια των ξένων; Έχουμε εξαιρετικούς μοριακούς βιολόγους, εξαιρετικούς φυσικούς, εξαιρετικούς μαθηματικούς, και όλοι αυτοί δαπανούν ενέργεια σε κάτι που βοηθά την διεθνή κοινότητα, αλλά τελικά οικονομικά το εκμεταλλεύονται άλλοι κύκλοι, εκτός Ελλάδας. Ίσως η Ελλάδα να δρέπει τα ωφέλη, αλλά σε κόστος δυσανάλογο από την επένδυση την οποία έκανε.

Στο μεταξύ όμως, στη χώρα μας ο κόσμος δεν έχει βασικές γνώσεις. Δεν ξέρει λίγη οικιακή οικονομία (τι έσοδα έχω κάθε μήνα; τι έξοδα; ) Ούτε καν οι ακαδημαικοί κάνουν προϋπολογισμό των εξόδων τους. Δεν υπάρχει καλή γνώση οικονομικής διαχείρισης του προϊόντος τους στους αγρότες. Δεν υπάρχει μηχανοργάνωση στα νοσοκομεία. Δεν ξέρω από που θα έρθει αυτή η γνώση. Οι ακαδημαϊκοί δεν αναρωτιόμαστε «τι μπορώ να κάνω για να βελτιώσω κάτι;» Ούτε το αναρωτιόμαστε όταν προκυρρήσονται οι θέσεις. Αυτές εγκρίνονται από το υπουργείο, και προχωράμε χωρίς να ξέρουμε, σαν χώρα, τι θέλουμε…

Advertisements