Μια από τις πιό ενδιαφέρουσες για μένα ομιλίες στο συνέδριο ήταν αυτή του Δανού καθηγητή Per Holten-Andersen, πρώην πρύτανη του Royal Veterinary and Agricultural University της Κοπεγχάγης. Έμαθα λοιπόν ότι τα τελευταία 10 χρόνια συντελέστηκαν μεγάλες αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση της Δανίας. Αυτές περιλαμβάνουν το Innovation Act του 1999 (σύμφωνα με το οποίο η πνευματική ιδιοκτησία από την έρευνα αποδίδεται στο πανεπιστήμιο· αυτό οδήγησε σε σημαντική αύξηση των ευρεσιτεχνιών), ένας νέος «νόμος πλαίσιο» το 2003, και η συγχώνευση πανεπιστημίων που άρχισε το 2007. Έμαθα επίσης ότι από το 2001 που ανέλαβαν τη διακυβέρνηση οι συντηρητικοί-φιλελεύθεροι, το δημόσιο χρέος της Δανίας έχει ξεπληρωθεί και η ανεργία έχει σχεδόν μηδενιστεί!

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα είχε ο νόμος πλαίσιο του 2003 που επέφερε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο διοίκησης των πανεπιστημίων. Η συμμετοχή των φοιτητών στη διοίκηση (που είχε θεσπιστεί τη δεκαετία του 70) είχε ήδη καταργηθεί εδώ και πολλά χρόνια. Το 2003 έγιναν οι εξής αλλαγές: θεσπίστηκε Συμβούλιο για τη διοίκηση του πανεπιστημίου στο οποίο την πλειοψηφία έχουν πλέον τα εξωτερικά μέλη. Τα εξωτερικά μέλη δεν διορίζονται από την πολιτεία. Αρχικά επιλέχθηκαν από τη Σύγκλητο, ενώ στο μέλλον θα επιλέγονται από το ίδιο το Συμβούλιο. Όλες οι διοικητικές θέσεις (πρύτανης, κοσμήτορες, πρόεδροι τμημάτων) διορίζονται πλέον από το Συμβούλιο αντί να εκλέγονται. Όλη η ευθύνη εντοπίζεται πλέον σε πρόσωπα και όχι σε συλλογικά όργανα. Οι αλλαγές αυτές συνοδεύτηκαν από μείωση του κρατικού ελέγχου. Ο λόγος που έγιναν οι αλλαγές αυτές ήταν η αναποτελεσματικότητα της διοίκησης και η έλλειψη εμπιστοσύνης της πολιτικής ηγεσίας στην ηγεσία των πανεπιστημίων (σας θυμίζει τίποτα αυτό;). Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις στα κεντρικά πανεπιστήμια αλλά τώρα έχουν κοπάσει. Βρήκα συναρπαστική αυτή την ομιλία γιατί πιστεύω ότι τέτοιες ακριβώς είναι οι αλλαγές που χρειάζεται και το ελληνικό πανεπιστήμιο.

Στο συνέδριο μίλησε ακόμη ένας πανεπιστημιακός από τη Δανία, ο Bent Dalum. Η δική του παρουσίαση είχε να κάνει με τη σύνδεση πανεπιστημίου-βιομηχανίας. Είπε ότι ξεκίνησε ως ακτιβιστής φοιτητής στις αρχές της δεκαετίας του 70 και είναι τώρα διορισμένος πρόεδρος στο τμήμα του, επιλεγμένος μετά από ανταγωνιστική διαδικασία. Απαντώντας σε ερώτηση ανέφερε ότι στη Δανία δεν υπάρχει καμιά αντίρρηση στη συνεργασία των πανεπιστημίων με τη βιομηχανία.

Advertisements