Το συνέδριο άρχισε με ένα καλωσόρισμα από τον πρόεδρο του Παρατηρητηρίου Αχιλλέα Μητσό, ο οποίος έθεσε μια σειρά ερωτημάτων για προβληματισμό. Καθώς τον άκουγα σκέφτηκα ότι πολλά από αυτά έχουν ήδη απαντηθεί στο εξωτερικό.

Στην ομιλία της Βάσως Κιντή έχω ήδη αναφερθεί. Πολύ καλή.

Ο υφυπουργός Παιδείας κ. Ταλιαδούρος δεν είπε τίποτα καινούριο ή ενδιαφέρον. Έκανε επισκόπηση του κυβερνητικού έργου, πολιτικό boiler plate. Ένα χρήσιμο στοιχείο (που επανήλθε στο συνέδριο αργότερα) ήταν ότι η χρηματοδότηση της τριτοβάθμιας παιδείας στην Ελλάδα (1.3% του ΑΕΠ) είναι αρκετά υψηλή και φέρνει την Ελλάδα στην 5η θέση στον ΟΟΣΑ. Αυτό αποσιωπάται συνήθως από συνδικαλιστές, που προτιμούν να εστιάζουν στη συνολική δαπάνη για την παιδεία (3.6% του ΑΕΠ) που είναι όντως πολύ χαμηλή.

Η εισήγηση της Άννας Διαμαντοπούλου, τομεάρχη παιδείας του ΠΑΣΟΚ, αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Μίλησε εκτός κειμένου, εύγλωττα, εύστοχα, και με ειλικρίνεια. Έδειξε πραγματικά μιά κλάση και ένα επίπεδο ως πολιτικός τα οποία δεν είχα αντιληφθεί μέχρι τώρα από πιό επίσημες παρουσίες της στην τηλεόραση και στον τύπο. Με έκανε να σκεφτώ ότι αν επέμενε σε αυτό το στυλ ίσως να ήταν μια καλή λύση για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Αναφέρθηκε στην τελευταία σύνοδο των πρυτάνεων που έγινε σε ξενοδοχείο για την αποφυγή τραμπουκισμών. Είπε «φτάνει πια». Αναγνώρισε το πασιφανές, ότι δηλαδή υπάρχει σύγχυση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Αναφέρθηκε στη γραφειοκρατία, την αναξιοκρατία, το δημοσιοϋπαλληλισμό στα πανεπιστήμια. Είπε ότι χρειάζεται μια ανατροπή, η οποία συνίσταται στην διοικητική τους αυτοτέλεια, σε συνδυασμό με αξιολόγηση. Καταδίκασε τον αρνητισμό της συντηρητικής αριστεράς.

Αντίθετα, ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος ήταν σκέτη απογοήτευση. Είπε τρία πράγματα. Ένα, ότι τα περί «κοινωνίας της γνώσης» είναι φληναφήματα διότι και στο παρελθόν η γνώση έπαιζε σημαντικότατο ρόλο. Δύο, ότι η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου είναι μια νεοφιλελεύθερη επιδίωξη εισβολής της αγοράς στο πανεπιστήμιο (μάλιστα παρομοίασε την αγορά με καρκίνο …). Και τέλος παραπονέθηκε ότι η Πρωτοβουλία υπονόμευσε την ΠΟΣΔΕΠ (η οποία βεβαίως ελέγχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ). Δήλωσε υπερήφανος για την ήττα της προσπάθειας αναθεώρησης του άρθρου 16 και ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να αλλάξει την κοινή γνώμη στο θέμα αυτό (κάτι που προσωπικά δεν έχω δει πουθενά. Νομίζω ότι η κοινή γνώμη ήταν και παρέμεινε διχασμένη στο θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων). Κρίμα. Νέος άνθρωπος, καλές σπουδές, αλλά δέσμιος ιδεοληψιών και μικροκομματικών συμφερόντων.

Το ΚΚΕ και η ΠΟΣΔΕΠ δεν έστειλαν εκπροσώπους.

Ο κ. Βερέμης, αν και άρχισε λέγοντας ότι χρειάζεται ένα «ξεμπέρδεμα ονομάτων», τελικά με μπέρδεψε ακόμα περισσότερο με την ανάλυσή του περί προ-νεωτερικής, νεωτερικής, και μετα-νεωτερικής εποχής. Ιδιαίτερα ενοχλήθηκα με αυτό που είπε για το άσυλο, ότι είναι «μιά κατάκτηση» της οποίας γίνεται κακή χρήση. Αυτό που είναι κατάκτηση είναι η ακαδημαϊκή ελευθερία. Το άσυλο, δηλαδή η απαγόρευση παρέμβασης της αστυνομίας στο χώρο του πανεπιστημίου, είναι μια παγκόσμια ελληνική πατέντα. Ο κ. Βερέμης δήλωσε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ριζική αλλαγή στα πανεπιστήμια, και παρέπεμψε στη μεταρρύθμιση Αρσένη (που ήταν στο ακροατήριο).

Η βραδιά τέλειωσε με την ομιλία του Φώτη Καφάτου. Ως ομιλητής δεν είναι εντυπωσιακός (στα ελληνικά τουλάχιστον), αλλά το περιεχόμενο ήταν ουσιώδες και εύστοχο. Μας εκμυστηρεύθηκε ότι υπήρξε προσπάθεια εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ να ακυρωθεί το Π. Κρήτης και περιέγραψε τις περιπέτειες των εκλεκτορικών σωμάτων στην προσπάθειά τους να συνεδριάσουν. Η διαπίστωση των προβλημάτων του ελληνικού πανεπιστημίου ήταν απόλυτα εύστοχη. Είπε ότι ήταν λανθασμένη η διασπορά του Π. Κρήτης σε Ηράκλειο και Ρέθυμνο, όπως και η ανωτατοποίηση των ΤΕΙ και η απαγόρευση των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Καταδίκασε τον εγκλωβισμό των φοιτητών σε ένα γνωστικό αντικείμενο και πρότεινε την εισαγωγή των φοιτητών σε σχολή, όχι τμήμα. Μίλησε για την αριστεία. Ως παράδειγμα μιας διαφορετικής πολιτικής προέβαλε την Καταλωνία, που πέρασε από τον κρατικισμό στην πολυμορφία. Γενικά, βρήκα να συμφωνώ με όλα ή σχεδόν όλα όσα είπε ο κ. Καφάτος. Επιπλέον, είναι ένας γλυκός και καταδεκτικός άνθρωπος χωρίς ίχνος υπεροψίας.

Συνεχίζεται.

Advertisements