Επέστρεψα χθές από την Αθήνα όπου είχα την τιμή και την χαρά να παραβρεθώ στο συνέδριο του «Παρατηρητηρίου Έρευνας και Διαλόγου για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο». Ηταν γενικά ένα πετυχημένο συνέδριο, ενδιαφέρον και χρήσιμο. Κάποιες ανακοινώσεις τις βρήκα γενικόλογες και φλύαρες αλλά πολλές ήταν ουσιώδεις και χρήσιμες. Μάζεψα πολύ υλικό για το μπλογκ και θα το αναρτήσω σταδιακά τις επόμενες μέρες. Πολλές ανακοινώσεις του συνεδρίου είναι ήδη αναρτημένες στην ιστοσελίδα της Πρωτοβουλίας. Χαίρομαι που γνώρισα από κοντά πολλούς συμμετέχοντες στην Πρωτοβουλία αλλά και αρκετούς σχολιαστές του μπλογκ, όπως τον Βασίλη Βασσάλο (χείμαρρος ενέργειας!), τον Pano Kokkino, τον Κλεάνθη Θραμπουλίδη από την Πάτρα, και τον Ευστάθιο Καμαράτο από τα Ιωάννινα. Κάποια στιγμή ήρθε και μου συστήθηκε η μεταπτυχιακή φοιτήτρια που έγραψε πριν μερικές στο μπλογκ για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην υποστήριξη του διδακτορικού της. Σκέφτηκα πόσο πολλοί είναι αυτοί που υποφέρουν από τα κακώς κείμενα του ελληνικού πανεπιστημίου. Το ζητούμενο είναι πώς θα μετασχηματίσουμε αυτήν την γενικευμένη δυσφορία σε πολιτική δύναμη αλλαγής.

Μερικά πρώτα σχόλια:

1. Το συνέδριο άρχισε με μιά εξαιρετική ομιλία της Βάσως Κιντή. Αυτή και άλλοι ομιλητές αναφέρθηκαν στην ανησυχητική έξαρση της βίας από μερίδα των φοιτητών (χτισίματα γραφείων, εγκλεισμοί Συγκλήτων, κλοπές καλπών, κτλ). Αυτό όμως που παρατήρησα είναι ότι κανένας δεν λέει με σαφήνεια τι πρέπει να γίνει. Δηλαδή, απευθυνόμαστε σε ποιούς και ζητάμε τι; Να εκδώσουν όλοι μιά ανακοίνωση που να καταδικάζει τη βία; Αρκεί αυτό; Προσωπικά, βλέπω δύο πιθανές τακτικές: α) μιά γενική κατακραυγή, που θα έχει ως αποτέλεσμα οι φοιτητές που επιδίδονται σε αυτές τις πράξεις να καταλάβουν το λάθος τους και να σταματήσουν β) καταστολή (επέμβαση κάποιας αστυνομικής δύναμης, είτε πολιτικής είτε πανεπιστημιακής) και κυρώσεις. Το (α) θα ήταν φυσικά το ιδανικό, αλλά δεν είμαι αισιόδοξος ότι θα δουλέψει. Η μερίδα των φοιτητών που βιαιοπραγεί (ΕΑΑΚ και λοιποί ανεγκέφαλοι) δεν πρόκειται να πειστεί «με το καλό». Έχουν αποθρασυνθεί πλήρως. Κάποια μορφή καταστολής είναι νομίζω αναπόφευκτη.

2. Στο στρογγυλό τραπέζι η κ. Ρεπούση ζήτησε από τους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους να στηρίξουν τη μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου. Το ερώτημα που μου γεννήθηκε είναι, «ποιά μεταρρύθμιση;». Δεν έχει προτείνει η Πρωτοβουλία κάποια συγκεκριμένη μεταρρύθμιση. Μόνο γενικές αρχές και ευχολόγια. Ύστερα, είδα μιά απογοήτευση όσον αφορά το νόμο Γιαννάκου, που χαρακτηρίστηκε «ένα πουκάμισο αδειανό» από τον κ. Γραμματικάκη. Η Βάσω Κιντή επιτέθηκε στην κυβέρνηση επειδή υιοθέτησε «μέτρα περιθωριακά» που «δεν θίγουν, ως επί το πλείστον, την ουσία των προβλημάτων». Μα, ο νόμος Γιαννάκου υιοθέτησε τις περισσότερες εισηγήσεις της επιτροπής Βερέμη (με εξαίρεση κάποιες όντως σημαντικές, όπως η μείωση της φοιτητικής συμμετοχής και η κατάργηση των μεταγραφών). Πρότεινε η επιτροπή Βερέμη στην πολιτική ηγεσία κάποιο μεγαλόπνοο σχέδιο που η πολιτική ηγεσία απέρριψε; Δεν νομίζω. Επομένως, ας μην τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς. Έχουν και οι πανεπιστημιακοί ευθύνες όταν δεν παρουσιάζουν σαφείς προτάσεις.

To be continued. Stay tuned.

Advertisements