Δείτε την ολόκληρη εδώ. Παραθέτω παρακάτω το απόσπασμα για την Παιδεία:

Κάλι: Ο Συνασπισμός υπερασπίζεται τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Όμως πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα ένα έγγραφο του ευρωκοινοβουλίου στο οποίο ο κύριος Παπαγιαννάκης, ευρωβουλευτής του Συνασπισμού, υπογράφει στην προώθηση ενός Ενιαίου Χώρου Ευρωπαϊκής Εκπαίδευσης και στην αναγκαιότητα επίσπευσης της διαδικασίας της Μπολόνια. Δε θεωρείτε ότι αυτά έρχονται σε σύγκρουση;

Κουβέλης: Τα ζητήματα της εκπαίδευσης πρέπει να σας πω ότι ανήκουν στην αποκλειστική αρμοδιότητα του κάθε κράτους-μέλους της Ε.Ε. Είναι από τα θέματα τα οποία δεν υπόκεινται στην αποφασιστική ρύθμιση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως οντότητας θεσμικής. Βεβαίως η κάθε χώρα μπορεί με τους δικούς της όρους να καθορίζει τα ζητήματα της εκπαίδευσης, όσο και της παιδείας που είναι μια ευρύτερη έννοια από την εκπαίδευση, και δε μπορεί καμιά Ε.Ε. να παρέμβει στο χώρο αυτό. Με την προϋπόθεση ότι η Ελλάδα θα θελήσει να υπερασπιστεί το δικαίωμά της στον αυτόνομο καθορισμό των στοιχείων της εκπαίδευσης. Δε γνωρίζω την πρωτοβουλία του τότε ευρωβουλευτή, του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Εκείνο όμως που πρέπει να σας πω, είναι η άποψή μου. Κι η άποψή μου είναι ότι ο χαρακτήρας της παιδείας πρέπει να είναι δημόσιος, να είναι δωρεάν, να είναι υποχρεωτική δωδεκάχρονη εκπαίδευση και βεβαίως να έχουμε αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, έτσι ωστέ η πρόσβαση στο χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης να είναι ευχερής. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι θα πρέπει να αλλάξει και η δομή τόσο της στοιχειώδους όσο και της μέσης εκπαίδευσης προκειμένου η εκπαίδευση να λειτουργεί με έναν καθολικό τρόπο. Να εκπαιδεύει, να μορφώνει, με αποτέλεσμα αν συντρέξουν αυτές οι προϋποθέσεις και αυτοί οι όροι, τότε η πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση να είναι χωρίς δυσκολίες. Στην Ελλάδα συμβαίνει το παράδοξο, να έχουμε μια στενή είσοδο πια στην Ανώτατη Εκπαίδευση όπου δύσκολα εισέρχεται κάποιος και να έχουμε εξαιρετικά μεγάλο το άνοιγμα εξόδου στην ανώτατη εκπαίδευση. Θέλω με άλλα λόγια να πω ότι η Ανώτατη Εκπαίδευση δεν πρέπει μονοσήμαντα να αντιμετωπίζεται, αλλά πάντοτε σε συνδυασμό με τις δομές και το περιεχόμενο της προηγούμενης εκπαίδευσης που είναι η εκπαίδευση από το νηπιαγωγείο, το γυμνάσιο και το λύκειο.

Καρπίδης: Ναι, όμως η διακήρυξη της Μπολόνια ήταν στην κατεύθυνση να υπάρχει ένας ενιαίος φορέας, ένα ενιαίο σύστημα για την Ευρώπη, αν όχι άμεσα, μετά τη σύγκληση και μετά από άλλα γεγονότα κι άλλες διεθνείς συμβάσεις, όπως θα είναι το ευρωσύνταγμα. Τελικά, η δικήρυξη της Μπολόνια είναι ενάντια στη δημόσια και δωρεάν παιδεία ή όχι.

Κουβέλης: Όχι κατ’ ανάγκη. Εκείνο που κυριαρχεί στον ευρωπαϊκό χώρο είναι ο δημόσιος χαρακτήρας της δημόσιας εκπαίδευσης. Η συντριπτική πλειοψηφία των ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων ανήκουν στο δημόσιο τομέα. Είναι ελάχιστα τα πανεπιστήμια, τα οποία έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα. Και μάλιστα όχι ιδιωτικό χαρακτήρα όπως τον γνωρίζουμε στην Ελλάδα, γιατί τα περισσότερα από αυτά –κι επαναλμβάνω, είναι εξαιρετικά λίγα- προέρχονται από παλαιές σχολές με τη μορφή των κληροδοτημάτων. Στην μετεξέλιξη τους απέκτησαν έναν ιδιότυπο χαρακτήρα όπου, βέβαια μπορεί να φέρουν την ταμπέλα του ιδιωτικού τομέα, αλλά παράλληλα έχουν τη μεγάλη υποστήριξη του δημόσιου. Η Μπολόνια και η σχετική συμφωνία αποτελεί μία αφετηρία, αλλά δεν εξειδικεύει. Κατά συνέπεια η Ελλάδα έχει υποχρέωση, και αν θέλετε με αφετηρία τη συμφωνία της Μπολόνια να μπορέσει να καταθέσει τις δικές της προτάσεις έτσι ώστε στον ενιαίο ευρωπαϊκό εκπαιδευτικό χώρο να έχουμε ως κυρίαρχο στοιχείο το δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας και μάλιστα ένα χαρακτήρα που δε θα επιτρέπει να υποτάσσεται η παιδεία, όσο και η εκπαίδευση στους νόμους μιας ασύδοτης αγοράς η οποία τα τελευταία χρόνια θέλει να εισβάλλει δυναμικά στο χώρο της εκπαίδευσης.

Καρπίδης: Μάλιστα. Έχω κάποιες μικρές ενστάσεις . Για το εξωτερικό, ότι υπάρχουνε δημόσια κρατικά πανεπιστήμια τα οποία έχουνε δίδακτρα, άρα μπορεί να είναι δημόσιος ο φορέας αλλά δεν είναι και δωρεάν. Αλλά νομίζω ότι το δεύτερο σκέλος, ότι η Ελλάδα μπορεί να δώσει άλλες κατευθύνσεις, με καλύπτει κατά ένα μεγάλο μέρος.

Κουβέλης: Ναι, και πρέπει να σας πως ότι ο ευρωπαϊκός χώρος κυριαρχείται από πανεπιστήμια στα οποία δεν υπάρχουν δίδακτρα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Γαλλίας όπου όχι μόνο δίδακτρα δεν υπάρχουν αλλά αντίθετα υπάρχουν παροχές προς τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που είναι εξαιρετικά σημαντικές. Οι φοιτητές και οι φοιτήτριες στα γαλλικά πανεπιστήμια για παράδειγμα, εξασφαλίζουν κοινωνικη ασφάλιση, είναι ασφαλισμένοι. Εξασφαλίζουν στοιχεία δωρεάν παιδείας τα οποία δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Εδώ στην Ελλάδα λειτουργούμε με ψευδώνυμα, μιλάμε για μία δημόσια παιδεία η οποία στη βάση της, στον πυρήνα της, δεν είναι δωρεάν παιδεία, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι είναι μεγάλες οι δαπάνες οι οποίες γίνονται προκειμένου κάποιος να προετοιμαστεί και να εισαχθεί σε μια πανεπιστημιακή σχολή και σε ένα ΤΕΙ. Επομένως όταν λέμε δωρεάν παιδεία, μιλάμε για την αλλαγή της δομής της εκπαίδευσης, έτσι ώστε πράγματι η παιδεία να παρέχεται δωρεάν. Και όταν αναφέρομαι στο δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης πρέπει να προσθέσω και να επισημάνω ότι δε με ικανοποιεί η στάθμη των σημερινών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Την ώρα που υπερασπίζομαι το δημόσιο χαρακτήρα της ανώτατης εκπαίδευσης, την ίδια ώρα καταθέτω την πρότασή μου όσο και την πολιτική μου διεκδίκηση για την αναβάθμιση της ελληνικής ανώτατης εκπαίδευσης.

Advertisements