Το παρακάτω αρθράκι από το Science έχει πολύ ενδιαφέρον για την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα:

http://www.sciencemag.org/cgi/content/full/318/5855/1371

Αποσπάσματα:

«When the Korea Advanced Institute of Science and Technology (KAIST) announced on 19 November that an entrepreneur had donated $2.5 million to the university with promises of more to follow, it marked the latest in a string of coups for the new president, Suh Nam Pyo.

In 2006, the board of trustees decided to seek a new president.

Since arriving at KAIST in July 2006, Suh has opened undergraduate education to non-Korean students for the first time by insisting that many courses be taught in English. Suh decided that students who maintain «B» or better grades would continue to pay no tuition, whereas those with a «C» or below must pay about $16,000 per year starting in February. «We want students to take responsibility for their actions,» Suh says.

A new admissions process may also have broad impact. Previously, KAIST, like most of Korea’s top universities, selected the top scorers in a written exam. Most high school students spend their free time prepping for these tests in cram schools. But Suh says that scores «are a one-dimensional measure» that fails to identify leaders. So candidates for KAIST’s next incoming class were invited to campus this fall for interviews, to give presentations, and to engage in discussions while being observed by faculty members, who made selections based on scores and personal impressions.

An even more radical step was putting teeth into tenure reviews. Traditionally, faculty members in Korea gain tenure after logging enough years. Suh insisted that KAIST professors up for tenure gather endorsements from experts in their field around the world. »


Σημειώνω ότι η Νότια Κορέα έχει μεγάλες ομοιότητες με την Ελλάδα σε ορισμένα θέματα, όπως τα φροντιστήρια. Πάνω από 90% των μαθητών πηγαίνει σε φροντιστήρια για να προετοιμαστεί καλύτερα για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Κάποια είναι τεράστιες επιχειρήσεις, άλλα είναι μικρότερα. Οι μαθητές πάνε το πρωϊ στο σχολείο, το βράδυ στο φροντιστήριο. Σπίτι μόνο για να κοιμηθούν. Τα φροντιστήρια αποτελούν σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα. Από τη μιά απασχολούν πολύ κόσμο, από την άλλη επιβαρύνουν τις οικογένειες. Κάποιοι γονείς αναγκάζονται να κάνουν διπλές δουλειές για να βγάλουν πέρα. Το κόστος μπορεί να είναι 300-500 $ το μήνα. Κάποιοι πλούσιοι στέλνουν τα παιδιά τους στο εξωτερικό για σπουδές. Ακριβώς δηλαδή όπως και στην Ελλάδα.

Αλλά βλέπουμε και τις διαφορές. To KAIST διοικείται από Board of Trustees (πιστεύετε ότι ο εν λόγω πρόεδρος θα εκλεγόταν ποτέ από τους διδάσκοντες;). Το KAIST έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει μόνο του τον τρόπο εισαγωγής των σπουδαστών του. Ο Suh εφαρμόζει τον τρόπο εισαγωγής φοιτητών στο ΜΙΤ. Είναι ενδιαφέρον πείραμα. Το KAIST έχει την ευχέρεια να χρεώνει δίδακτρα (προφανώς η δωρεάν παιδεία δεν είναι κατοχυρωμένη στο Σύνταγμα) και μάλιστα με τρόπο που να δίνει ισχυρό κίνητρο στους φοιτητές να διαβάζουν.

Advertisements