Του Λεωνίδα Κ. Ρεσβάνη, Καθηγητή της Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντή του Ινστιτούτου Αστροσωματιδιακής Φυσικής «ΝΕΣΤΩΡ» του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών.

Δεκαπεντάλεπτη ομιλία στην εκδήλωση που οργάνωσε η «ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ για μια Ανοικτή Κοινωνία » στις 7 Απριλίου 2005, στην αίθουσα των Ανταποκριτών Ξένου Τύπου.

Συγχαίρω τους οργανωτές της σημερινής συνάντησης για την πρωτοβουλία που πήραν και τους ευχαριστώ για την πρόσκληση που μου απηύθυναν. Θα προσπαθήσω στα δεκαπέντε λεπτά που έχω στην διάθεση μου να βάλω το δάκτυλό μου στον «τύπο των ήλων» της Ανωτάτης Παιδείας στην χώρα μας. Θα είμαι περιεκτικά περιληπτικός και θα χρησιμοποιήσω χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Το γεγονός και μόνον ότι η σημερινή συγκέντρωση γίνεται έξω από το Πανεπιστήμιο χωρίς να είναι εδώ ούτε φοιτητές ούτε οι διάφοροι αξιωματούχοι των 8 Α.Ε.Ι που υπάρχουν στην Αττική καταδεικνύει, δυστυχώς περίτρανα, ότι το Ελληνικό Πανεπιστήμιο κοιμάται- ανήσυχα ίσως – αλλά κοιμάται…

Οφείλω να ομολογήσω ότι αισθάνομαι άβολα! Η ομάδα των ομιλητών αποτελείται από διάσημους συναδέλφους, όλοι όμως προέρχονται από την Νομική Σχολή. Δυστυχώς η εκπροσώπηση των διαφόρων Σχολών (και επομένως η παρουσίαση – απαρίθμηση, των προβλημάτων είναι εξόχως ανισόρροπη! Πέφτει λοιπόν στους ώμους μου το καθήκον της εκπροσώπησης των καθηγητών των εργαστηριακών σχολών. Σαν σήμερα, πριν 29 χρόνια εξελέγην καθηγητής της Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το Ελληνικό Πανεπιστήμιο το γνώρισα μόνο ως καθηγητής και αυτό καθορίζει το πρίσμα μέσα από το οποίο βλέπω τα προβλήματα της Ανωτάτης Παιδείας στη Χώρα μας.

Ας ορίσουμε όμως πρώτα, τι εννοούμε με την λέξη Πανεπιστήμιο, έτσι μόνο θα μπορέσουμε να περιγράψουμε «τα προβλήματα της Ανωτάτης Εκπαίδευσης» που είναι και το θέμα της συνάντησης μας.

ΝΕΩΤΕΡΟΝ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟ «ΗΛΙΟΥ»
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΝ: «Ανώτατον Εκπαιδευτικόν Ίδρυμα αποσκοπούν εις την έρευνα και προαγωγή διαφόρων κλάδων των επιστημών και εις την συστηματική διδασκαλία αυτών, προς μόρφωσιν νέων επιστημόνων».
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ:
«Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ» του JOSE ORTEGA Y GASSET. « Η μετάδοση και καλλιέργεια του πολιτισμού, η διδασκαλία των διαφόρων επαγγελμάτων, η επιστημονική έρευνα και η εκπαίδευση νέων επιστημόνων.»
«ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΗΣ ΟΥΤΟΠΙΑΣ» του R.Μ. HUTCHINS.
«Το κυρίαρχο πρόβλημα είναι πώς να επιτύχουμε τέτοια εκπαίδευση ώστε η χώρα να αποκτήσει την επιστημονική και βιομηχανική ισχύ ή οποία είναι αναγκαία και ταυτόχρονα να μορφωθούν όλοι, ούτως ώστε να μπορεί η χώρα να χρησιμοποιεί σοφά την επιστημονική και βιομηχανική ισχύ της…. για να επιτύχουμε αυτό η παρεχόμενη παιδεία πρέπει να βασίζεται σε ηθικές , διανοητικές, αισθητικές και πνευματικές αξίες.»

Συμφωνούμε με όλα τα παραπάνω και συμπληρώνουμε τα ακόλουθα: Το Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι κέντρο ζύμωσης και παραγωγής ανεξάρτητης σκέψης, επομένως πρέπει να είναι και πόλος ανεξάρτητης κριτικής. Το παραπάνω είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την πρόοδο της Κοινωνίας αλλιώς θα οδηγηθούμε σε μαρασμό. Στην πράξη, η έννοια της ακαδημαϊκής ελευθερίας σημαίνει ότι η ανεξαρτησία του σκέπτεσθαι, της διδασκαλίας και της έρευνας στο Πανεπιστήμιο είναι τόσο σημαντική για την υπόλοιπη κοινωνία, ώστε κάποιος που έχει διαφορετική άποψη, να μην φοβάται ότι εάν διατυπώσει τις απόψεις του θα τιμωρηθεί, διότι διαφωνεί με αυτούς που (στην τελική ανάλυση) πληρώνουν τον μισθό του. Η παγκόσμια ιστορία της ανωτάτης εκπαιδεύσεως δείχνει ότι ο βασικός παράγων καλής ή κακής διοίκησης του Πανεπιστημίων δεν εξαρτάται από το ποιος ασκεί τον κατά νόμο έλεγχο στο Πανεπιστήμιο. Η καλή ή η κακή διοίκηση του Πανεπιστημίου εξαρτάται από το εάν, πότε και πώς ασκείται ο κατά νόμο έλεγχος στο Πανεπιστήμιο. Εξαρτάται δηλαδή από το πώς αντιλαμβάνονται τον ρόλο του Πανεπιστημίου αυτοί που το διοικούν. Εξαρτάται επίσης και από την άποψη που έχει η κοινωνία για τον ρόλο του Πανεπιστημίου.

Με άλλα λόγια η παράδοση περί το Πανεπιστήμιο είναι ο καθοριστικός παράγων.

Πιστεύω ότι το πρωταρχικό καθήκον των καθηγητών είναι η δημιουργία ή το δυνάμωμα αυτής της παράδοσης, σύμφωνα με τις προηγούμενες αρχές. Για να το πετύχουμε αυτό πρέπει να βγάλουμε έξω από τα Πανεπιστήμια τις δραστηριότητες εκείνες που δεν τους αρμόζουν, αυτές που δεν συνάδουν με την λειτουργία του Πανεπιστημίου και αυτές που περιβάλλουν με πέπλο ομίχλης την λειτουργία του Πανεπιστημίου. Πάντοτε όμως προστατεύοντας ως κόρη οφθαλμού την άποψη της μειοψηφίας, έστω και της μειοψηφίας του ενός, αυτή είναι η πεμπτουσία του πανεπιστημιακού ασύλου και των πανεπιστημιακών ελευθεριών.

Πιστεύω ότι το κύριο πρόβλημα του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα είναι η έλλειψη επιστημονικής και ακαδημαϊκής παραδόσεως. Δηλαδή το επίπεδο των καθηγητών και της διοικήσεως του Πανεπιστημίου. Τούτο δε διότι αυτά τα δύο, είναι τα συστατικά τα οποία καθορίζουν το επίπεδο της παρεχόμενης εκπαιδεύσεως.

Ας δούμε όμως την ποιότητα του προϊόντος που παράγει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, Δηλαδή την ποιότητα των αποφοίτων μας. Ένα πολύ μικρό ποσοστό είναι αξιόλογοι επιστήμονες οι οποίοι διαπρέπουν διεθνώς. Δεν πρέπει όμως να συγχέουμε την πραγματικότητα και να θεωρούμε ότι αυτοί, οι ιδιαίτερα αξιόλογοι απόφοιτοι οφείλουν την επιστημοσύνη τους στα γράμματα που διδάχτηκαν στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι ιδιαίτερα ικανοί και έμαθαν γράμματα παρά τις αντίξοες συνθήκες που αντιμετώπισαν στο Πανεπιστήμιο. Όμως, το Πανεπιστήμιο στην χώρα μας είναι ίδρυμα μαζικής παιδείας επομένως η επιτυχία ή αποτυχία του πρέπει να κρίνεται από το μέσο όρο των αποφοίτων μας. Λοιπόν αυτός ο μέσος όρος πέφτει συνέχεια.

Σε μια χώρα όπου υπάρχει επιστημονική παράδοση ο Πανεπιστημιακός Νόμος είναι δευτερεύον θέμα. Στην χώρα μας όμως όπου απεγνωσμένα προσπαθούμε να φτιάξουμε επιστημονική παράδοση ο καλός ή ο κακός νόμος παίζει καθοριστικό ρόλο. Ο Νόμος Πλαίσιο, ο 1268/82, είναι πνευματικό παιδί του ΠΑΣΟΚ, το οποίο όμως υιοθετήθηκε γρήγορα από το ΚΚΕ και όψιμα από την Ν.Δ., παρόλο που ήδη οι συντάκτες του νόμου είχαν δημοσιεύσει την απολογία τους με τίτλο: « Μea Culpa». Επομένως αυτός ο νόμος αυτός σήμερα φέρει την σφραγίδα της διακομματικής αποδοχής.

Ο Νόμος Πλαίσιο εφαρμόστηκε δια πυρός και σιδήρου. Οι «οίκοι αντιστασίωται» εξοβελίστηκαν και ο 1268/82 είναι ο νόμος που καθορίζει τα πανεπιστημιακά δρώμενα για περίπου ένα τέταρτο του αιώνα τώρα. Πως λοιπόν εφαρμόζονται στην πράξη οι προηγούμενες αρχές, μέσω των εργαλείων εκπαιδευτικής ανάπτυξης τα οποία παρέχει ο Νόμος Πλαίσιο για την Ανωτάτη Παιδεία; Ας ξεκινήσουμε με χαρακτηριστικά παραδείγματα από τις εκλογές των Θεσμικών Οργάνων Διοίκησης του Πανεπιστημίου δηλαδή τις εκλογές των πρυτάνεων και των προέδρων των τμημάτων. Επαναλαμβάνω ότι τα παραδείγματα αυτά δεν αποτελούν εξαιρέσεις αλλά περιγράφουν παραστατικά την πανεπιστημιακή ζωή στον τόπο μας. Κατόπιν θα περιγράψουμε χαρακτηριστικά παραδείγματα εκλογών – προαγωγών μελών του καθηγητικού προσωπικού. Τέλος θα ασχοληθούμε με την ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο και θα κάνουμε δυο προτάσεις οι οποίες ίσως λύσουν το πρόβλημα.

Εκ των πραγμάτων όσοι ενδιαφέρονται για θέσεις στα Κεντρικά Όργανα της Διοίκησης αναγκάζονται να γίνουν «συνδικαλιστές». Για να καταλάβετε το μέγεθος της ρήξης με το παρελθόν, αναλογισθείτε ότι ενώ ο Πανεπιστημιακός Νόμος έως το 1982 όριζε ότι οι Πρυτάνεις και οι Κοσμήτορες εκλέγονται από τους τακτικούς καθηγητές μόνον, με τον Νόμο Πλαίσιο οι ψήφοι των τακτικών καθηγητών (Πανεπιστήμιον Αθηνών) αντιστοιχούν σε μικρότερο ποσοστό του 5% του συνόλου των εκλεκτόρων. Επομένως για να εκλεγεί, κανείς πρύτανις έπρεπε να πείσει ένα πολυπληθές και ετερογενές εκλεκτορικό σώμα ότι θα ωφεληθεί εάν τον ψηφίσουν. Η ανάγκη αυτή έφερε εις την επιφάνεια ενδιαφέρουσες πρακτικές:

Οι υποψήφιοι Πρυτάνεις έπρεπε να πείσουν τους εκλέκτορες ότι είναι «προοδευτικοί» (ιδιαίτερα όσοι εξ αυτών είχαν συντηρητικό παρελθόν). Έτσι γίναμε μάρτυρες αξιοσημείωτων καταστάσεων όπως πρυτάνεις να γίνονται μέλη του προεδρείου του συλλόγου Ελληνοκορεάτικης φιλίας Ο ΚΙΜ ΙΛ ΣΟΥΝΓΚ. Αφού λοιπόν έτσι απέδειξαν ότι είναι μπροστάρηδες και μια και δεν ξέχασαν τον ρόλο τους ως πνευματικοί ταγοί του Έθνους συνέστησαν και επιτροπή ad hoc « Για την κατανόηση και διάδοση της σκέψης του μεγάλου τιμονιέρη ΚΙΜ ΙΛ ΣΟΥΝΓΚ» ή κάθε τόσο έζωναν την Ακρόπολη με πλακάτ διακηρύσσοντας ότι η Ακρόπολη είναι «αποπυρηνικοποιημένη περιοχή». Αλλά η κατάσταση δεν περιορίζεται στα παραπάνω, μερικές φορές πλησιάζει και την «δωροδοκία», για παράδειγμα: Μέρος του Εκλεκτορικού σώματος «πείθεται» να ψηφίσει τον υποψήφιον αυτόν που θα του παρέχει 15ον μισθόν !! Ναι 15ον !! Για να υπάρχει όμως καλός έλεγχος ότι αυτά τα λεφτά του Πανεπιστημίου δεν πάνε στράφι αλλά οι ευεργετηθέντες, «δημοκρατικά» ψηφίζουν τους ευεργέτες τους, οι εκλέκτορες αυτοί ψηφίζουν σε αποκλειστικά δικό της εκλογικό τμήμα! Αυτά ως προς τις μεθόδους εκλογής. Οι ούτω εκλεγέντες Πρυτάνεις είναι τόσο ικανοποιημένοι ότι όλα βαίνουν καλώς στο Πανεπιστήμιο ώστε τους μένει και ελεύθερος χρόνος. Έτσι, η Πρυτανεία όπως φαίνεται, παίζει ενίοτε και το ρόλο του εφαλτηρίου για άλλες θέσεις στις οποίες υπηρετούν ταυτόχρονα με την Πρυτανική τους θητεία όπως π.χ. Υπουργικοί θώκοι ή Κυβερνητικές θέσεις ή Πρόεδροι Διοικουσών Επιτροπών άλλων Πανεπιστημίων. Και γιατί όχι; Αφού έλυσαν τα προβλήματα του δικού τους Πανεπιστημίου, τους μένει καιρός να λύσουν τα προβλήματα άλλων Πανεπιστημίων! Τα έλυσαν όμως; Θα βρισκόμασταν εδώ σήμερα εάν τα είχαν λύσει;

Για την εκλογή όμως των Προέδρων Τμημάτων υπάρχει συνήθως μια άλλη, πλέον δημοκρατική μεθόδευση, η οποία διαφυλάσσει τον διακομματικό χαρακτήρα του λεγομένου δημοκρατικού πανεπιστημίου των ομάδων. Ο υποψήφιος Πρόεδρος προσλαμβάνει επί αντιμισθία ως φοιτητές – βοηθούς στο «ερευνητικό» του πρόγραμμα τους αρχηγούς των φοιτητικών παρατάξεων του Τμήματος του. Έτσι εξασφαλίζει διακομματική αποδοχή και εκλέγεται με δημοκρατικές (κατά τα άλλα) διαδικασίες.

Ας δούμε πως εφαρμόζεται στην πράξη η ιδιαίτερα σημαντική για την λειτουργία του Πανεπιστημίου εκλογή των μελών του προσωπικού των διαφόρων διδακτικών βαθμίδων: Πολλοί που ζούμε εντός των τειχών, γνωρίζουμε πρώτο χέρι ότι ο 1268/82 έγινε με κύριο σκοπό τον εκμηδενισμό του σώματος των τότε υπηρετούντων καθηγητών και για να καθηγητοποιηθεί με συνοπτικές διαδικασίες το τότε υπηρετούν βοηθητικό προσωπικό, δηλαδή οι βοηθοί και επιμελητές. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προαγωγή στη βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή 30 περίπου επίκουρων καθηγητών, κάποιας μεγάλης ιατρικής σχολής, σε μια συνεδρίαση που κράτησε μερικές ώρες μόνον. Η συνεδρίαση έγινε σε κινηματογράφο και ο ενδελεχής έλεγχος επιστημονικού έργου εκάστου των υποψηφίων συνίστατο στην δια βοής εκλογή/ προαγωγή «άξιος – άξιος»!! Αλήθεια, τι έγινε με τον έλεγχο νομιμότητας που υποτίθεται ότι ασκεί το Υπουργείο Παιδείας; Υπήρξαν όμως μερικά Εκλεκτορικά Σώματα τα οποία αντιστάθηκαν. Το Υπουργείο Παιδείας φρόντισε να τα ευνουχίσει. Θα σας δώσω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Επίκουρος Καθηγητής ο οποίος δεν εκρίθηκε ικανός από το Τμήμα του να προαχθεί σε Αναπληρωτή Καθηγητή, διορίσθηκε (full) Καθηγητής με νόμο – φωτογραφία που πέρασε το Υπουργείο Παιδείας και ψήφισε η Βουλή τέσσερις μήνες μετά την αποτυχία του να προαχθεί σε Αναπληρωτή! Αφότου λοιπόν εδώ και 20 χρόνια εσίγησε η αντίσταση στον Ν. 1268/82 και οι προαγωγές έγιναν θέμα ρουτίνας, το Πανεπιστήμιο συνέχισε ακάθεκτο την θεσμοθετημένη πια καθηγητοποίηση με εσωτερικές προαγωγές. Έτσι η επιστημονική στελέχωση σήμερα του Πανεπιστημίου είναι αποτέλεσμα πνευματικής αιμομιξίας . Αλήθεια το Υπουργείο Παιδείας (το οποίο πρόσφατα ενδιαφέρθηκε να αξιολογήσει τα Πανεπιστήμια), προβληματίστηκε ποτέ από το ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό επιτυχίας των «εσωτερικών» υποψηφίων; που αγγίζει το 100%, και το πολύ χαμηλό ποσοστό επιτυχίας των «εξωτερικών» υποψηφίων; Ανησύχησε το Υπουργείο με τα φαινόμενα πλουραλιστικού νεποτισμού που είναι κυρίαρχα σε μερικά Τμήματα, (ευτυχώς λίγα) όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός ζευγαριών (συζύγων δηλαδή) ή αδελφών; Είμαι βέβαιος ότι τηρήθηκε αυστηρά ο Νόμος που ορίζει ότι οι συγγενείς έως 3ο βαθμό εξαιρούνται από το εκλεκτορικό σώμα, την μέθοδο αυτή οι Αγγλοσάξονες την περιγράφουν με την έκφραση «you scratch my back and I will scratch yours» Το Υπουργείο πως το λέει; Αυτό με θλίβει ιδιαίτερα.

Άλλο παράδειγμα της τραγικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται το Πανεπιστήμιο. Εν ενεργεία Υπουργός προάγεται δυο φορές από Επίκουρος σε Αναπληρωτή και σύντομα μετά σε Καθηγητή σε χρόνο ρεκόρ, σημειώνω ότι οι εκλέκτορες εξαρτώνται άμεσα από το Υπουργείο του υποψηφίου! Αλήθεια το Υπουργείο Παιδείας όταν έκανε τον έλεγχο νομιμότητας, δεν είδε ότι κάτι πάει στραβά; Αλλά ας πάμε σε άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Εν ενεργεία Γενικός Γραμματέας Υπουργείου (πολύ σχετικού με την Παιδεία), καθηγητής σε ασήμαντη Σχολή περιφερειακού Πανεπιστημίου, φτιάχνει σε νέο Πανεπιστήμιο, Τμήμα ακατανοήτου ειδικότητος, εις πόλη η οποία με την έναρξη της λειτουργίας του προαστιακού σιδηρόδρομου γίνεται προάστιο των Αθηνών. Ο Γενικός Γραμματέας μετακαλείται στο Τμήμα αυτό. Δυστυχώς τα ακαδημαϊκά ήθη έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε δεν διεμαρτυρήθη ουδείς!

Αλήθεια το Υπουργείο Παιδείας το οποίο ενδιαφέρεται για την αξιολόγηση των Πανεπιστημίων γιατί δεν εφαρμόζει τον ισχύοντα νόμο; όπως ορίζει π.χ. το άρθρο 4 με την δημιουργία της Εθνικής Ακαδημίας Γραμμάτων και Επιστημών η οποία κατά την παράγραφο 2 ιδίου άρθρου είναι «Ο κεντρικός συμβουλευτικός φορέας των Α.Ε.Ι. για την διδασκαλία, τις μεταπτυχιακές σπουδές και τις διαδικασίες αξιολόγησης και κρίσης του ΔΕΠ. Η Ε.Α.Γ.Ε. είναι σύμβουλος της Κυβέρνησης για τα θέματα Ανωτάτης Εκπαίδευσης και σχεδιάζει και επιβλέπει την Έρευνα στα Α.Ε.Ι.»

Δεν φταίνε οι φοιτητές μας, οι φοιτητοπατέρες φταίνε, οι οποίοι τους αποπροσανατολίζουν. Όταν δε, λέω φοιτητοπατέρες δεν εννοώ μόνο τους κομματάρχες φοιτητές αλλά και τα μέλη Δ.Ε.Π. τα οποία εκμαυλίζουν τους φοιτητές διότι εξαρτώνται από την φοιτητική ψήφο για να εκλεγούν σε διάφορες θέσεις όπως: Πρυτάνεις- Κοσμήτορες – Πρόεδροι Τμημάτων – Διευθυντές Εργαστηρίων κ.λ.π. Εξαρτώνται από τους φοιτητές για να πάρουν εκπαιδευτική άδεια, για να εγκριθεί ως διδακτικό το σύγγραμμά τους (που πολλές φορές δεν διαβάζεται), για να πάρουν ανάθεση διδασκαλίας για να διδάξουν το μάθημα που θέλουν κ.λ.π., κ.λ.π.. Ο Νόμος Πλαίσιο θεσμοθέτησε τις σχέσεις εξάρτησης των ανωτέρων από τους κατώτερους και έτσι έβαλε μαζικά στο παιχνίδι τον εκμαυλισμό των κατωτέρων από τους ανώτερους.

Ποιος δουλεύει σήμερα στα Πανεπιστήμια; Ευτυχώς υπάρχει ένας ικανός αριθμός συναδέλφων που είναι πράγματι άξιοι θαυμασμού και αποτελούν πηγή περηφάνιας για όλους μας. Αλλά τι γίνεται με την μεγάλη μάζα;
Το Υπουργείο κόπτεται για αξιολόγηση. Γιατί δεν πάνε οι αξιολογητές το βράδυ ή τα Σαββατοκύριακα από τα Πανεπιστημιακά Εργαστήρια να δούνε εάν υπάρχει κανείς εκεί να δουλεύει; Ας κάνουν την ίδια βόλτα σε καλά Πανεπιστήμια του εξωτερικού να δούνε την διαφορά. Πως θα μάθουν οι φοιτητές μας γράμματα όταν πολλοί δάσκαλοί τους δεν δουλεύουν σκληρά; Πως θα μάθουν οι φοιτητές μας γράμματα όταν δεν έχουν βιβλιοθήκες; Πως θα μάθουν οι φοιτητές μας γράμματα όταν πολλοί από τους δασκάλους τους δεν ξέρουν γράμματα; Πιστεύω ότι το πιο δυσεπίλυτο πρόβλημα στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο σήμερα δεν είναι η ανύπαρκτη υλικοτεχνική υποδομή, δεν είναι η παντελής έλλειψη βιβλιοθηκών, δεν είναι η κακοδιοίκηση ή η ανυπαρξία της διοίκησης. Είναι το χαμηλό επιστημονικό επίπεδο των διδασκόντων το οποίο σε πολλά τμήματα είναι απελπιστικά χαμηλό. Ο λαός μας λέει: Μ΄ όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι η χώρα μας έχει σήμερα επιστημονικό δυναμικό για την αξιοπρεπή στελέχωση περισσοτέρων των 3-4 Πανεπιστημίων; Εάν συμφωνείτε μαζί μου, πρέπει κάποτε να αναρωτηθούμε τι θα γίνει με τα υπόλοιπα 20 Α.Ε.Ι και τα άλλα 20 ΤΕΙ; Η δημιουργία ενός Πανεπιστημίου δεν είναι θέμα νομικό, το οποίο λύνεται από την Βουλή που ψηφίζει το σχετικό νόμο ιδρύσεως του. Είναι θέμα επιστημονικής στελέχωσης και πανεπιστημιακής παράδοσης. Δυστυχώς όμως τα αποτελέσματα του Νόμου 1268/82 είναι όπως λέμε στη Θερμοδυναμική μη αντιστρεπτά. Για τον ομιλούντα δύο είναι οι επιλογές που έχουμε:

Η πρώτη:
1. Να αρθεί η μονιμότητα όλων των μελών ΔΕΠ όλων των Πανεπιστημίων και να επανακριθούμε όλοι μας. Την λύση αυτή δεν την βλέπω ρεαλιστική διότι θα φέρει αναβρασμό – απεργίες και πολιτικό κόστος στους κυβερνήτες μας.

Η δεύτερη:
2. Την δημιουργία ενός ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ (ως π.χ. GRAND ECOLE) με το πολύ 100 καθηγητές ιδιαίτερα υψηλού επιστημονικού επιπέδου και με 500-600 το πολύ φοιτητές οι οποίοι θα είναι η αφρόκρεμα της ελληνικής νεολαίας. Θα εισάγονται δηλαδή ( μόνον οι άριστοι, 100-150 κάθε χρόνο ) και όλοι θα έχουν υποτροφία. Το πρότυπο αυτό Πανεπιστήμιο θα κρατήσει ιδιαίτερα υψηλό επιστημονικό επίπεδο και θα φτιάξει επιστημονική παράδοση. Η ύπαρξη του δεν μπορεί παρά να αποτελέσει φάρο προς μίμηση για τα άλλα Πανεπιστήμια αναγκάζοντας τα να ανεβάσουν το επίπεδο τους.

Τολμήσατε κα Υπουργέ δεν είναι τόσο δύσκολο! Ούτε τόσο δαπανηρό!

Σας ευχαριστώ

Advertisements