Η κυρίαρχη άποψη για τα φροντιστήρια είναι ότι τα καθιστά απαραίτητα η υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου. Έχει επικρατήσει η ιδέα ότι στο δημόσιο σχολείο δεν γίνεται δουλειά. Τώρα με τις καταλήψεις κάποιοι έφτασαν να πουν ότι είτε είναι ανοικτό το σχολείο είτε κλειστό το ίδιο κάνει! Υπάρχουν όμως και άλλες φωνές. Π.χ., σε μιά επιστολή στο Βήμα ένας γονέας, ο κ. Μουρούτης, λέει ότι ούτε ο ίδιος ούτε τα παιδιά του πήγαν ποτέ φροντιστήριο, διάβασαν μόνοι τους και τα κατάφεραν μιά χαρά. Ο κ. Μουρούτης γράφει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα: «ο θόρυβος γύρω από την παραπαιδεία είναι τεχνητός με τελικό στόχο την αύξηση του εισοδήματος των δασκάλων (όλων των βαθμίδων) που εργάζονται στο Δημόσιο» και «Η παραπαιδεία είναι κολλητική ασθένεια που καλύπτει ενοχές γονέων διότι δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους».

Η δική μου προσωπική εμπειρία με το φροντιστήριο ήταν η εξής: στη Β’ Λυκείου με έπιασε άγχος που όλοι πήγαιναν φροντιστήριο και γω δεν πήγαινα. Δοκίμασα λοιπόν να πάω δοκιμαστικά στο φροντιστήριο κάποιων φίλων μου. Τη μιά φορά που πήγα κατάλαβα ότι δεν θα μου πρόσφερε τίποτα και ότι θα ήταν πιό αποτελεσματικό να μελετάω μόνος μου αντί να τρώω τις ώρες μου εκεί. Αγόρασα λοιπόν τα διάφορα λυσάρια των ασκήσεων και κάποια εξωσχολικά βιβλία, έκανα όλες τις ασκήσεις στο βιβλίο, και δεν είχα κανένα πρόβλημα.

Αγγλικά ξεκίνησα νομίζω στην Ε’ Δημοτικού γιατί τότε στο δημοτικό δεν διδάσκονταν ξένες γλώσσες. Όταν τελικά κάναμε Αγγλικά στο γυμνάσιο, για μένα και για πολλούς άλλους ήταν χάσιμο χρόνου. Δυστυχώς, δεν υπήρχε η δυνατότητα να επιλέξεις το επίπεδο της τάξης. Κι έτσι χάναμε την ώρα μας. Στο Λύκειο πήγα δυό χρονιές στα γερμανικά, πάλι σε φροντιστήριο. Σήμερα διδάσκονται δύο ξένες γλώσσες στο σχολείο και ξεκινούν από το δημοτικό. Γιατί εξακολουθεί ο κόσμος να πηγαίνει σε φροντιστήρια; Από κεκτημένη ταχύτητα; Γιατί δεν περιμένει πρώτα να πάρει το μάθημα του σχολείου και ύστερα, αν δεν μείνει ικανοποιημένος, να πάει φροντιστήριο;

Η ανηψιά μου έκανε χρόνια ιδιαίτερα. Τελικά, αν και δεν επιθυμούσε πρωτοκλασσάτη σχολή, δεν πέρασε εκεί που ήθελε. Τζάμπα τα ιδιαίτερα. Ο ανηψιός μου είναι στην Γ’ Λυκείου. Κάνει κι αυτός ιδιαίτερα. Παρ’ όλα αυτά οι βαθμοί του βαίνουν προς το χειρότερο. Το καλοκαίρι μιλήσαμε για αυτό. Μου λέει, δεν διαβάζω, ό,τι μαθαίνω το μαθαίνω από τα ιδιαίτερα. Δηλαδή, αν δεν έκανε ιδιαίτερα, θα αναγκαζόταν να διαβάσει. Το αποτέλεσμα μπορεί να ήταν πάλι το ίδιο. Τελικά, μήπως δεν πρέπει να κατηγοράμε μόνο το «σύστημα»; Μήπως φταίνε και τα ίδια τα παιδιά και οι γονείς τους;

Πέρα από τις αδυναμίες του δημόσιου σχολείου, τα φροντιστήρια φαίνεται να είναι εν μέρει αποτέλεσμα μιάς μαζικής υστερίας. Οι γονείς, όπως είναι φυσικό, θέλουν όσο μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους και μερικοί φτάνουν να κάνουν απίστευτες οικονομικές θυσίες για φροντιστήρια ή ιδιαίτερα. Μερικοί ίσως να σκέφτονται ότι έτσι βγάζουν την υποχρέωσή τους στα παιδιά τους, όπως λέει με διαφορετικό τρόπο και ο κ. Μουρούτης. Αλλά οι περισσότεροι είμαι σίγουρος ότι κινούνται από γνήσιο ενδιαφέρον. Αλλά δεν φαίνεται να προβληματίζονται πολύ για την αποτελεσματικότητα αυτών των εξόδων. Ακόμα κι αν προβληματίζονται, πληρώνουν για να ‘ναι σίγουροι ότι έκαναν το χρέος τους.

Πείτε ό,τι θέλετε, αλλά εγώ έχω την εντύπωση ότι η πλειονότητα των παιδιών σήμερα είναι απίστευτα κακομαθημένα. Υπάρχει πολλή εκμετάλλευση των γονιών από τα παιδιά τους. Μήπως αυτός δεν είναι ένας βασικός λόγος για το φαινόμενο των αιώνιων φοιτητών; Αλήθεια, όσοι διδάσκουν στην Ελλάδα ας μας πουν, πόσους φοιτητές ξέρουν που καθυστερούν τις σπουδές τους επειδή δουλεύουν; Έχω την εντύπωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία προσπαθεί να επιμηκύνει όσο μπορεί τη «φοιτητική ζωή» στις πλάτες των γονιών τους. Γιατί να κάνει κανείς 4 χρόνια φοιτητική ζωή και να μπει στη δουλειά στα 22 όταν μπορεί να κάνει 10 χρόνια φοιτητική ζωή, έξοδα πληρωμένα, και να μπει στη δουλειά στα 28;

Μήπως λοιπόν πρέπει να κάνουμε μιά εκστρατεία ενημέρωσης και αλλαγής νοοτροπίας των γονέων; Μήπως τελικά αυτό είναι εξίσου σημαντικό για την αναβάθμιση της παιδείας στην Ελλάδα όσο και οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση; Αλήθεια, γιατί δεν αναλαμβάνει η ΟΛΜΕ μιά τέτοια εκστρατεία; Μήπως γιατί η απαξίωση του σχολείου τους βολεύει επικοινωνιακά ως στήριγμα των οικονομικών τους αξιώσεων; Μήπως γιατί τα μέλη τους βολεύονται από τα ιδιαίτερα που παράνομα κάνουν στους μαθητές τους; Γιατί δεν κάνει η πολιτική ηγεσία μιά τέτοια εκστρατεία; Μήπως γιατί και αυτοί βολεύονται από την επαγγελματική αποκατάσταση χιλιάδων πτυχιούχων που θα ήταν άνεργοι αν δεν υπήρχαν τα φροντιστήρια τη στιγμή που οδύρονται δημοσίως για το κόστος της παραπαιδείας; Γεμίσαμε γραμματείς και φαρισαίους.

ΥΓ. Μερικά χρήσιμα σχετικά άρθρα:

http://www.alfavita.gr/artra/artro20061205a.php
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=101474
http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20071103&nid=6473339&sn=ΕΛΛΑΔΑ&spid=876
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_06/11/2007_247770

Advertisements