Ο κ. Μουτσόπουλος κατάγεται από τα Ιωάννινα και είναι απόφοιτος της Ιατρικής Αθηνών. Μετά από κάποια χρόνια στην Αμερική, το 1980 επέστρεψε ως καθηγητής στη νεοσύστατη Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 1993 μεταπήδησε στην Ιατρική Αθηνών. Έχει μεγάλη ερευνητική δραστηριότητα (549 δημοσιεύσεις στο WoS, h=53, και 12,894 αναφορές). Είναι αξιοσημείωτο ότι το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς αυτής έλαβε χώρα στην Ελλάδα.

Τον περασμένο χρόνο είδα στον τύπο 3 θαρραλέα άρθρα του για τα πανεπιστήμια:

25/3/07 Βήμα: Πανεπιστημιακός και απεργία
14/1/07 Το Βήμα: Νεποτισμός: Τροχοπέδη στην ανάπτυξη του Πανεπιστημίου
4/6/06 Καθημερινή: Kατάληψη, μια σύγχρονη διεργασία εκπαίδευσης νέων ιατρών (με τον καθ. Ρούσο)

Να και μερικά παλαιότερα άρθρα του:

http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14073&m=A24&aa=2
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14102&m=H04&aa=1
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14137&m=B34&aa=1
http://tovima.dolnet.gr/print_article.php?e=B&f=14638&m=B58&aa=1
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_11/05/2003_62931

Τα παραπάνω αναπαράγονται στο βιβλίο μαζί με ομιλίες και άλλα κείμενα. Μεγάλο μέρος του βιβλίου ασχολείται με την Ιατρική εκπαίδευση, κυρίως για την ειδίκευση. Περιλαμβάνει προτάσεις όπως η κατάργηση της επετηρίδας για την επιλογή ειδικευόμενων γιατρών, κοινό πρόγραμμα σπουδών, και εθνικές εξετάσεις για την απόκτηση ειδικότητας. Υπάρχουν και πολλές προτάσεις για την αναδιοργάνωση του συστήματος υγείας.

Σε ένα άρθρο του που απορρίφθηκε από το Βήμα μετράει την αναγνωρισιμότητα των καθηγητών και αναπληρωτών καθηγητών Παθολογίας στην Ιατρική Αθηνών μέσω του Citation Index. Βρίσκει ότι οι μισοί σχεδόν από τους 13 καθηγητές Παθολογίας έχουν χαμηλή διεθνή αναγνωρισιμότητα (λιγότερες από 1000 αναφορές). Η εικόνα των 64 αναπληρωτών καθηγητών είναι ακόμα χειρότερη: μόλις το 19% έχει περισσότερες από 500 αναφορές. Η κατάσταση μου θυμίζει το Φυσικό Πάτρας.

Ένα κεφάλαιο αναφέρεται στην οργάνωση και διοίκηση των πανεπιστημίων. Περιλαμβάνει τα άρθρα που ανέφερα παραπάνω και μιά επιστολή στην Καθημερινή στις 15/10/2006 που δεν είναι στο διαδίκτυο. Παραθέτω ένα απόσπασμα: «Μήπως ήρθε η εποχή να αφήσουμε κατά μέρος τους «λαϊκισμούς» και να εφαρμόσουμε και εδώ συνταγές που χρησιμοποιούνται στις χώρες που προοδεύουν επιστημονικά; …. μήπως οι διοικούντες τα πανεπιστήμια θα πρέπει να επιλέγονται από ανεξάρτητη Αρχή για μιά πενταετία; Η ανεξάρτητη αυτή Αρχή θα αξιολογεί την πορεία και τη δράση τους». Πες τα Χρυσόστομε!

Προς το τέλος του βιβλίου ο συγγραφέας παρουσιάζει ένα όραμα: μιά μη κρατική, μη κερδοσκοπική Ιατρική Σχολή-Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο με στόχο την ακαδημαϊκή αριστεία. Το σχέδιο είναι πρωτοβουλία 24 διακεκριμένων γιατρών και βιοϊατρικών επιστημόνων. Το ίδρυμα θα είναι σε διασύνδεση με κάποιο ξένο πανεπιστήμιο που θα συμμετέχει ενεργά στην διοίκηση της Σχολής και στην πιστοποίησή της. Η Σχολή θα έχει κοινό πρόγραμμα σπουδών με το μητρικό πανεπιστήμιο και θα χρηματοδοτείται από επιχορηγήσεις και δωρεές. Δεν είμαι σίγουρος σε ποιόν απευθύνθηκε αυτή η πρόταση, σε ποιό στάδιο βρίσκεται, και αν έχουν βρεθεί δωρητές.

Ο υπότιτλος του βιβλίου είναι «Για αυτιά που δεν ακούν». Χρόνια τώρα ο κ. Μουτσόπουλος καταθέτει προτάσεις για τη βελτίωση της ιατρικής εκπαίδευσης και του συστήματος υγείας. Όπως φαίνεται, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να υλοποιήσει, ή έστω να μελετήσει, τις προτάσεις αυτές. Ούτε οι κυβερνήσεις, ούτε οι βουλευτές, ούτε η διοίκηση των πανεπιστημίων. Η χώρα τελεί σε αφασία. Η μήπως πρόκειται για κώμα;

Advertisements