Χρησιμοποιώντας ως έναυσμα ένα σχόλιο που έκανε ο δείμος του πολίτη σχετικά με τη ριζική αναθεώρηση της θεσμικής ρύθμισης των μεταπτυχιακών θα ήθελα να προβάλλω έναν προβληματισμό που είμαι σίγουρος πως ποτέ κανένα κόμμα δεν θα αναλάμβανε το πολιτικό κόστος να προτείνει: την κριτική ανάλυση των πλεονεκτημάτων ή μειονεκτημάτων μιας συνταγματικά κατοχυρωμένης δωρεάν παιδείας στην ανώτατη βαθμίδα.

Σίγουρα σε πρώτη φάση (gut instict) οι περισσότεροι είμαστε φανατικοί υποστηρικτές ενός τέτοιου μέτρου. Είναι σωστό και δέον όλοι να έχουν δωρεάν πανεπιστήμια, δωρεάν συγγράμματα, δωρεάν μεταπτυχιακά… αλλά είναι ρεαλιστικό για τα δημοσιονομικά ενός κράτους που υποτίθεται θέλει να βελτιώσει (overhaul) το ακαδημαϊκό του σύστημα;

Αναρωτιέμαι σε πόσες άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης ή πολιτείες της Βόρειας Αμερικής υπάρχει μια παρόμοια κατάσταση… απ’όσο ξέρω πουθενά. Στις περισσότερες χώρες οι φοιτητές (προπτυχιακά, και ακόμα περισσότερο μεταπτυχιακά) συνεισφέρουν σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό στα έξοδα των σπουδών τους μέσα από τα δίδακτρα. Σε καμία σοβαρή χώρα πλέον τα συγγράμματα δε μοιράζονται δωρεάν.

Ο δείμος πρότεινε στο post του το πλήρες άνοιγμα των θέσεων στα μεταπτυχιακά προγράμματα. Αν και δε συμφωνώ με την «αβρότητα» του σχολίου που έκανε από κάτω ένας Ανώνυμος, νομίζω πως ένα τέτοιο μέτρο όχι μόνο δεν είναι ρεαλιστικό αλλά δείχνει πως ακόμα σκεφτόμαστε λες και η ανώτατη εκπαίδευση (και μάλιστα η μεταπτυχιακή!!) ανήκει στην υποχρεωτική…

Ποιά είναι η γνώμη σας; Πώς εξηγείτε τα μέτρα που παίρνουν άλλες χώρες να βάλουν δίδακτρα ακόμα και στα προπτυχιακά ενώ εμείς συζητάμε ακόμα για δωρεάν συγγράμματα και τζαμπαντάν μεταπτυχιακά;

Advertisements