Στην Αξιολόγηση Βουλευτών κατατέθηκαν ανώνυμα κάποιες νέες (για μένα) πληροφορίες για την υπόθεση Αλεξανδρόπουλου. Το έναυσμα δόθηκε από την κάθοδο ως υποψήφιου βουλευτή στο Ρέθυμνο με το ΠΑΣΟΚ του Γιάννη Δραμουντάνη, τέως συνδικαλιστή της ΠΑΣΠ, για τον οποίο διαβάζω: «τραπεζικός υπάλληλος, απόφοιτος Πολιτικών Επιστημών, MSc Πολιτική Θεωρία και Πολιτική Ανάλυση». Υποθέτω ότι είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης, στο οποίο δίδασκε ο εκλιπών Στέλιος Αλεξανδρόπουλος.

Ένας σχολιαστής ρωτάει για τον κ. Δραμουντάνη: «με τι βαθμό αποφοίτησε, ποια κριτήρια πληρούσε για να μπει στο Μεταπτυχιακό του Ρεθύμνου? Α! και πως πιστοποίησε τις γνώσεις ξένων γλωσσών που έθετε ως προαπαιτούμενες το εν λόγω μεταπτυχιακό?… ο υποψήφιος αυτός, είχε εμπλακεί (δίκαια ή άδικα) θα κρίνουν οι εν εξελίξει έρευνες, στην υπόθεση των καταγγελιών του καθηγητή Στέλιου Αλεξανδρόπουλου».

Άλλη σχολιάστρια (Maria): «ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΙΘΕΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΑΡΑΤΥΠΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΜΠΗΚΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΔΡΑΜΟΥΝΤΑΝΗΣ ΣΤΟ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΩΣΤΕ ΟΥΤΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΔΡΑΜΟΥΝΤΑΝΗ. ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΣΟΥ ΑΝΑΦΕΡΩ ΟΤΙ ΟΤΑΝ Ο ΔΡΑΜΟΥΝΤΑΝΗΣ ΕΓΙΝΕ ΔΕΚΤΟΣ ΣΤΟ ΕΝ ΛΟΓΩ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ, ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, ΗΤΑΝ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ , Ο ΟΠΟΙΟΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΕΚΟΨΕ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΥΠΟΨΗΦΙΟ ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΕ ΜΕ 7.».

Υποθέτω ότι ο Δραμουντάνης μπήκε το 2004 όταν ο Αλεξανδρόπουλος συμμετείχε στην επιλογή. Η φασαρία έγινε για την επιλογή του έτους 2005.

Άλλος σχολιαστής (Dimitris): «ο Δραμουντάνης έφτυσε αίμα στη νεολαία τόσα χρόνια. Τσάμπα ούρλιαζε στα αμφιθεατρα και κόλλησε τόσες αφίσες, είναι τόσα χρόνια στο κόμμα, να έρθει η άλλη να του πάρει τη θέση !!! … Και ναι, αυτή είναι η καταντια μας, τα κομματόσκυλα που περιμένουν θέση στο ψηφοδέλτιο.»

Η Ελένη: «επειδή τυγχάνει να είμαι απόφοιτη του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κρήτης και μάλιστα στο ίδιο έτος με τον Δραμουντάνη επιτρέψτε μου να γνωρίζω καλύτερα και τον ίδιο αλλά και τον Αλεξανδρόπουλο ο οποίος ήταν καθηγητής μου. Κατά αρχήν, δεν πρέπει να συνδέονται τα δυο ονόματα καθώς δεν έχουν καμια σχέση μεταξύ τους. Ο κ.Αλεξανδρόπουλος ήρθε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης από την Κοινωνιολογία ένα τμήμα σαφώς υποδεέστερο στο γνωστικό και επιστημονικό πεδίο. Στο συγκεκριμένο Τμήμα όμως η Α.Ε.Π δηλαδή η περιθωριακή φοιτητική παράταξη των κουκουλοφόρων και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, με εκλογική δύναμη 3% στο Πανεπιστήμιο Κρήτης είχε δημιουργήσει ένα παραμάγαζο εισαγωγής φοιτητών στο Πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών του τμήματος, με την καταλυτική αρωγή ομοϊδεατών τους καθηγητών. Σε αυτή την ομάδα ανήκαν οι κύριοι Παπαϊωάννου, Σερντεδάκης και ο Αλεξανδρόπουλος. Το ίδιο συνέβαινε και στο Ιστορικό Αρχαιολογικό με καθηγητές όπως ο Χατζηιωσήφ ή αλλιώς ειρωνικά Χατζηστάλιν! Όπως επίσης και στο Οικονομικό με επικεφαλής τους Σταθάκη, Καρδάση κ.α. Ο κ. Αλεξανδρόπουλος λοιπόν θεώρησε ότι το ίδιο θα ήταν ικανός να κάνει και στο δικό μας τμήμα. Απέτυχε όμως εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης της Π.Α.Σ.Π. Ο Δραμουντάνης όμως τότε είχε ήδη αποφοιτήσει. Αλήθεια τι σχέση έχει λοιπόν με το θάνατο του Αλεξανδρόπουλου; Εξάλλου ο μακαρίτης όταν απέτυχε να βάλει τους δικούς του στο μεταπτυχιακό προέβη σε πράξεις που εκθέτουν το Πανεπιστήμιο. Προσέφυγε στις νομαρχιακές επιτροπές του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ καθώς και στο Κ.Κ.Ε όπως επίσης κάλεσε και τον εισαγγελέα να παρέμβει διότι δήθεν στο μεταπτυχιακό του Τμήματός μας γίνονταν παρατυπίες. Τελικά ο εν λόγω νεκρός δεν άφησε με τις ενέργειές του καμία άλλη διέξοδο στο Τμήμα, ύστερα μάλιστα και τις αλλεπάλληλες προειδοποιήσεις, παρά μόνο την παραπομπή του στο Πειθαρχικό. Μετά από μια εκρηκτική Γενική Συνέλευση όπου οι υπόλοιποι καθηγητές με συντριπτική πλειοψηφία ενέκριναν την παραπομπή του, ο καθηγητής έπαθε ανακοπή καρδιάς. Εντέχνως, βέβαια αποκρύφτηκε ότι ο Αλεξανδρόπουλος ενώ ήταν άρρωστος με πρόβλημα στην καρδιά του, κάθε βράδυ μεθούσε και ξενυχτούσε στο μπαρ Μετρόπολις.(Και στο κλαμπ Αυλαία πήγαινε αλλά τέλος πάντων). Μετά το θάνατό του βέβαια τα παπαγαλάκια του της Α.Ε.Π τον ηρωοποίησαν! Αυτή είναι η πικρή αλήθεια για το μακαρίτη και ειλικρινά λυπάμαι που αναγκάστηκα να εκφραστώ με τρόπο καυστικό για νεκρό. Αλλά επιτέλους βαρέθηκα την αδικία. Επιπλέον, οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που καθύβριζαν προκλητικά στο διαδίκτυο τον αδερφό του Γ.Δραμουντάνη Αλέξη, όταν αυτός σκοτώθηκε σε τροχαίο το Μάιο. Και αυτό γιατί; Απλά διότι και αυτός ήταν μέλος της Π.Α.Σ.Π. Όσο για τον Γ Δραμουντάνη πραγματικά του αξίζει να κατέβει στον εκλογικό στίβο όπως επίσης του αξίζει να ψηφιστεί. Διότι άνθρωποι με τέτοιο ήθος και τέτοια επιτυχημένη ενασχόληση στα κοινά πρέπει να συνεχίζουν να προοδεύουν.»

Μανούσος: «Alla auta pou leei i eleni,den einai psemata.O aleksandropoulos itan kai autos mplegmenos sta paramagaza ton metaptixiakon epitropon,kai otan eide oti den mporouse na kanei to idio kai sto politiko (opos ekana o idios gia polla xronia stin koinoniologia,to tmima apo to opoio irthe) tote arxise na milaei kai na “apeilei” oti tha bgalei sti dimosiotihta pramata. Opote as min theopoioyme kanenan an prota den gnorizoume oles tis ptyxes ton pragmaton.»

Τα παραπάνω επιβεβαιώνει και o Dimitris με προσωπικό ΗλΤαχ: «Τα παραπάνω πάνω κάτω ήθελα να γράψω και εγώ αλλά με προλάβανε. Ο Αλεξανδρόπουλος και μερικοί άλλοι στήσαν ένα παραμάγαζο όπου δεκτοί στα μεταπτυχιακά γινότανε μόνο μέλη οργανώσεων της εξοκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Μόλις ο Λάβδας έγινε αντιπρύτανης, έπρεπε να βολέψει και «τα δικά του παιδιά» της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, έτσι πήρε τους δικούς του. Έτσι άρχιζε να φωνάζει ο Αλεξανδρόπουλος, μέχρι τότε κουβέντα. Ο Λάβδας τον παρέπεμψε στο πειθαρχικό, και ο Αλεξανδρόπουλος που έπασχε και από καρδιά κατέρρευσε, αλλά όχι ότι ήταν και άγιος. Βέβαια ο Δραμουντάνης μόνο καλό παιδί δεν ηταν. Μέγας φοιτητοπατέρας που είχε τη δύναμη να κατευθύνει εκλογές και εξελίξεις μελών ΔΕΠ, πάρε δώσε με εταιρίες σίτισης και ανάθεσης έργων με οικονομικά ανταλλάγματα. Ανάθεμά με αν άνοιξε ποτέ βιβλίο στη ζωή του, του χαρίζανε βαθμούς με αντάλλαγμα ψήφους. Είναι το παράδειγμα ανθρώπου που ξεκινά από τα τσικό (παρατάξεις στο πανεπιστήμιο) προχωρά την κομματική ιεραρχία με θέσεις στην νεολαία του κόμματος, και τώρα μπήκε στη «μεγάλη ομάδα», υποψήφιος βουλευτής. Συν τοις άλλοις είναι και χαζός αλλά αυτό είναι καθαρά υποκειμενικό και να μην ληφθεί υπόψιν.»

Εννοείται ότι τα παραπάνω, ως ανώνυμα σχόλια, μπορεί να είναι αληθή, μπορεί να είναι και ψευδή. Με την ευκαιρία αυτή έψαξα τις αναφορές που συνέταξαν τα μέλη της επιτροπής που διερεύνησε το θέμα μετά το θάνατο του Αλεξανδρόπουλου. Τις βρήκα στην ιστοσελίδα της ΠΟΣΔΕΠ:

http://www.ntua.gr/posdep/Internal/Alexandropoulos/index.htm

Τα τρία μέλη της επιτροπής ήταν: Λευτέρης Οικονόμου, Γιώργος Γραμματικάκης, και Σουζάνα Παπαδοπούλου. Οι Γραμματικάκης και Παπαδοπούλου ουσιαστικά συμφώνησαν, αν και στο τέλος κατέθεσαν ξεχωριστές αναφορές. Μιά βασική διαφορά μεταξύ αυτών και του Οικονόμου είναι ότι οι πρώτοι βρήκαν ότι όντως υπήρξε εύνοια στην επιλογή μεταπτυχιακών φοιτητών στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης το 2005. Ο κ. Οικονόμου διαφωνεί, και επίσης στην αναφορά του δείχνει κατανόηση για την παραπομπή του Σ.Α. στο πειθαρχικό, ενώ οι πρώτοι την θεωρούν απαράδεκτη. Έχοντας διαβάσει τις τρείς αναφορές, βρίσκω να συμφωνώ με τους Γραμματικάκη-Παπαδοπούλου και θεωρώ την αναφορά του κ. Γραμματικάκη την πληρέστερη.

Σχόλια:

1. Δεν μπορώ να ξέρω αν ο κ. Αλεξανδρόπουλος ήταν αξιοκράτης στο τμήμα Κοινωνιολογίας. Το γεγονός ότι υποστηρίζουν το αντίθετο τρείς διαφορετικοί σχολιαστές με βάζει σε σκέψεις. Πάντως από τις αναφορές που διάβασα δεν προκύπτει ότι έκανε τίποτα επιλήψιμο στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών. Του δίνω απόλυτο δίκιο. Είναι γεγονός π.χ. ότι ζήτησε τα κριτήρια για την επιλογή να είναι δημόσια. Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό, το έχω προτείνει άλλωστε και γω. Δε νομίζω ότι κάποιος που θα ήθελε να ευνοήσει τους «δικούς του» υποψηφίους θα κατέθετε τέτοιο αίτημα. Από την άλλη, ίσως μέχρι τότε είχε δει ότι δεν μπορούσε να το κάνει και να αποφάσισε να «την μπει» στους άλλους. Δεν ξέρω.

2. Ήταν απαράδεκτο εκ μέρους των Λάβδα, Μενδρινού, και Κοτρόγιαννου να μη δώσουν στον Αλεξανδρόπουλο και τα άλλα μέλη ΔΕΠ την αναλυτική βαθμολογία των υποψηφίων. Και μένα θα μου άναβαν τα λαμπάκια αν ήμουν στη θέση του Σ.Α.

3. Όσον αφορά το θέμα της εύνοιας προς ορισμένους υποψηφίους, βρίσκω τα στοιχεία που παραθέτει ο κ. Γραμματικάκης πειστικά. Σημειωτέον ότι «από τους 4 υποψηφίους, για τους οποίους υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι ευνοήθηκαν, τουλάχιστον οι 4 υπήρξαν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους συνδικαλιστές ή είχαν στενή συγγένεια με ηγετικά στελέχη του συνδικαλιστικού χώρου των φοιτητών». Το συμπέρασμα αυτό εκθέτει και τον κ. Πυργιωτάκη, ο οποίος είχε συντάξει έκθεση που συμπέραινε ότι η αποδοχή φοιτητών στο τμήμα Πολ. Επιστ. ήταν άψογη.

4. Ήταν απαράδεκτη η παραπομπή του Σ.Α. σε πειθαρχικό, ακόμα και να μην είχε δίκιο. Αιτιάσεις όπως «θίγει την τιμή και την υπόληψή μου», «με προσβάλλει», «διασύρει τους φοιτητές μας», «δυσφημίζει το πανεπιστήμιο», «τιτρώσκεται το κύρος του πανεπιστημίου» κτλ. τις ακούω βερεσέ. Δεν υπερασπίζεσαι την τιμή και την υπόληψή σου προσπαθώντας να φιμώσεις τους επικριτές σου. Την υπερασπίζεσαι με το να απαντάς με πλήρη διαφάνεια στους ισχυρισμούς τους. Αυτό θα έκαναν οι Λάβδας και οι άλλοι αν δεν είχαν «τη φωλιά τους λερωμένη».

5. Κατά τη γνώμη μου, αυτοί που θα έπρεπε να υποστούν κυρώσεις στην υπόθεση αυτή είναι οι Λάβδας, Μενδρινού, Κοτρόγιαννος, και Παλλήκαρης. Πρώτον, στους πρώτους τρεις, για μεροληψία στην εισαγωγή μεταπτυχιακών φοιτητών, όπως στοιχειοθετείται από δύο εκ των τριών μελών της επιτροπής. Δεύτερον, σε όλους για την παραβίαση της ακαδημαϊκής ελευθερίας του κ. Αλεξανδρόπουλου. Τώρα, τι είδους κυρώσεις; Στον κώδικα δεοντολογίας που πρότεινα πέρυσι έγραφα: «Μεροληψία στις κρίσεις για εκλογή και εξέλιξη συναδέλφων τους ή στην επιλογή μεταπτυχιακών φοιτητών τιμωρείται τουλάχιστον με απώλεια του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι» και «οποιαδήποτε αντεκδικητική πράξη ή άσκηση ψυχολογικής βίας εναντίον φοιτητών ή μελών ΔΕΠ είναι ανεπίτρεπτη. Αποδεικτικά στοιχεία απαιτούνται. Ενδεικτικές ποινές: απώλεια δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι μέχρι και προσωρινή απόλυση». Υπό το παρόν καθεστώς ατιμωρησίας στα πανεπιστήμια η μόνη δυνατή ποινή είναι η δίκαιη δυσφήμιση, όπως το παρόν αρθράκι. Επομένως, το τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Κρήτης καλώς δυσφημίστηκε. Τα ίδια όμως γίνονται και σε πολλά άλλα τμήματα αλλά δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Αποδοχή σε μεταπτυχιακό είναι πολύ συνηθισμένο δωράκι σε φοιτητοπατέρες.

6. Τι μας διδάσκει αυτή η ιστορία για το νομοθετικό πλαίσιο των μεταπτυχιακών σπουδών; Έχω υποστηρίξει ότι η αποδοχή φοιτητών στις Μ.Σ. πρέπει να γίνεται μόνο με αντικειμενικά κριτήρια που να είναι δημοσιοποιημένα εκ των προτέρων. Είναι εφικτό αυτό; Στις παραπάνω αναφορές υποστηρίζεται ότι δεν είναι. Σε μας εδώ υπάρχει μιά επιτροπή τριών ανθρώπων, εξετάζει τις αιτήσεις, και επιλέγει κατά το δοκούν (μιλάω για υποψήφιους PhD). Κανείς ποτέ δεν έγειρε ζήτημα εύνοιας. Φυσικά, τι εύνοια να υπάρχει όταν το 90% των υποψηφίων μας είναι από την Κίνα και δεν τους έχουμε δει ποτέ. Από, την άλλη μεριά, έχουμε και κίνητρο να πάρουμε τους καλούς· αν δεν το κάνουμε πιό δύσκολα θα μπορέσουμε να ανταποκριθούμε στις ερευνητικές μας υποχρεώσεις και πιό δύσκολα θα επαναχρηματοδοτηθούμε. Στα μεταπτυχιακά (master τουλάχιστον) στην Ελλάδα το μέλος ΔΕΠ δεν έχει προσωπικό κίνητρο για την επιλογή των άξιων υποψηφίων. Αντίθετα, η διαπλοκή και οι πολιτικές παρεμβάσεις δημιουργούν κίνητρα για ευνοιοκρατία. Το τμήμα Π.Ε. της Κρήτης είχε και σύστημα μοριοδότησης: δίνει 25% στην προφορική συνέντευξη, 30% στο βαθμό πτυχίου, 4.5% στις μεταπτυχιακές σπουδές, 4.5% στην «εκδήλωση ενδιαφέροντος», 7.5% στο βαθμό συνάφειας σπουδών, 10.5% σε ξένες γλώσσες, 3% στο βαθμό συνάφειας επαγγελματικών και άλλων δραστηριοτήτων, 3% στην ερευνητική εμπειρία, 3% στην επαγγελματική εμπειρία, και 9% σε δύο συστατικές επιστολές. Λογικά όλα αυτά. Αλλά πολλά είναι υποκειμενικά και αφήνουν περιθώρια για εύνοια, όπως έδειξε η έκθεση Γραμματικάκη. Αν μπορούν να δημιουργηθούν κίνητρα για αξιοκρατία, αυτό θα ήταν η καλύτερη λύση. Αν όχι, η αξιοκρατία πρέπει να επιβληθεί με μηχανισμούς ελέγχου και διαφάνεια. Και το ξαναλέω: ένας πρύτανης με ήθος και με διάθεση να παλέψει για την αξιοκρατία και που δεν θα ήταν μέσω εκλογής όμηρος αυτών που πρέπει να ελέγχει, θα έκανε τεράστια διαφορά, και με πολύ λιγότερη γραφειοκρατία.

7. Μου φαίνεται ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια χρειάζονται κάποιες κατευθυντήριες αρχές (guidelines) όσον αφορά τη διαφάνεια, δηλαδή τι πρέπει να δημοσιοποιείται και τι όχι. Από τη μιά μεριά, η επίκληση «προσωπικών δεδομένων» πολύ συχνά γίνεται για να κουκουλώνει ατασθαλίες. Από την άλλη, ούτε και πλήρης διαφάνεια (όλα δημόσια) είναι εφικτή. Π.χ., δεν μπορεί να δημοσιοποιείται στο διαδίκτυο η αναλυτική βαθμολογία των υποψηφίων από τα μέλη της επιτροπής κρίσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα υπάρχει υπερβολική δημοσιότητα. Π.χ., οι ανοικτές ψηφοφορίες στις γενικές συνελεύσεις ή η κοινοποίηση των πρακτικών σε υποψηφίους μέλη ΔΕΠ. Εμείς εδώ όχι μόνο δεν κοινοποιούμε στους υποψηφίους πρακτικά, αλλά ούτε καν κρατάμε πρακτικά. Και ουδέποτε κανείς διαμαρτυρήθηκε. Δεν θυμάμαι ποτέ κανέναν να προσφεύγει στα δικαστήρια. Και είμαστε δημόσιο πανεπιστήμιο. Γιατί; Πώς εξηγούνται αυτές οι διαφορές;

Όσον αφορά τον Δραμουντάνη, μου θυμίζει κάτι που έγραψε σε ένα άρθρο του πέρυσι ο κ. Βερέμης: ότι η κατάργηση των αιώνιων φοιτητών θα βελτιώσει και την ποιότητα του ελληνικού κοινοβουλίου! Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό με την τολμηρότητα αυτής της δήλωσης (είπε πολλά ωραία ο κ. Βερέμης, του διέφυγε όμως ότι οι φοιτητοπατέρες είναι ελάχιστο ποσοστό των αιωνίων φοιτητών). Μεταξύ του «άνθρωπος με τέτοιο ήθος και τέτοια επιτυχημένη ενασχόληση στα κοινά» και του «κομματόσκυλο που περιμένει θέση στο ψηφοδέλτιο», βρίσκω πιθανότερο το δεύτερο. Όπως και να χει, παιδαρέλια σαν κι αυτόν, με ελάχιστη ή μηδενική εμπειρία στο στίβο της ζωής, με ελάχιστα ή μηδενικά επιτεύγματα, δεν έχουν καμιά θέση στο κοινοβούλιο. Αυτό ισχύει τόσο για τον Δραμουντάνη όσο και για την θυγατέρα Κεφαλλογιάννη που προσπαθεί να κληρονομήσει την έδρα του μπαμπά της στην ίδια εκλογική περιφέρεια. Αυτά τα πρόσωπα, αυτή η νοοτροπία, αυτή η διακομματική αναξιοκρατία έφεραν το κράτος σε πλήρη παράλυση και το κατέστησαν ανήμπορο να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα, είτε είναι η προστασία των δασών, είτε είναι η αξιολόγηση των δασκάλων, είτε είναι η προσέλκυση επενδύσεων. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε καθημερινά. Έλεος πιά! Ας αρχίσουμε όλοι να ξεμπροστιάζουμε τη αναξιοκρατία όπου την βρίσκουμε. Με ονοματεπώνυμο! Μόνο με έντονη κοινωνική πίεση θα πειστεί η πολιτική ηγεσία να αλλάξει ρότα.

Advertisements