Επειδή α) αν περιμένουμε «από το κράτος» κάποιο αποδεκτό και εφαρμόσιμο σύστημα αξιολόγησης της εκπαίδευσης θα γεράσουμε, β) πράγματι το πρόβλημα της εκπαίδευσης ξεκινά από πολύ νωρίς, γ) η κατάντια κάποιων εκ των δημοσίων σχολείων και κάποιων εκ των λειτουργών τους είναι τέτοια που κανείς στρέφεται στην ιδιωτική εκπαίδευση άνευ όρων, προβληματίζομαι εδώ και αρκετό καιρό σχετικά με τη δημιουργία ενός blog/portal/site γενικώς, στο οποίο γονείς μαθητών σε δημόσια σχολεία, γονείς υποψήφιοι ή ενεργοί πελάτες ιδιωτικών σχολείων, και γενικά ενδιαφερόμενοι πολίτες θα αξιολογούν ιδιωτικά και δημόσια σχολεία: δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια.

Η αξιολόγηση μπορεί να είναι δομημένη (με βάση κριτήρια που θα καθοριστούν με κάποιο επιστημονικά αποδεκτό τρόπο) ή και αδόμητη (δηλ παράθεση απόψεων). Το (δυναμικά διαμορφωνόμενο) αποτέλεσμα θα ήταν χρήσιμο όχι μόνο στην ανάδειξη της κατάστασης στα σχολεία, αλλά και στην απόφαση όσων σκέφτονται «να τα σκάσουν» σε ιδιωτικά, με την ελπίδα τα παιδιά τους να ξέρουν διαίρεση και επιμεριστική ιδιότητα στην 6η δημοτικού. Για όσους δεν γνωρίζουν, υπάρχουν κάποια ιδιωτικά που εκμεταλλεύονται το χάλι κάποιων δημόσιων σχολείων με μοναδικό σκοπό το κέρδος, ενίοτε καπηλευόμενα το «καλό» πρότερο όνομά τους. Τα δίδακτρα αυξάνονται ανεξέλεγκτα, όπως και ο αριθμός των μαθητών ανά τάξη, και η αγένεια των υπευθύνων για τις εγγραφές, χωρίς κανένα δείκτη ποιότητας για τις παρεχόμενες σπουδές. Το αυτό ισχύει και για τα δημόσια σχολεία, όπως όλοι γνωρίζουμε, ενώ από την άλλη υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις δημοσίων σχολείων όπου γίνεται εξαιρετική δουλειά.

Μοναδικοί δείκτες ποιότητας, λοιπόν, ενός υποψηφίου πελάτη ιδιωτικών, για την επιλογή του πού θα πληρώσει για να «μάθουν γράμματα» τα παιδιά του, είναι η «φήμη», γενικώς και αορίστως, του σχολείου, η «δύσκολη» εισδοχή, και ασφαλώς τα δίδακτρα. Ο ανταγωνισμός δεν λειτουργεί, και, ασφαλώς, η ανυπαρξία αξιολόγησης (παραδόξως;) εν προκειμένω δεν οφελεί μόνο τους κακούς δασκάλους/καθηγητές, αλλά τους επιχειρηματίες ή άλλως πως διαχειριστές των ιδιωτικών σχολείων. Και ασφαλώς, δεν αποκλείεται η δημόσια παιδεία να αδικείται περισσότερο απ’ όσο της αξίζει.

Πιστεύω ότι ο κίνδυνος για «κατευθυνόμενες» αξιολογήσεις είναι μικρότερος από τον κίνδυνο της συνεχιζόμενης ασυδοσίας των ιδιωτών που εκμεταλλεύονται την ανυπαρξία πλαισίου και πρακτικής αξιολόγησης από την πλευρά της Πολιτείας, και ότι η κοινότητα των χρηστών του internet με άποψη είναι ήδη πολύ μπροστά από τα πράγματα. Αν κάποιος θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν είναι δυνατή μια «λαϊκή αξιολόγηση» των πανεπιστημίων, δεν ισχύει το ίδιο για τα δημοτικά και τα δευτεροβάθμια σχολεία.

Sorry για το όποιο «off-topic», αλλά η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι πεδίο εφικτής αξιολόγησης, ανεξάρτητα από τα βουλεύματα της Πολιτείας, αλλά και έμπρακτης εφαρμογής και δοκιμασίας πολλών από τους υγιείς προβληματισμούς αυτού εδώ του χώρου. Τα δε μέσα είναι ήδη εδώ και (ευτυχώς) δεν ελέγχονται ούτε από το Κράτος, ούτε από τους Συνδικαλιστές, ούτε από τους Σχολάρχες.

Advertisements