Ενώ είχα ακούσει φυσικά για τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη, μόλις πρόσφατα αξιώθηκα να τα διαβάσω. Κατάλαβα πρώτα από όλα πόσο μακριά ήταν η πραγματικότητα από αυτήν την εξιδανικευμένη ιστορία που μαθαίνουμε στο σχολείο. Έριδες, διχόνοιες, ιδιοτέλειες, εγωϊσμοί, μέχρι και προδοσίες. Υστερα συνειδητοποίησα ότι όσο και να άλλαξε η Ελλάδα τα τελευταία 180 χρόνια, κάποια πράγματα έχουν μείνει τα ίδια. Τα ίδια «γονίδια» μας ταλαιπωρούν. Κοιτάξτε π.χ. τα παρακάτω αποσπάσματα:

«Οι αγωνισταί, οπού αγωνίστηκαν, δεν τους δώσετε ούτε ένα αριστείον’ ενταυτώ όσοι ήταν μακρυά από τους κιντύνους όλους τους δικιώσετε – βαθμούς, μιστούς πλουσιοπάροχους.» (σ. 381)

Μήπως τα ίδια δεν γίνονται και σήμερα με την καλπάζουσα αναξιοκρατία και «ημετεροκρατία»;

«Πολυτέλεια και φαντασία – γεμίσαμεν πλήθος πιανοφόρτια και κιθάρες. Οι δανεισταί μας ζητούν τα χρήματά τους, λεπτό δεν τους δίνομεν από αυτά – κάνουν επέμβασιν εις τα πράματά μας. Και ποτές δεν βρίσκομεν ίσιον δρόμον. Πώς θα σωθούμεν εμείς μ’ αυτά και να σχηματιστούμεν εις την κοινωνίαν του κόσμου ως άνθρωποι; Ο Θεός άς κάμη το έλεός του να μας γλυτώση από τον μεγάλον γκρεμνόν οπού τρέχομεν να τζακιστούμεν» (p. 497)

Δεν ξέρω για πιανοφόρτια, αλλά τα SUV δίνουν και παίρνουν.

Μου αρέσει ο Μακρυγιάννης. Δίνει την εικόνα ενός αξιαγάπητου ανθρώπου, αγνού πατριώτη, καθόλου εγωϊστή ή μεγαλομανή. Λέει τα σύκα σύκα και δεν ωραιοποιεί τίποτα. Δεν παραλείπει τα δυσάρεστα:

«Και πρέπει να γράφωνται και τα καλά μας και τα κακά μας» (ακροτελεύτια υποσημείωση)

Δεν καταγγέλλει έτσι γενικόλογα, λέει ονόματα. Δεν συμμορφώνεται στο ρητό «αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις μην πεις τίποτα». Δεν φοβάται να αντιταχθεί στην εξουσία. Δεν κολακεύει την εξουσία. Τα ψέλνει και στον βασιλιά. Γεννήθηκε υπόδουλος αλλά δεν είναι ραγιάς. Είναι υπερήφανος. Δεν έχει σκοπιμότητες. Δεν επιδιώκει οφίκια. Σημειωτέον, δεν είναι σωβινιστής. Αν και πολέμησε τους Τούρκους, δεν δείχνει μίσος και περιφρόνηση για αυτούς. Δεν είναι ρατσιστής. Και δεν κατηγορεί άδικα τους ξένους για τα προβλήματα της Ελλάδας, αλλά κυρίως τους ίδιους τους Έλληνες.

Το αγαπημένο μου κομμάτι από όλο το βιβλίο (σελ. 387):

«Και δια να μιλώ την αλήθεια κατατρέχομαι κι από βασιλέα κι από προκομμένους. Θέλουν την αλήθεια, κι όποιος την ειπή κιντυνεύεται. Αλήθεια, αλήθεια, πικριά οπού είσαι! Ούτε οι βασιλείς σε ζυγώνουν, ούτε οι προκομμένοι’ Μόνον ρωτούν δια σένα και ύστερα σε κατατρέχουν! »

Και στην σελ. 473 (υποσημείωση):

«… Οι Έλληνες είναι ευλογημένο έθνος όταν τους κυβερνάη η ‘λικρίνεια.»

Λέτε αυτό να φταίει που πάμε κατά διαόλου;

ΥΓ. Το βιβλίο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο:
http://el.wikisource.org/wiki/Απομνημονεύματα_Μακρυγιάννη
http://www.durabond.ca/gdouridas/makrygiannis.html
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/3contemporary/makriyannis_memoirs.htm

Advertisements