Ολοκληρώθηκε σήμερα στη Βουλή η συζήτηση για το νομοσχέδιο της κυβέρνησης για τα πανεπιστήμια. Τα πρακτικά βρίσκονται εδώ:

http://www.parliament.gr/ergasies/showfile.asp?file=syne070306.txt
http://www.parliament.gr/ergasies/showfile.asp?file=syne070307.txt
http://www.parliament.gr/ergasies/showfile.asp?file=syne070308.txt

Δεν διάβασα όλες τις ομιλίες. Αλλά σχολιάζω ορισμένα θέματα που μου κέντρισαν το ενδιαφέρον.

1. Ο Συνασπισμός έγειρε ζήτημα συνταγματικότητας του νομοσχεδίου επειδή το 1/3 των εξωτερικών εκλεκτόρων στις εκλογές μελών ΔΕΠ παραβιάζει λέει το αυτοδιοίκητο των πανεπιστημίων. Μα καλά, αυτό τούς πείραξε; Δεν τούς πείραξε η ανεξέλεγκτη ευνοιοκρατία που μαστίζει τα πανεπιστήμια; Αυτοί απορρίπτουν – αν είναι δυνατόν – και την κοινωνική λογοδοσία. Να κάνουν δηλαδή οι ευνοούμενοί τους καθηγητές ό,τι θέλουν με τα χρήματα του φορολογούμενου πολίτη χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Άραγε αυτό εννοούσε ο συνταγματικός νομοθέτης όταν θέσπιζε το «αυτοδιοίκητο» των πανεπιστημίων; Θα ήταν καλό η νέα διατύπωση του Α16 να εξαλείψει τέτοιες ασάφειες.

2. Από την ομιλία του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη:

«Δεν είναι ντροπή ότι φέτος όσοι εγγράφονται σε ένα εξάμηνο, έστω και τρίτη φορά, πάνε και παραλαμβάνουν σε ένα μάθημα το οποίο δεν έχουν περάσει, δωρεάν τα συγγράμματα για δεύτερη ή για τρίτη φορά στα πανεπιστήμια της Αθήνας; »

Αυτό πάλι πρώτη φορά το ακούω. Είναι δυνατόν κάποιος να πάρει το ίδιο βιβλίο 2 και 3 φορές;

3. Μιά ενδιαφέρουσα πρόταση από τον κ. Σγουρίδη:

Τι πρέπει να γίνει; Περιφερειοποίηση επιλογής των σπουδαστών σ’ ένα μεγάλο ποσοστό. Μετά δηλαδή από τις γενικές εξετάσεις, κάθε πανεπιστήμιο πρέπει να λέει «εγώ θα πάρω το 60% ή 70% από παιδιά της δικής μου περιφέρειας από το βαθμό τάδε μέχρι το βαθμό τάδε και το υπόλοιπο 30% ή 40% να είναι από άλλες περιοχές»,

Ίσως η προτεινόμενη υλοποίηση της ιδέας αυτής δεν είναι η καλύτερη, αλλά θέτει το ερώτημα: θα έπρεπε ένα περιφερειακό πανεπιστήμιο να λαμβάνει υπ’ όψη του την εντοπιότητα των υποψηφίων για την αποδοχή τους; Να παίρνει δηλαδή το Δημοκρίτειο ένα φοιτητή της Ξάνθης με βαθμό 12 αντί για έναν Αθηναίο με βαθμό 13; Δεν είναι παράλογο, αν λογαριάσει κανείς το κόστος για σπουδές «εκτός έδρας».

4. Ο κ. Μάνος (που κατέθεσε και 5 χρήσιμες τροπολογίες) έκανε μιά εκτίμηση που αντανακλά και τη δική μου θέση καθώς και πολλών άλλων:

«Να καταψηφίσω το νομοσχέδιο, όπως φαίνεται ότι θα κάνουν όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης και όπως μάλλον του αξίζει, αλλά όχι για τους λόγους που προβάλλει η Αντιπολίτευση, ή να συμβιβαστώ και σε ένδειξη ρεαλιστικής παραίτησης να το ψηφίσω; Αποφάσισα να ακολουθήσω το δεύτερο δρόμο, διότι πιο πολύ από το να καταψηφίσω το νομοσχέδιο θέλω να καταψηφίσω τη για εμένα ακατανόητη, μηδενιστική προσέγγιση της αριστερής αντιπολίτευσης… Εάν σήμερα, κύριοι συνάδελφοι, η ανώτατη παιδεία βαθμολογείται με 11 στα 20, τώρα, μετά το νομοσχέδιο, άντε να φθάσει στο 12 στα 20. .»

Παρόμοια ήταν και η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη:

«Το νομοσχέδιο το οποίο συζητούμε, συνιστά, κατά την άποψή μου, ένα άθροισμα αυτονόητων ρυθμίσεων. Και θα μου πείτε, μα αν οι ρυθμίσεις αυτές είναι αυτονόητες, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το νομοσχέδιο μεταρρύθμιση; Πιστεύω πως, ναι, διότι δυστυχώς στη χώρα μας το αυτονόητο εξακολουθεί πολύ συχνά να είναι το ζητούμενο και η επιτυχία του να μπορούμε να εφαρμόσουμε ορισμένα αυτονόητα πράγματα, δεν πρέπει να υποτιμηθεί. Αλλά θα συμφωνήσω με αυτούς οι οποίοι λένε, ότι το νομοσχέδιο αυτό δεν είναι το τέλος, είναι η αφετηρία μιας συνολικής προσπάθειας παρέμβασης στο χώρο της εκπαίδευσης και είναι προφανές ότι η μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια δεν τελειώνει με αυτό το νομοσχέδιο, όπως δεν τελειώνει και η συνολική παρέμβαση, η οποία πρέπει να γίνει στο χώρο της παιδείας. Αλλά ένα είναι βέβαιο, ότι το νομοσχέδιο αυτό είναι μία πέτρα, η οποία τάραξε το τέλμα, το οποίο εδώ και χρόνια μολύνει και πνίγει τα πανεπιστήμια.»

5. Από την παρθενική ομιλία της κας Βρεττού (αντικατέστησε τον κ. Ανδριανόπουλο):

«Η ανάγνωση τους σχεδίου νόμου τεκμηριώνει μία διττή μορφή αυταρχικότητας. Η πρώτη αφορά την ουσία και το περιεχόμενο, την ίδια τη φιλοσοφία του νομοσχεδίου και ανακλάται στη σύνταξη των περισσότερων άρθρων του. Η δεύτερη μορφή αυταρχικότητας αναφέρεται στην άκαμπτη και ισοπεδωτική στάση απέναντι σε ό,τι συνιστά την διαχρονία του διαφορετικού της ελληνικής κοινωνίας τόσο από την άποψη των αντικειμενικών της δεδομένων όσο και από την άποψη του αξιακού προσανατολισμού της ελληνικής κοινωνίας ως προς την ίδια την έννοια του μορφωτικού αγαθού.»

Μάλιστα, πρέπει να σεβόμαστε τη «διαχρονία του διαφορετικού» της Ελλάδας, δηλαδή τις νοοτροπίες που μας κρατούν ουραγούς στην Ευρώπη. Την «ελληνική ιδιαιτερότητα» που μας κάνει να έχουμε ένα πανεπιστημιακό σύστημα με πάμπολλες παγκόσμιες πρωτοτυπίες. Η κα Βρεττού είναι υποψήφια διδάκτωρ στην Ιατρική Αθηνών (τουλάχιστον αυτή θα πάρει το διδακτορικό της μετά το πτυχίο). Αλήθεια, πώς σχολιάζει το γεγονός ότι 40% των μελών ΔΕΠ της Ιατρικής Αθηνών είναι συγγενείς; Γιατί δεν λέει τίποτα για αυτό αντί να αραδιάζει αρλούμπες;

Φαντάζομαι τι θα λέει ο κ. Ανδριανόπουλος: «ανθ’ ημών Βρεττού».

8. Οι κκ Κακλαμάνης και Τσοχατζόπουλος έδειξαν το παλιό, κακό, λαϊκιστικό πρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Καιρός για σύνταξη….

Advertisements