Το προηγούμενο διάστημα τα ΜΜΕ καλλιεργούσαν την εντύπωση ότι η απερχόμενη ΠΟΣΔΕΠ εκλέχτηκε σε ανύποπτο χρόνο και με υποτιμημένες (= με μικρή συμμετοχή) διαδικασίες, οπότε δεν εκπροσωπεί το σώμα των μελών ΔΕΠ κλπ. Οπως, επίσης, όλοι γνωρίζουν, πριν από το συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ πραγματοποιήθηκαν εκλογές στους Συλλόγους (μάλιστα ο κ. Ρουσόπουλος μέτρησε ο ίδιος τους συμμετέχοντες) και τα ΜΜΕ είχαν σχεδόν ζωντανό ρεπορτάζ από εκεί όπου η κραταιά παράταξη έχανε δυνάμεις (πχ ΕΜΠ). Με δεδομένο ότι οι εκλογές αυτές ΔΕΝ έγιναν σε ανύποπτο χρόνο (κάθε άλλο!), το επιχείρημα ότι η ΠΟΣΔΕΠ «εκλέγεται νύχτα» και άρα «δεν εκπροσωπεί» δεν είναι και πολύ ευσταθές για διάφορους λόγους, όπως για παράδειγμα ότι στη Δημοκρατία άγνοια και αδιαφορία δεν συγχωρούνται και δεν επιτρέπονται.

Σκοπός μου δεν είναι να δικαιολογήσω/υπερασπιστώ την ΠΟΣΔΕΠ με την τακτική της οποίας διαφωνώ, αλλά να συμβάλλω στην ερμηνεία της στάσης που κράτησε η πλειοψηφία των απόντων καθηγητών Πανεπιστημίου. Διάφορα λέγονται, αν και κανένας από τους δημοσιογράφους δεν έχει φέρει το θέμα σε σοβαρή συζήτηση, προφανώς γιατί είναι εκτός ατζέντας. Η περισσότερο επιπόλαια των ερμηνειών είναι ότι οι απέχοντες «συμφωνούν με την κυβέρνηση» ή έστω «με τις μεταρρυθμίσεις». Αν συμφωνούν, έχουν ευθύνη να παραβρεθούν στην κάλπη. Μια άλλη ερμηνεία είναι ότι τους εκφράζει η ΠΟΣΔΕΠ και άρα δεν χρειάζεται να δώσουν το παρόν. Αλλοι πάλι, λένε ότι έχουν λάβει σιωπηρή εντολή από τα δύο μεγάλα κόμματα να συμβάλλουν με αυτό τον τρόπο στην απαξίωση των Πανεπιστημίων.

Δεν αποκλείεται όλες οι ερμηνείες αυτές να έχουν βάση, ωστόσο είναι αρκετά έως πολύ υποτιμητικές για τα μέλη ΔΕΠ και επιπλέον τρέφουν την εικόνα της απαξίωσης και της σήψης.

Δεν έχω δει να εξετάζεται ο προβληματισμός που θα παραθέσω στη συνέχεια (δεν διεκδικώ ακαδημαϊκή πρωτοτυπία στη δημοσίευση, απλά το αναφέρω): Οι καθηγητές πανεπιστημίου αρνούνται να νομιμοποιήσουν με την ψήφο τους στις εκλογές για τους συλλόγους ΔΕΠ όλα όσα λαμβάνουν χώρα. Δεν τους εκφράζει κανείς, ακόμη και εκείνες οι παρατάξεις προς τις οποίες είναι «φιλικά προσκείμενοι», όσο και αν οι τελευταίες κόπτονται για τη δημοκρατία, την αντιπροσωπευτικότητα και τα ανοιχτά πανεπιστήμια. Κατά βάθος, οι καθηγητές Πανεπιστημίου γνωρίζουν πολύ καλά ότι τα κόμματα εξουσίας και οι αντιπροσωπείες τους στα Πανεπιστήμια δεν έχουν εδώ και πολλά χρόνια σύγχρονες θέσεις για την εξέλιξη των θεσμών. Γνωρίζουν την ξύλινη γλώσσα και την ξύλινη πραγματικότητα που αμφότεροι αναπαράγουν, τον ατομισμό που καλλιεργούν, την αναξιοκρατία, όλα αυτά που τέλος πάντων χαρακτηρίζουν το σύστημα όπως κατάντησε. Και μη βλέποντας ενεργητική διέξοδο να αντιδράσουν (και μιας και το λευκό/άκυρο δεν παίρνουν ποσοστό) αποφασίζουν να απέχουν, επιτρέποντας στους άλλους να «Απέκουν». Με αυτή την έννοια, οι καθηγητές Πανεπιστημίου είναι μπροστά από την υπόλοιπη κοινωνία που είναι εγκλωβισμένη στο πρασινομπλέ μαντρί των μετρίων επαγγελματιών της «Λαϊ(κιστι)κής Δημοκρατίας της Ελλάδος» και η οποία κοινωνία, ό,τι και αν συμβεί, χωρίς μνήμη, προσέρχεται κάθε τετραετία να βάλει την ψήφο της στο κουτάκι του μαντριού (μιλάμε για το 90% των ψηφοφόρων).

Αυτό δεν εκφράζει όλους όσους απέχουν, πιστεύω όμως ότι εκφράζει πολύ περισσότερους από όσους εκφράζουν οι υπόλοιπες ερμηνείες της αποχής.

Και μια παιδική απορία: η κυβέρνηση μετρά πόσοι ψηφίζουν σε όλα τα συνδικάτα και στη συνέχεια διαιρεί τον αριθμό αυτό δια το πλήθος των εχόντων δικαίωμα ψήφου, ώστε να αποφανθεί για την αντιπροσώπευση των συνδικάτων, οργάνων, κλπ; Γιατί κανείς δεν θέτει το αφελές αυτό ερώτημα στους «αρμοδίους»;

Βασίλης Βεσκούκης, Επ.Καθ. ΕΜΠ

Advertisements