Προτάσεις για τα πανεπιστήμια από τον Αλέκο Αλαβάνο Παρασκευή, Φεβ. 16 2007 

Το διάβασα στην Αυγή κι έτριβα τα μάτια μου: ο κ. Αλαβάνος έβαλε στην άκρη τον ξύλινο λόγο και τη στείρα άρνηση και κατέθεσε 10 προτάσεις για αλλαγές στα πανεπιστήμια! Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τον κ. Αλαβάνο να παίρνει εποικοδομητική στάση στα προβλήματα της ανώτατης παιδείας. Βέβαια πολλές από τις προτάσεις του είναι γενικόλογες, δημαγωγικές, ή ευχολογικές (εισαγωγή όλων στο πανεπιστήμιο, αύξηση χρηματοδότησης, υποτροφίες, περισσότερες μόνιμες θέσεις, κτλ). Υπήρχαν όμως και δύο προτάσεις που ήταν πολύ εύστοχες:

Τέταρτον: ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ σε όλα τα επίπεδα διοίκησης και λειτουργίας των ΑΕΙ. Στους προϋπολογισμούς, στους προγραμματισμούς των Ιδρυμάτων, στις εκλογές, στις κρίσεις των διδασκόντων, στα επιστημονικά βιογραφικά τους, στο σχεδιασμό των σπουδών, στις διδακτορικές διατριβές, στις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές διπλωματικές εργασίες. ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ. Και στις χρηματοδοτήσεις που παίρνει και αξιοποιεί ο κάθε καθηγητής. Θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο αν ορισμένοι καθηγητές -οι οποίοι έχουν γίνει μόνιμοι κονδυλοφόροι σε ορισμένες εφημερίδες επιτιθέμενοι στο συνδικαλιστικό τους όργανο, στους συναδέλφους τους- κάνανε αυτό που είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε, ως βουλευτές, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Δηλαδή, πριν μιλήσουμε για κάποιο θέμα, στο οποίο είμαστε οικονομικά εμπλεκόμενοι, να δηλώσουμε τι σχέση είχαμε μ’ αυτό. Πριν μιλήσεις, για παράδειγμα, για θέματα πολιτικής πετρελαίου, να δηλώσεις αν έχεις μετοχές σε μια εταιρεία πετρελαίου…

Εδώ συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ! Για τα βιογραφικά το έχουμε πει κατ’ επανάληψη (αλήθεια, συμφωνεί η ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ;). Να προσθέσω και τα εξής:

α) Όλες οι χορηγείες που παρέχει το NSF και το NIH στις ΗΠΑ είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο:
http://www.nsf.gov/awardsearch/index.jsp
http://crisp.cit.nih.gov/crisp/crisp_query.generate_screen
Δίνονται μιά περίληψη του θέματος της έρευνας και πληροφορίες για τη διάρκεια της κτλ . Το ίδιο θα έπρεπε να γίνει και στην Ελλάδα.

β) Κάθε εξάμηνο στο πανεπιστήμιο μου είμαστε υποχρεωμένοι να συμπληρώνουμε μιά φόρμα (multiple position form) με οποιεσδήποτε άλλες ασχολίες έχουμε, τι μετοχές σε εταιρείες διαθέτουμε, κτλ. Οι φόρμες ελέγχονται από τον πρόεδρο και το διοικητικό συμβούλιο του τμήματος και μετά προωθούνται στη διοίκηση του πανεπιστημίου (δεν είμαι σίγουρος που καταλήγουν). Είναι ένας τρόπος να εντοπίζονται και να αποφεύγονται συγκρούσεις συμφερόντων των μελών ΔΕΠ.

Όσον αφορά τις εκλογές και προαγωγές, η ανάρτηση των πρακτικών του εκλεκτορικού σώματος στο διαδίκτυο θα ήταν μάλλον υπερβολική. Αλλά θα μπορούσαν π.χ. να αναρτώνται τα βιογραφικά των υποψηφίων έτσι ώστε να μπορεί κανείς να κρίνει αν η επιλογή ήταν αξιοκρατική ή όχι.

Έκτον: Πολλαπλά συγγράμματα και να σπάσει η κερδοσκοπία των εκδοτών. Υπάρχει συνενοχή με τους συγγραφείς σε βάρος των δημόσιων ταμείων. Ανάπτυξη πανεπιστημιακών εκδόσεων. Βιβλιοθήκες, αμφιθέατρα, εργαστήρια, κέντρα ηλεκτρονικών δικτύων αλλά και φοιτητικές εστίες, εστιατόρια κ.ά.

Αυτό το σύστημα όπου ο διδάσκων γράφει ένα βιβλίο που δεν ελέγχεται από κανέναν για την ποιότητα του και που διανέμεται δαπάνη του δημοσίου δωρεάν στους φοιτητές είναι διάτρητο! Υπάρχει ξεκάθαρη σύγκρουση συμφερόντων του διδάσκοντα, ο οποίος ιδιοτελώς θα διανείμει το δικό του σύγγραμμα έστω κι αν υπάρχει άλλο πολύ καλύτερο.

Για όλα αυτά τα ζητήματα (συγγράμματα, στέγαση, σίτιση, κτλ) θα μπορούσε εύκολα να εφαρμοστεί η ιδέα του Φρίντμαν: τα λεφτά πάνε στον φοιτητή. Αντί να δίνεις στο φοιτητή τα συγγράμματα, το δωμάτιο και το φαγητό στην εστία, του δίνεις μιά επιταγή και την κάνει ό,τι θέλει. Αυτό, σε συνδυασμό με την αξιολόγηση των συγγραμμάτων, θα οδηγούσε σε εξυγίανση του συστήματος.

Ας ελπίσουμε ότι ο κ. Αλαβάνος και το κόμμα του θα καταθέσουν κι άλλες εποικοδομητικές προτάσεις για την αναβάθμιση των πανεπιστημίων. Η αριστερά θα έπρεπε πρώτη και καλύτερη να καυτηριάζει τα κακώς κείμενα των πανεπιστημίων, όχι να τα συγκαλύπτει.

Συνολική λύση στα προβλήματα τάξης των πανεπιστημίων: πανεπιστημιακή αστυνομία και κατάργηση του «ασύλου» Πέμπτη, Φεβ. 15 2007 

Είχα δηλώσει πριν από δύο μήνες ότι δεν θα ξανασχοληθώ με το άσυλο αλλά άλλαξα γνώμη χάρη στον κ. Πάγκαλο. Θυμίζω ότι οι λύσεις που προτείνονται είναι οι εξής:

Α. Να μην αλλάξει ο νόμος αλλά απλώς να εφαρμοστεί, δηλαδή, όταν συμβαίνουν κακουργήματα να επεμβαίνει αυτοβούλως η αστυνομία (ΠΑΣΟΚ, Σταθόπουλος, κ.ά.). Σημειωτέον ότι κάποιοι αντιδρούν στην παρέμβαση της αστυνομίας ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις. Φαίνεται πως δεν υπάρχει η πολιτική βούληση να δοθεί η εντολή στην αστυνομία να εφαρμόσει το νόμο. Πολλοί πρυτάνεις θεωρούν ότι πρέπει η ίδια η πανεπιστημιακή κοινότητα να αναλάβει την περιφρούρηση των πανεπιστημίων (το πόσο απέδωσε αυτό τα προηγούμενα 25 χρόνια το γνωρίζουμε όλοι).

Β. Η λύση που προτείνει η κυβέρνηση: να περιέλθει η αρμοδιότητα για άρση του ασύλου στο πρυτανικό συμβούλιο. Αυτή είναι ασφαλώς μιά κίνηση στη σωστή κατεύθυνση, αφού η «επιτροπή ασύλου» που άστοχα προέβλεπε ο νόμος πλαίσιο του 1982 αποδείχτηκε δυσλειτουργική. Όμως η αλλαγή αυτή είναι ανεπαρκής, αφού πολλά προβλήματα τάξης των πανεπιστημίων δεν αντιμετωπίζονται ή αντιμετωπίζονται ελλιπώς με τον τρόπο αυτό. Το κυριότερο πρόβλημα με την προτεινόμενη αλλαγή είναι ότι η συνεδρίαση του πρυτανικού συμβουλίου δεν είναι πάντα εφικτή και δεν ενδείκνυται για έκτακτα περιστατικά. Πολλές φορές απαιτείται άμεση επέμβαση.
(περισσότερα…)

Ζητούνται εθελοντές για την αξιολόγηση των ελληνικών πανεπιστημίων Τετάρτη, Φεβ. 14 2007 

Όπως ξέρετε, τον περασμένο χρόνο αποπειράθηκα την αξιολογική κατάταξη των τριών ελληνικών τμημάτων Χημικών Μηχανικών χρησιμοποιώντας το Science Citation Index. Το πείραμα ήταν νομίζω επιτυχές και είναι καιρός να επεκταθεί και σε άλλα γνωστικά αντικείμενα. Για αυτό, όποιος έχει τη διάθεση να βοηθήσει ας επικοινωνήσει μαζί μου. Το μόνο που χρειάζεται είναι πρόσβαση στο διαδίκτυο. Κάποιος έχει ήδη αναλάβει τα τμήματα Βιολογίας. Χρειάζονται εθελοντές για Χημεία, Φυσική, Μαθηματικά, Ιατρική, Πολυτεχνικές, κτλ. Αφήνω τις ανθρωπιστικές και κοινωνικές επιστήμες τελευταίες γιατί το Citation Index είναι λίγο προβληματικό για αυτές. Τα ονόματα των εθελοντών δεν θα δημοσιοποιηθούν. Όλη η ευθύνη θα είναι δική μου.

Παρεμπιπτόντως, την εποχή αυτή είναι σε εξέλιξη στις ΗΠΑ το NRC assessment of doctorate programs. Η προηγούμενη κατάταξη έγινε το 1995 και ακολούθησε μεθοδολογία peer assessment. Δηλαδή ένας αριθμός κριτών ελάμβανε μιά λίστα με όλα τα προγράμματα σε ένα γνωστικό αντικείμενο και έβαζε ένα βαθμό (κατά τη γνώμη του) στο καθένα. Ήταν δηλαδή βασισμένη στη φήμη (reputational). Το πρόβλημα με αυτήν την μεθοδολογία είναι η υποκειμενικότητα. Τα μεγάλα πανεπιστήμια με αναγνωρίσιμο όνομα είχαν ένα πλεονέκτημα σε σχέση με άλλα εξίσου καλά αλλά με λιγότερο αναγνωρίσιμο όνομα. Αντίθετα, η νέα κατάταξη θα βασιστεί μόνο σε αντικειμενικά στοιχεία: για τους καθηγητές: δημοσιεύσεις και αναφορές (αυτά δηλαδή που θα χρησιμοποιήσουμε και μεις), χορηγείες (grants), βραβεία. Για τους φοιτητές: GRE scores, εξωτερικές υποτροφίες, χρόνο ως την απόκτηση πτυχίου, κτλ. Για το πρόγραμμα: το ποσοστό των φοιτητών που υποστηρίζονται οικονομικά, η διάθεση ασφάλισης υγείας και άλλων υπηρεσιών, κτλ. Πληροφορίες για τη μεθοδολογία δίνονται στην ιστοσελίδα

http://www7.nationalacademies.org/resdoc/index.html

Μιά άλλη πρόσφατη κατάταξη έγινε από ιδιωτική εταιρεία με βάση αυτό που ονόμασαν Faculty Scholarly Productivity Index. Περιλαμβάνει και αυτό δημοσιεύσεις, αναφορές, βιβλία, χορηγείες, και βραβεία, με συγκεκριμένο συντελεστή το καθένα. Πληροφορίες και αποτελέσματα δίνονται στο Chronicle of Higher Education:

http://chronicle.com/stats/productivity/

Σημειωτέον ότι αυτές οι κατατάξεις γίνονται από μακριά, χωρίς επίσκεψη επιτροπής στο τμήμα, όπως δηλαδή και οι δικές μας.

Εύγε στον Θεόδωρο Πάγκαλο ! Τρίτη, Φεβ. 13 2007 

Την προηγούμενη Κυριακή ο Θεόδωρος Πάγκαλος έδωσε συνέντευξη στην Καθημερινή στην οποία υποστήριξε ότι η αστυνομία θα έπρεπε να μπορεί να επεμβαίνει χωρίς άδεια στο χώρο του πανεπιστημίου. Να κάνει δηλαδή περιπολίες στους ελεύθερους χώρους ώστε να αποτρέπονται κοινά ποινικά αδικήματα όπως λαθρεμπόριο κτλ. Τίποτα δηλαδή πέρα από το αυτονόητο. Κι όμως, όρμηξαν όλοι να τον φάνε, με πρώτη τη φυλλάδα του ψευτοαριστερού παραλογισμού, την Ελευθεροτυπία. Ανατριχίλα λέει προκάλεσαν αυτά που είπε ο αυταρχικός, αντιδημοκρατικός Πάγκαλος, ξεπέρασε και τον Πολύδωρα. Η Ελευθεροτυπία ασκεί ιδεολογική τρομοκρατία: όποιος τολμήσει να ξεφύγει από τα όρια του ξύλινου, αγκυλωμένου, αφασικού ψευτοαριστερού λόγου, υφίσταται επίθεση τεράστιας έντασης με εκτόξευση επιθέτων που εκμεταλλεύονται τις ιστορικές ευαισθησίες του λαού, χωρίς όμως τη δικαιολόγηση αυτών των επιθέτων με επιχειρήματα. Δηλαδή, λασπολογία. Κι όμως, ο κ. Πάγκαλος απλώς απέδειξε ότι διαθέτει εγκέφαλο και, κυρίως, το θάρρος να εκθέτει δημόσια αυτά που ο εγκέφαλος του του υπαγορεύει. Απέδειξε επίσης ότι βάζει το συμφέρον της χώρας πάνω από το κομματικό. Για πόσους άλλους βουλευτές θα μπορούσαμε άραγε να το πούμε αυτό;

Με την ευκαιρία αυτή πληροφορηθήκαμε και την επίσημη θέση του ΠΑΣΟΚ για το θέμα του ασύλου (εγώ ένα χρόνο τώρα παρακολουθώ την επικαιρότητα και δεν τη γνώριζα). Αθανασάκης, Παπουτσής, Βενιζέλος, Ξενογιαννακοπούλου και άλλοι δήλωσαν χωρίς ενδοιασμό ότι ο νόμος είναι μιά χαρά και δεν χρειάζεται καμία μεταβολή. Δίνουν μάλιστα και δύο παραδείγματα εφαρμογής του, το 1995 και το 1997. Μάλιστα, δύο-τρείς φορές τα τελευταία 25 χρόνια! Ακούστε επιχειρηματολογία: «Το άσυλο είναι μια δημοκρατική ακαδημαϊκή κατάκτηση και δεν πρέπει να καταργηθεί» (Ξενογιαννακοπούλου). Ρεσιτάλ πολιτικής αφασίας! Όλα αυτά δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ (όπως άλλωστε και η ΝΔ) είναι εντελώς ανέτοιμο να κυβερνήσει τη χώρα γιατί δεν έχει την πυγμή να κάνει αυτό που πρέπει έστω κι αν αυτό σημαίνει συγκρούσεις με κατεστημένες νοοτροπίες και συμφέροντα. Αν δεν αλλάξουν ρότα δεν πρόκειται να ξαναδούν εξουσία. Ας ακολουθήσουν λοιπόν το παράδειγμα του κ. Πάγκαλου και ας κοιτάξουν τα προβλήματα του τόπου κατάματα, χωρίς υποκρισίες και υπεκφυγές. Και τότε συζητάμε.

Σχέδιο Νόμου Ε&Τ Παρασκευή, Φεβ. 9 2007 

Είχα γράψει και παλιότερα για την αξία που έχει μια συγκριτική μελέτη του επερχόμενου νόμου για την Έρευνα και Τεχνολογία με το διάλογο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Τώρα το Σχέδιο Νόμου για την ελληνική έρευνα βρίσκεται στην τελική του (προς ψήφιση) μορφή.

Ρίξτε μια ματιά… Σχέδιο Νόμου Ε&Τ

Η κατά Μπαμπινιώτη αυτοτέλεια Τρίτη, Φεβ. 6 2007 

Ο τέως πρύτανης του ΕΚΠΑ κ. Μπαμπινιώτης έχει επανειλημμένα διακηρύξει ότι το κύριο ζητούμενο για το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι η αυτοτέλεια (αυτοδιοίκηση). Όμως σπάνια δίνει λεπτομέρειες για το πώς αυτός εννοεί την αυτοτέλεια. Η χθεσινή του συνέντευξη στην Απογευματινή ήταν αρκετά διαφωτιστική. Ξεχωρίζω μερικές φράσεις:

«Πρέπει τα ίδια τα Πανεπιστήμια, με τις εκλεγμένες ηγεσίες τους, να αποφασίζουν για τα θέματα τους»

Άρα, δεν επιθυμεί αλλαγή του τρόπου ανάδειξης πρυτάνεων. Σε άλλο σημείο δηλώνει ότι θα επιθυμούσε μείωση του ποσοστού συμμετοχής των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές όμως, όπως λέει, αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Δηλαδή, απλώς ζητάει από το ΥΠΕΠΘ να χαλαρώσει τον έλεγχο, χωρίς όμως να αλλάξει τίποτα στο εσωτερικό του πανεπιστημίου. Αυτό σημαίνει ότι ο κ. Μπαμπινιώτης αδιαφορεί για τα μεγάλα προβλήματα διαπλοκής, συναλλαγής, και αναξιοκρατίας που υπάρχουν σήμερα στα πανεπιστήμια. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι τόσο σε αυτήν του τη συνέντευξη όσο και στα πολλά άρθρα που δημοσίευσε τον τελευταίο χρόνο, δεν έχει ΠΟΤΕ εκστομίσει τη λέξη «αξιοκρατία» (ψάξτε και θα βεβαιωθείτε …).

Παρακάτω, όταν ρωτήθηκε για την πιθανότητα ατασθαλιών όπως της Παντείου απάντησε:

«… όλα τα άλλα μεγάλα ιδρύματα ποτέ δεν είχαν πρόβλημα ατασθαλιών στη διαχείριση. Διότι, όλα αυτά τα Πανεπιστήμια τα παλιά έχουν διοικητικές υπηρεσίες που περνάνε από πολλά φίλτρα όλες οι αποφάσεις».

Απέδωσε το πρόβλημα του Παντείου στην ελλιπή τεχνικο-οικονομική του υπηρεσία. Πολύ βολική εξήγηση …

Πιό κάτω είπε και το εξής γραφικό: ότι η αυτοδιοίκηση θα έλυνε αυτόματα και το πρόβλημα του ασύλου:

«Εάν το ίδιο το Πανεπιστήμιο είχε την ευθύνη, θα ήταν συσπειρωμένο και δεν θα μπορούσε κανείς εξωτερικός να παραβιάσει το άσυλο. Τώρα, υπάρχει διάχυση και απώθηση ευθυνών και δεν μπορεί να ληφθεί καμία απόφαση. Και αν, ακόμη, ληφθεί απόφαση για το άσυλο από τις πρυτανικές αρχές, μετά από λίγες μέρες θα ξανάρθουν οι αναρχικοί κι έπειτα πάλι και δεν θα υπάρξει λύση»

Ερώτηση: «Αν είχατε πλήρη αυτοδιοίκηση τώρα, με το θέμα του ασύλου τι θα κάνατε;»

«Θα κάναμε ένα μέτωπο, όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, να μην μπορεί κανένας εξωπανεπιστημιακός να ζυγώσει στο Πανεπιστήμιο. Ένα μέτωπο. Αυτό τώρα δε γίνεται, γιατί ο καθένας ρίχνει τις ευθύνες στον άλλον και δεν ενδιαφέρεται κανείς. Δεν το βλέπει κανένας ως προσωπικό του θέμα»

Εδώ γέλασα τρανταχτά. Βλέπετε εσείς λογική στο συλλογισμό αυτό; Γιατί εγώ δεν βλέπω. Τι τους εμποδίζει τώρα να κάνουν αυτό το «μέτωπο» και να απωθήσουν τους αναρχικούς; Χρειάζεται άδεια του Υπουργείου Παιδείας; Τι σχέση έχει η αυτοδιοίκηση με το άσυλο; Τι είναι η αυτοδιοίκηση, ένα μαγικό ματζούνι που θα λύσει όλα τα προβλήματα;

Παρακάτω:

«Στο Π.Α. πλήθος τμημάτων είχε κάνει αξιολόγηση».

Αλήθεια; Που είναι τα αποτελέσματα; Τι είπε η αξιολόγηση για το τμήμα Φυσικής του Π.Α. με τα 120 μέλη ΔΕΠ; Τι είπε για τις αναξιοκρατικές εκλογές μελών ΔΕΠ στο τμήμα Χημείας και τι έκανε αυτός περί αυτού;

Η αυτοτέλεια έτσι όπως την εννοεί ο κ. Μπαμπινιώτης, και πιθανόν και οι άλλοι πρυτάνεις, είναι απλώς άδεια στην ασυδοσία. Η αυτοτέλεια είναι ασφαλώς απαραίτητη, αλλά νοείται ΜΟΝΟ με ταυτόχρονη αλλαγή του τρόπου διοίκησης. Με το παρόν διοικητικό μοντέλο θα ήταν καταστροφική. Όπως γράψαμε στο Κέρδος: «Δυστυχώς, δεδομένων των φαινομένων αναξιοκρατίας, συναλλαγής, διαπλοκής και διαφθοράς στα πανεπιστήμια … αυτοτέλεια υπό το παρόν καθεστώς πιθανόν να οδηγούσε σε περαιτέρω ενδυνάμωση αυτών των φαινομένων. Όμως και το παρόν υπερσυγκεντρωτικό σύστημα όπου το παραμικρό πρέπει να εγκρίνεται από το ΥΠΕΠΘ είναι αναποτελεσματικό, γραφειοκρατικό, και αποτρέπει την ανάληψη πρωτοβουλιών από τα ίδια τα ιδρύματα. Χρειάζεται ένας νέος τρόπος διοίκησης των πανεπιστημίων που να επιτυγχάνει την αποκέντρωση αλλά ταυτόχρονα να εγγυάται και την αξιοκρατία, τη διαφάνεια, και την υπευθυνότητα.»

ΥΓ1. Στην ίδια συνέντευξη ο κ. Μπαμπινιώτης παραθέτει τις προτάσεις του και για το εξεταστικό σύστημα. Προτάσεις που «φοριούνται» πολύ τελευταία, όπως ο περιορισμός των επιλογών των φοιτητών, θέματα διαφορετικά ανάλογα με την κατεύθυνση που να τίθενται από τα ίδια τα πανεπιστήμια, κτλ. Το μόνο στο οποίο συμφωνώ είναι ότι πρέπει να λαμβάνονται υπ΄όψη και οι βαθμοί του Λυκείου.

ΥΓ2. Πολύ εύστοχη είναι και η κριτική του κ. Μπαμπινιώτη από τον Χ. Τσούκα στο Βήμα για το ίδιο θέμα.

Συγκινητικές καταθέσεις ψυχής …. Κυριακή, Φεβ. 4 2007 

Είναι συγκινητική η ανταπόκριση πολλών πανεπιστημιακών στο (μάλλον υποκριτικό) κάλεσμα του ΥΠΕΠΘ για διάλογο. Στην ιστοσελίδα του «εθνικού διαλόγου για την παιδεία» μετράω 55 κείμενα από πανεπιστημιακούς που περιέχουν επί το πλείστον πολύ καλές ιδέες. Πολλές από αυτές τις έχω ήδη αναρτήσει στο παρόν ιστολόγιο.

Ξεχωρίζω ανάμεσα τους την κατάθεση του Καθηγητή του Μετσοβίου Π. Παρασκευόπουλου (doc, pdf), που δεν είναι μιά απλή κατάθεση, είναι ολόκληρο βιβλίο (176 σελίδες!). Αν και διαφωνώ σε κάποια σημεία (π.χ. για το άσυλο και την αναθεώρηση του Α16), συμφωνώ στα περισσότερα. Μου αρέσει ότι βάζει τη διαπλοκή και τη διαφθορά πολύ ψηλά στη λίστα των προβλημάτων. Πραγματικά, από κει ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Αν υπήρχε αξιοκρατία, και τα άλλα προβλήματα σιγά σιγά θα λύνονταν. Μου αρέσει που ο κύριος καθηγητής έχει δώσει μάχη κατά της αναξιοκρατίας και της οικογενειοκρατίας παρά τις σημαντικές επιπτώσεις που είχε αυτό για τον ίδιο. Με μεγάλη αυτοκριτική διάθεση, ο κ. Παρασκευόπουλος επιμερίζει τις ευθύνες για την κατάντια του ελληνικού πανεπιστημίου ως εξής: 60% καθηγητές, 30% πολιτεία, 10% φοιτητές. Ο δικός μου επιμερισμός είναι διαφορετικός: 50% πολιτεία, 40% καθηγητές, 10% φοιτητές. Κι αυτό γιατί η πολιτεία είναι στην κορυφή της εξουσίας. Δεν έχει καμιά δικαιολογία. Είμαι σίγουρος ότι το γραφείο κάθε υπουργού Παιδείας κατακλύζονταν από καταγγελίες για ατασθαλίες, αναξιοκρατία, κτλ. Είχαν το χρέος να ανταποκριθούν για να λύσουν τα προβλήματα αλλά δεν το έκαναν. Όλα αυτά περί πολιτικού κόστους είναι κουραφέξαλα. Δεν κάνουν τίποτα γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να κάνουν τίποτα.

Επίσης συγκινητικό ήταν το άρθρο του καθηγητή Γιώργου Κουμάντου στην Καθημερινή. Περιγράφει τις μάταιες αντιδράσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας στο νόμο πλαίσιο του 1982. Και μετά γράφει: «Τώρα, κατηγορούμαστε από νεότερους και από άσχετους, ότι αφήσαμε το δημόσιο πανεπιστήμιο να φθάσει στο κατάντημα όπου έφθασε. Ασχετα από το ότι η σημερινή κατάσταση, τουλάχιστον των παλαιοτέρων πανεπιστημίων, δεν είναι όπως θέλουν να την παρουσιάζουν όσοι υποστηρίζουν την απαξίωσή του, αναρωτιέμαι τι έπρεπε, τι μπορούσαμε να είχαμε κάνει μέσα στο δεδομένο νομικό πλαίσιο όπου η πολιτεία μας είχε καταδικάσει να ζούμε και να δουλεύουμε. Πώς να εμποδίσουμε την αλόγιστη ίδρυση νέων πανεπιστημίων ή σχολών; Πώς να επιβάλουμε τη λειτουργία πειθαρχικών συμβουλίων; Πώς να ματαιώσουμε την παντοδυναμία των διαφόρων κομματικών παρατάξεων αφού αυτές εξέλεγαν, σύμφωνα με τον νόμο, εκείνους που διοικούσαν τα πανεπιστήμια (και που συχνά καταφέρναμε να είναι οι λιγότερο κακοί);»

Έτσι είναι. Και άντε τα λάθη είναι ανθρώπινα και οι συντάκτες του νόμου πλαισίου έπεσαν έξω. Δεν θα έπρεπε, μόλις διαπιστωθεί ότι υπάρχει πρόβλημα, να γίνουν κάποιες προσαρμογές; Η αδιαφορία από την πολιτική ηγεσία για τα προβλήματα του πανεπιστημίου ήταν και είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ! Όμως ας μην παρουσιάζουμε τους καθηγητές ως αγγελούδια. Η αναξιοκρατία στις εκλογές μελών ΔΕΠ δεν είναι φταίξιμο κανενός άλλου παρά των ιδίων (δείτε και το άρθρο του Χ. Τσούκα περί αυτού).

Τέλος, έφτασε σε μένα ένα email του καθηγητή Π. Λιανού στην ηλεκτρονική λίστα του Παν. Πατρών από το οποίο δανείστηκα και τον τίτλο του άρθρου. Κάποιες ιδέες ο κ. Λιανός παρέθεσε σε άρθρο του στο Βήμα την 1η Φεβ., αλλά το email είναι πιό αυτοκριτικό. Ξεχωρίζω τις εξής περικοπές: «Δεν συμμετέχω στις συνελεύσεις του Συλλόγου ΔΕΠ γιατί  δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με επαγγελματίες που χειρίζονται ξύλινη γλώσσα.  Εγώ μόνο μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας και δίπλα στον εργαστηριακό πάγκο τα καταφέρνω. …. Όταν απευθυνόμαστε στην Κοινωνία και ζητάμε προσωπικό και πιστώσεις δεν πείθομε κανέναν.  Γιατί,  δεν λέμε τίποτα για τη σπατάλη που γίνεται στις πιστώσεις.   Γιατί,   το Υπουργείο γελάει εις βάρος μας όταν μιλάμε για προσωπικό ενώ ξέρει ότι  στην Ιατρική Αθηνών υπάρχουν 650 μέλη ΔΕΠ,   στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του  ΕΜΠ 120 μέλη ΔΕΠ, στο…..  να μην πω και άλλα,   γιατί η αλήθεια πονάει…».

Μακάρι αυτές οι συγκινητικές πράξεις ευθύνης και ειλικρίνειας να ωθήσουν ολόκληρη την πανεπιστημιακή κοινότητα να ξεφύγει από λογικές στενού προσωπικού συμφέροντος και να δουλέψει οργανωμένα για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου.

Η «νίκη του κινήματος» και οι ηγέτες που μας αξίζουν Κυριακή, Φεβ. 4 2007 

Η κίνηση του ΠΑΣΟΚ να αποχωρήσει από τη συζήτηση για την αναθεώρηση του άρθρου 16, κάνοντας ταυτόχρονα πρόταση μομφής και ζητώντας εκλογές, θα χαρακτηριστεί, μεταξύ άλλων, ως νίκη του κινήματος. Θα «εκτιμηθεί» ότι «υπό την πίεση των κινητοποιήσεων κλπ κλπ, το ΠΑΣΟΚ αρνείται να νομιμοποιήσει τη διαδικασία αναθεώρησης ιδιαίτερα του άρθρου 16» και «αφήνει την κυβέρνηση στο μοναχικό της δρόμο«.

Η αλήθεια απέχει, διότι όλοι γνωρίζουν ότι η τροποποίηση του 16 ήταν και πρόταση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο πάντως δεν είχε ενιαία θέση επί του θέματος, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις ορισμένων εκ των (κατά τα media) πρωτοκλασσάτων. Οπότε, ο Πρόεδρος του Κινήματος στην καλύτερη περίπτωση δια των οργάνων που ελέγχει προσωπικά, και πάντως χωρίς να ρωτήσει έστω την κοινοβουλευτική ομάδα, αποφάσισε και ανακοίνωσε τη «γενναία έξοδο». Οι βουλευτές που θα ψήφισαν την αναθεώρηση χαίρονται γιατί δεν αναλαμβάνουν το πολιτικό κόστος που αυτό συνεπάγεται, όπως τουλάχιστον αυτοί το αντιλαμβάνονται. Οι βουλευτές που δεν θα ψήφιζαν την αναθεώρηση του 16, επίσης χαίρονται γιατί πέτυχαν μια νίκη, και ανανεώνουν το ραντεβού τους με τις απόψεις του Προέδρου για αργότερα. Δεν είναι καταπληκτική η πολιτική;

Βέβαια, και οι κυβερνώντες καλοί έιναι, και δείτε τι συνέβη στη συνεδρίαση της επιτροπής αναθεώρησης όπου κάποιοι δεν ψήφισαν το άρθρο για τα δάση (και πάλι το πολιτικό κόστος που δεν ήθελαν να αναλάβουν είναι ερμηνεία με νόημα) και είδαμε όλοι τι ακολούθησε. Δηλαδή: η αστοχία (;) των χειρισμών της κυβέρνησης έδωσε στο ΠΑΣΟΚ την εξαιρετική αφορμή που ζητούσε για να φύγει από το διασυρμό στον οποίο θα εσύρετο και από όσα εσωτερικά θα ακολουθούσαν αν συμμετείχε στην ψηφοφορία περί αναθεώρησης.

Το κίνημα, από την άλλη, θα κάνει (εύλογα;) την εκτίμηση ότι πήρε μια νίκη και θα συνεχίσει και δεν αποκλείεται να πετύχει να μη γίνει απολύτως τίποτε μέχρι τις ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές Μάιο ή Ιούνιο. Τότε, το ΠΑΣΟΚ θα ανακτήσει την «ενότητά» του με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας (και μετά θα δουν, όπως πάντα), ενώ η ΝΔ θα παίξει το χαρτί της κατηγορίας του ΠΑΣΟΚ για αποστασία από τις δημοκρατικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες και άλλα που όντως έχουν κάποιο νόημα. Δεν γνωρίζω τι θα βγάλει η κάλπη, αλλά αν η ΝΔ επικρατήσει (το λογικότερο) θα έχει την εντολή να νομοθετήσει τα πάντα και άμεσα, και ο νέος κύκλος αποτίμησης του πολιτικού κόστους θα ξεκινήσει.

Σε όλες τις περιπτώσεις, τα Πανεπιστήμια στην καλύτερη περίπτωση θα έχουν κάνει μια δήθεν εξεταστική σε κάποια ανάπαυλα του κινήματος μέχρι τις εκλογές, ένα κουτσουρεμένο εαρινό εξάμηνο, και θα επανέλθουν στο «δρόμο του αγώνα» με την πρώτη αφορμή μετά τις εκλογές, συνεχίζοντας να διεκδικούν τη στασιμότητα και να την πετυχαίνουν, αφού ούτε η κυβέρνηση ως κυβέρνηση, ούτε η αντιπολίτευση ως αντιπολίτευση, δέχονται να αναλάβουν οποιοδήποτε πολιτικό κόστος. Αν, μάλιστα έπρεπε να γράψουν το πρόγραμμά τους με λίγες λέξεις, θα τους εξέφραζε πλήρως το «σκοπός του προγράμματός μας είναι να γίνουμε κυβέρνηση και να κυβερνήσουμε με τις λιγότερες δυνατές φθορές ώστε να ξαναγίνουμε και να ξαναγίνουμε κυβέρνηση«.

Κατόπιν όλων αυτών, δεν ξέρω αν οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν οφείλονται σε χειρισμούς του Παπανδρέου, σε νίκη του κινήματος ή αλλού. Ξέρω όμως, ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν

Β.Βεσκούκης, Επ.Καθ.ΕΜΠ.

Μα είναι ηλίθιο το «φοιτητικό κίνημα»; Παρασκευή, Φεβ. 2 2007 

Το ότι αυτό που λέγεται σήμερα κατ’ ευφημισμό φοιτητικό κίνημα είναι συντηρητικό και αντιδραστικό έχει διαπιστωθεί επανειλημμένα. Όμως υπάρχουν κάποια περιστατικά που μας κάνουν να αμφισβητούμε και τη διανοητική του επάρκεια. Προχτές έχτισαν την πόρτα μιας επιτροπής ερευνών, της επιτροπής δηλαδή που κάνει διαχείριση των ερευνητικών κονδυλίων, για να εκδιώξουν λέει τις επιχειρήσεις από το πανεπιστήμιο. Από ότι ξέρω όμως, ελάχιστες επιχειρήσεις χρηματοδοτούν ερευνητικά προγράμματα σε ελληνικά πανεπιστήμια. Τα χρήματα προέρχονται κυρίως από την ευρωπαϊκή ένωση και λιγότερα από το ελληνικό κράτος. Είναι οι φοιτητές κατά της έρευνας;

Χτες όμως ξεπέρασαν κάθε όριο παραλογισμού. Στην πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου έχτισαν την είσοδο του γραφείου διασύνδεσης! Του γραφείου δηλαδή που τους βοηθάει να βρουν δουλειά όταν τελειώσουν τις σπουδές. Η ζγουρομάλλα κοπελίτσα που συνεντευξιάσθηκε στην τηλεόραση προσπάθησε να το δικαιολογήσει ψελλίζοντας κάτι χαζά κατά των επιχειρήσεων, κάτι για μισθούς πείνας κτλ. Μα το γραφείο διασύνδεσης φταίει για τους χαμηλούς μισθούς στην ελληνική οικονομία;

Δεν μπορεί, κάποια βίδα πρέπει να λείπει από το μυαλό αυτών των παιδιών. Απορώ πώς πέρασαν και στο πολυτεχνείο. Βέβαια, κανείς δε μπορεί να είναι σίγουρος ότι αυτοί που βλέπουμε στην τηλεόραση είναι αληθινοί φοιτητές. Δεν θα εκπλαγόμουν αν κάποιοι είναι εντελώς άσχετοι που παριστάνουν τους φοιτητές. Όπως και να ‘χει, τι αξιοπιστία μπορεί να έχει ένα «φοιτητικό κίνημα» που αντί να καταγγέλλει τα κακώς κείμενα του πανεπιστημίου (που είναι πάμπολλα!), καταγγέλλει αυτά που είναι σωστά, όπως τα γραφεία διασύνδεσης;

Και άντε αυτοί είναι άσχετοι και διανοητικά καθυστερημένοι. Γιατί ανεχόμαστε ως κοινωνία να μας επιβάλλουν τις βλακώδεις απόψεις τους; Και γιατί πρέπει εγώ ως φορολογούμενος πολίτης να πληρώνω για τις ζημιές τους; Απαιτώ από την κυβέρνηση, τους εισαγγελείς, και τις διοικητικές αρχές των πανεπιστημίων να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα ώστε να σταματήσουν αμέσως οι βανδαλισμοί στα πανεπιστήμια. Και για αρχή, να κινηθούν αμέσως ποινικές και πειθαρχικές διώξεις εναντίον των φοιτητών (αν είναι φοιτητές) που ενεπλάκησαν σε τέτοιες πράξεις. Αν δεν το κάνουν, θα πρόκειται για παράβαση καθήκοντος.

« Προηγούμενη σελίδα