Ακούγεται συχνά το επιχείρημα ότι η αναβάθμιση της Παιδείας δεν θα έπρεπε να αρχίσει από το Πανεπιστήμιο αλλά από το νηπιαγωγείο, διαφορετικά θα ήταν σαν να προσπαθούμε να χτίσουμε σπίτι ξεκινώντας από τα κεραμίδια. Η αναλογία αυτή, πέρα από το ότι χρησιμοποιείται συχνά ως υπεκφυγή για να καθυστερήσουν ή να ματαιωθούν οι μεταρρυθμίσεις στα ΑΕΙ, είναι λανθασμένη: αγνοεί ότι το πανεπιστήμιο επανατροφοδοτεί την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση με τουλάχιστον δύο τρόπους:

α) οι νηπιαγωγοί, δάσκαλοι, και καθηγητές μέσης εκπαίδευσης εκπαιδεύονται στο πανεπιστήμιο. Αν αυτό παράγει εκπαιδευτικούς ανεπαρκούς κατάρτισης, καμία αναβάθμιση της κατώτερης εκπαίδευσης δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί.

β) οι πανεπιστημιακοί παίζουν καίριο ρόλο στην διαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής. Π.χ., οι διοικήσεις των πανεπιστημίων έχουν σημαντικό λόγο στις εισαγωγικές εξετάσεις*. Τα σχολικά βιβλία γράφονται από πανεπιστημιακούς. Αν στον πανεπιστημιακό χώρο επικρατεί μετριοκρατία και νωθρότητα, αυτή επηρεάζει καίρια και την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

Για τους παραπάνω λόγους η μεταρρύθμιση του πανεπιστημίου προέχει. Κανείς δεν μας εμποδίζει να σκεπτόμαστε ταυτόχρονα και παρεμβάσεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, με πρώτη και κύρια την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών.

—-
* Είναι αυτές που φαίνεται να προτείνουν ανοησίες σαν τις παρακάτω (Έθνος):

«Γνωστοί καθηγητές, καθώς και μελετητές των εκπαιδευτικών πραγμάτων, υποστηρίζουν ότι αν δεν καταργηθεί ο θεσμός των εισαγωγικών εξετάσεων, ώστε να «αναπνεύσει» το σύστημα από το βραχνά των φροντιστηρίων και να ανασυγκροτηθεί η εξαιρετικά χαμηλού επιπέδου δευτεροβάθμια εκπαίδευση στην Eλλάδα, δεν πρόκειται ν αλλάξει ουσιαστικά η κατάσταση. Aυτή, λένε, θα ήταν μία πραγματική μεταρρύθμιση…»

Advertisements