Είναι συγκινητική η ανταπόκριση πολλών πανεπιστημιακών στο (μάλλον υποκριτικό) κάλεσμα του ΥΠΕΠΘ για διάλογο. Στην ιστοσελίδα του «εθνικού διαλόγου για την παιδεία» μετράω 55 κείμενα από πανεπιστημιακούς που περιέχουν επί το πλείστον πολύ καλές ιδέες. Πολλές από αυτές τις έχω ήδη αναρτήσει στο παρόν ιστολόγιο.

Ξεχωρίζω ανάμεσα τους την κατάθεση του Καθηγητή του Μετσοβίου Π. Παρασκευόπουλου (doc, pdf), που δεν είναι μιά απλή κατάθεση, είναι ολόκληρο βιβλίο (176 σελίδες!). Αν και διαφωνώ σε κάποια σημεία (π.χ. για το άσυλο και την αναθεώρηση του Α16), συμφωνώ στα περισσότερα. Μου αρέσει ότι βάζει τη διαπλοκή και τη διαφθορά πολύ ψηλά στη λίστα των προβλημάτων. Πραγματικά, από κει ξεκινούν όλα τα προβλήματα. Αν υπήρχε αξιοκρατία, και τα άλλα προβλήματα σιγά σιγά θα λύνονταν. Μου αρέσει που ο κύριος καθηγητής έχει δώσει μάχη κατά της αναξιοκρατίας και της οικογενειοκρατίας παρά τις σημαντικές επιπτώσεις που είχε αυτό για τον ίδιο. Με μεγάλη αυτοκριτική διάθεση, ο κ. Παρασκευόπουλος επιμερίζει τις ευθύνες για την κατάντια του ελληνικού πανεπιστημίου ως εξής: 60% καθηγητές, 30% πολιτεία, 10% φοιτητές. Ο δικός μου επιμερισμός είναι διαφορετικός: 50% πολιτεία, 40% καθηγητές, 10% φοιτητές. Κι αυτό γιατί η πολιτεία είναι στην κορυφή της εξουσίας. Δεν έχει καμιά δικαιολογία. Είμαι σίγουρος ότι το γραφείο κάθε υπουργού Παιδείας κατακλύζονταν από καταγγελίες για ατασθαλίες, αναξιοκρατία, κτλ. Είχαν το χρέος να ανταποκριθούν για να λύσουν τα προβλήματα αλλά δεν το έκαναν. Όλα αυτά περί πολιτικού κόστους είναι κουραφέξαλα. Δεν κάνουν τίποτα γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να κάνουν τίποτα.

Επίσης συγκινητικό ήταν το άρθρο του καθηγητή Γιώργου Κουμάντου στην Καθημερινή. Περιγράφει τις μάταιες αντιδράσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας στο νόμο πλαίσιο του 1982. Και μετά γράφει: «Τώρα, κατηγορούμαστε από νεότερους και από άσχετους, ότι αφήσαμε το δημόσιο πανεπιστήμιο να φθάσει στο κατάντημα όπου έφθασε. Ασχετα από το ότι η σημερινή κατάσταση, τουλάχιστον των παλαιοτέρων πανεπιστημίων, δεν είναι όπως θέλουν να την παρουσιάζουν όσοι υποστηρίζουν την απαξίωσή του, αναρωτιέμαι τι έπρεπε, τι μπορούσαμε να είχαμε κάνει μέσα στο δεδομένο νομικό πλαίσιο όπου η πολιτεία μας είχε καταδικάσει να ζούμε και να δουλεύουμε. Πώς να εμποδίσουμε την αλόγιστη ίδρυση νέων πανεπιστημίων ή σχολών; Πώς να επιβάλουμε τη λειτουργία πειθαρχικών συμβουλίων; Πώς να ματαιώσουμε την παντοδυναμία των διαφόρων κομματικών παρατάξεων αφού αυτές εξέλεγαν, σύμφωνα με τον νόμο, εκείνους που διοικούσαν τα πανεπιστήμια (και που συχνά καταφέρναμε να είναι οι λιγότερο κακοί);»

Έτσι είναι. Και άντε τα λάθη είναι ανθρώπινα και οι συντάκτες του νόμου πλαισίου έπεσαν έξω. Δεν θα έπρεπε, μόλις διαπιστωθεί ότι υπάρχει πρόβλημα, να γίνουν κάποιες προσαρμογές; Η αδιαφορία από την πολιτική ηγεσία για τα προβλήματα του πανεπιστημίου ήταν και είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ! Όμως ας μην παρουσιάζουμε τους καθηγητές ως αγγελούδια. Η αναξιοκρατία στις εκλογές μελών ΔΕΠ δεν είναι φταίξιμο κανενός άλλου παρά των ιδίων (δείτε και το άρθρο του Χ. Τσούκα περί αυτού).

Τέλος, έφτασε σε μένα ένα email του καθηγητή Π. Λιανού στην ηλεκτρονική λίστα του Παν. Πατρών από το οποίο δανείστηκα και τον τίτλο του άρθρου. Κάποιες ιδέες ο κ. Λιανός παρέθεσε σε άρθρο του στο Βήμα την 1η Φεβ., αλλά το email είναι πιό αυτοκριτικό. Ξεχωρίζω τις εξής περικοπές: «Δεν συμμετέχω στις συνελεύσεις του Συλλόγου ΔΕΠ γιατί  δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα με επαγγελματίες που χειρίζονται ξύλινη γλώσσα.  Εγώ μόνο μέσα στην αίθουσα διδασκαλίας και δίπλα στον εργαστηριακό πάγκο τα καταφέρνω. …. Όταν απευθυνόμαστε στην Κοινωνία και ζητάμε προσωπικό και πιστώσεις δεν πείθομε κανέναν.  Γιατί,  δεν λέμε τίποτα για τη σπατάλη που γίνεται στις πιστώσεις.   Γιατί,   το Υπουργείο γελάει εις βάρος μας όταν μιλάμε για προσωπικό ενώ ξέρει ότι  στην Ιατρική Αθηνών υπάρχουν 650 μέλη ΔΕΠ,   στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του  ΕΜΠ 120 μέλη ΔΕΠ, στο…..  να μην πω και άλλα,   γιατί η αλήθεια πονάει…».

Μακάρι αυτές οι συγκινητικές πράξεις ευθύνης και ειλικρίνειας να ωθήσουν ολόκληρη την πανεπιστημιακή κοινότητα να ξεφύγει από λογικές στενού προσωπικού συμφέροντος και να δουλέψει οργανωμένα για την αναγέννηση του ελληνικού πανεπιστημίου.

Advertisements