Συνεχίζεται στη 2η φάση η γερμανική «Exzellenzinitiative» Σάββατο, Ιαν. 13 2007 

Ενώ σε μας πλανάται ο κίνδυνος να ξαναρχίσουν οι καταλήψεις για το Άρθρο 16, στις σοβαρές χώρες οι κυβερνητικοί οργανισμοί αξιολογούν και επιβραβεύουν τις παραγωγικές ερευνητικές ομάδες, ιδέες, και δομές. Οι προτάσεις για την 2η φάση της Exzellenzitiative είναι ήδη υπό εξέταση. Για τον θεσμό της «πρωτοβουλίας αριστείας» στη Γερμανία είχα γράψει και παλιότερα.

Τι καλά να γινόταν κάτι τέτοιο και στα δικά μας ιδρύματα… :(

Μετά την αναθεώρηση τι ; Τα ερωτήματα του κ. Αρσένη. Παρασκευή, Ιαν. 12 2007 

Τα παρακάτω ερωτήματα τα έθεσε ο Γεράσιμος Αρσένης σε ένα πολύ εποικοδομητικό άρθρο του στην Ελευθεροτυπία και αφορούν τους όρους λειτουργίας των ιδιωτικών πανεπιστημίων όταν (και αν) αυτά επιτραπούν από το Σύνταγμα. Θα επιχειρήσω να δώσω κάποιες δοκιμαστικές απαντήσεις έτσι για να ξεκινήσει ο διάλογος.

i) Οι σχέσεις δημόσιων-ιδιωτικών πανεπιστημίων θα είναι ανταγωνιστικές ή «συνεργατικές»; Θα επιτρέπονται συνεργασίες μεταξύ τους σε θέματα έρευνας ή εκπαίδευσης;

Δε βλέπω γιατί να απαγορεύεται η συνεργασία.

ii) Θα εξακολουθήσουν τα κρατικά πανεπιστήμια να είναι νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου; Ποιες θα είναι οι συνέπειες της τυχόν αλλαγής του νομικού καθεστώτος τους;

Ακόμα δεν έχω δει κάποια λεπτομερή παράθεση πλεονεκτημάτων και μειονεκτημάτων από γνώστες του αντικειμένου (νομικούς). Έχω την εντύπωση ότι το ΝΠΙΔ είναι πιό ευέλικτο και γενικά προτιμότερο. Οι καθηγητές θα είναι υπάλληλοι του πανεπιστημίου, όχι του δημοσίου. Οι μισθοί θα προέρχονται από τον προϋπολογισμό του πανεπιστημίου, όχι από το Λογιστήριο του Κράτους. Δεν θα υπόκεινται στο δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα. Δεν θα χρειάζεται έγκριση 3-4 υπουργείων για το διορισμό ενός μέλους ΔΕΠ. ΚΤΛ. Ο κ. Αλιβιζάτος προτείνει καθεστώς ειδικού τύπου αλλά δεν έχει εξηγήσει γιατί το ΝΠΙΔ δεν είναι αποδεκτό.

iii) Ποιοι θα είναι οι όροι και οι προϋποθέσεις για την έγκριση και τη λειτουργία ιδιωτικού πανεπιστημίου;

Απελεύθερωση δε σημαίνει ότι το κάθε κέντρο κατάρτισης θα κρεμάσει απ΄έξω μιά ταμπέλα και θα γίνεται αυτομάτως πανεπιστήμιο. Θα πρέπει να υπάρχουν κατηγορίες τριτοβάθμιας (ή μετα-δευτεροβάθμιας αν θέλετε) εκπαίδευσης: πανεπιστήμιο, πανεπιστημιακή σχολή, κολέγιο (μη-κερδοσκοπικό), κολέγιο (κερδοσκοπικό), ΙΕΚ-ΚΕΣ, κτλ. Θα υπάρχουν και συγκεκριμένες προϋποθέσεις για να ενταχθεί ένα ίδρυμα σε μιά κατηγορία. Π.χ., για να χαρακτηριστεί ένα ίδρυμα πανεπιστήμιο θα πρέπει: να είναι μη-κερδοσκοπικό, να έχουν όλοι οι διδάσκοντες διδακτορικό, να γίνεται έρευνα, να υπάρχει ακαδημαϊκή ελευθερία, να υπάρχει ευρύτητα (τουλάχιστον Χ τμήματα), κτλ. (Παρεμπιπτόντως, με τα παραπάνω κριτήρια, τα σημερινά ΤΕΙ δεν θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν πανεπιστήμια) Αν έχει όλα τα παραπάνω χωρίς την ευρύτητα, χαρακτηρίζεται Σχολή. Αν δε γίνεται έρευνα, αλλά υπάρχει ακαδημαϊκή ελευθερία και είναι τετράχρονο, χαρακτηρίζεται κολέγιο. Αν δεν υπάρχει ακαδημαϊκή ελευθερία και είναι δίχρονο, χαρακτηρίζεται ΙΕΚ ή ΚΕΣ. Τα παραπάνω είναι ενδεικτικά. Θέλει μελέτη το πράγμα. Αλλά μόνο έτσι θα έμπενε τάξη στο άναρχο τοπίο που υπάρχει σήμερα, και όχι μόνο με τη νομιμοποίηση των μη-κρατικών, μη-κερδοσκοπικών που προτείνουν τα δύο μεγάλα κόμματα. Θα πρέπει να υπάρχουν και μέτρα προστασίας των σπουδαστών αυτών των ιδρυμάτων. Π.χ., πρέπει να υπάρχει επαρκής οικονομική επιφάνεια ώστε να μην κλείσει μετά από 1 χρόνο και αφήσει σύξυλους τους σπουδαστές του.

iv) Πώς θα ελέγχεται η ποιότητα των σπουδών, πώς θα εξασφαλίζεται η αξιοκρατική επιλογή και εξέλιξη καθηγητών και πώς θα πιστοποιούνται οι σπουδές; Θα υπάρξει Ανεξάρτητη Αρχή πιστοποίησης και αξιολόγησης;

Ήδη υπάρχει η ΑΔΙΠ (Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας) η οποία έχει επιφορτιστεί με το έργο της αξιολόγησης των δημοσίων πανεπιστημίων. Δεν είναι δύσκολο να επεκταθεί το έργο της και στην αξιολόγηση και πιστοποίηση των ιδιωτικών. Η πιστοποίηση που είναι δυαδική (ναι ή όχι) δεν αρκεί. Αξιολόγηση σημαίνει ότι θα παίρνει και βαθμό και έτσι θα μπορεί να συγκριθεί με άλλα της ίδιας κατηγορίας.

v) Θα δύνανται ιδιωτικά πανεπιστήμια να αντλούν κρατικούς ή κοινοτικούς πόρους για έρευνα και κατάρτιση; Θα επιδοτούνται σπουδές φοιτητών (π.χ. κρατικές υποτροφίες);

Ναι. Η χρηματοδότηση της έρευνας θα πρέπει να πηγαίνει σε συγκεκριμένο ερευνητή, μετά από αυστηρή διαδικασία κρίσης, ανεξάρτητα από που αυτός βρίσκεται. Φυσικά, είναι λογικό ένα ποσό να πηγαίνει στο ίδρυμα (overhead) για υποστήριξη της χρηματοδοτούμενης ερευνητικής δραστηριότητας. Το ίδιο και για υποτροφίες σε φοιτητές. Αν το κράτος θέλει να βοηθήσει έναν άριστο και άπορο φοιτητή, θα δώσει υποτροφία ΣΕ ΑΥΤΟΝ, και αυτός θα τη χρησιμοποιήσει όπου θέλει, σε δημόσιο ή σε ιδιωτικό. Καμία κρατική χρηματοδότηση δεν θα πηγαίνει σε ιδιωτικά ιδρύματα αυτά καθ’ εαυτά.

Βιβλιοκριτική: Το πραγματικό και το κεκτημένο (το πανεπιστήμιο σε μετάβαση) Παρασκευή, Ιαν. 12 2007 

 

Damanaki Λίγα λόγια το βιβλίο της κας Δαμανάκη που έτυχε να διαβάσω τώρα την περίοδο των εορτών.

Σε γενικές γραμμές δε λέει κάτι που δεν ξέραμε. Οι παρατηρήσεις που κάνει η ομάδα των συγγραφέων (Κουλαΐδης, Βαρουφάκης, Καλογήρου, Παπαδάκης) είναι οι ίδιες που μπορεί ασφαλώς κάποιος να φτάσει και μόνος του παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα. Λίγο μου κακοφάνηκε η- απαραίτητη και αναμενόμενη- πολιτική βαφή στην κριτική των επιλογών της τωρινής κυβέρνησης, λες και δεν έχουν και οι δυο μεγάλες παρατάξεις ευθύνες για την κατάντια του συστήματος. (περισσότερα…)

Κρατικά, δημόσια, μη-κρατικά, ιδιωτικά, κερδοσκοπικά, μη-κερδοσκοπικά …. Πέμπτη, Ιαν. 11 2007 

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της σύγχυσης που επικρατεί: Δημοσιογράφος της Απογευματινής ρωτάει τον Πάνο Παναγιωτόπουλο αν «θα υπάρξουν ιδιώτες που θα θελήσουν να επενδύσουν σε μη-κερδοσκοπικά ιδρύματα». Μα καλά, μη-κερδοσκοπικό σημαίνει ότι οποιαδήποτε «κέρδη» επανεπενδύονται στο ίδιο το ίδρυμα, δε μοιράζονται σε «μετόχους». Άρα δεν είναι δυνατόν κανείς να «επενδύσει» σε κάτι όταν δεν θα έχει τη δυνατότητα να βγάλει κέρδος. Αυτό δεν είναι επένδυση, είναι δωρεά. Το γεγονός ότι ο Παναγιωτόπουλος δεν διόρθωσε τη δημοσιογράφο δείχνει ότι και αυτός δεν καταλαβαίνει καλά καλά τη διαφορά.

Άλλο, από τον Ρουσόπουλο: «εμείς δε μιλήσαμε ποτέ για ιδιωτικά πανεπιστήμια, αλλά μόνο για μη-κρατικά». Φαίνεται ότι για αυτόν «ιδιωτικό» σημαίνει «κερδοσκοπικό». Αυτή είναι μιά μάλλον διαφορετική χρήση του όρου. Αν είναι έτσι, τότε καμία αναθεώρηση του άρθρου 16 δεν είναι απαραίτητη αφού το σύνταγμα απαγορεύει τα ιδιωτικά («Η ίδρυση πανεπιστημίων από ιδιώτες απαγορεύεται»).

Ακούστηκε και αυτό (δε θυμάμαι που): το Χάρβαρντ λέει δεν είναι ιδιωτικό, είναι δημόσιο. Μάλλον με την έννοια ότι δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Επίσης, Αλέξης Καλοκαιρινός στα Νέα: «Γίνεται συμφυρμός του κρατικού με το δημόσιο». Δηλαδή, άλλο κρατικό, άλλο δημόσιο. Δεν μας εξηγεί όμως τη διαφορά για να καταλάβουμε και μεις.

Πέρα από το κρυφτούλι που παίζουν κάποιοι με τις λέξεις υπάρχει ένα σοβαρό ερώτημα: να επιτραπούν κερδοσκοπικά πανεπιστήμια ή όχι;

Γίνεται συχνά λόγος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια της Ευρώπης αλλά δεν αναφέρει κανείς αν είναι κερδοσκοπικά ή όχι. Ας μας ενημερώσει κάποιος. Στην Αμερική πάντως η συντριπτική πλειοψηφία των ιδιωτικών πανεπιστημίων, μεταξύ των οποίων και όλα τα γνωστά, είναι μη-κερδοσκοπικά. Όμως τα κερδοσκοπικά δεν απαγορεύονται. Το μεγαλύτερο κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο, University of Phoenix, που προσφέρει μαθήματα δια αποστάσεως, ανήκει στην εταιρεία Apollo Group. Το πανεπιστήμιο είναι διαπιστευμένο (accredited) και έχει 230,000 φοιτητές. Μιά άλλη εταιρεία είναι τα Corinthian Colleges, με 94 κολέγια στις ΗΠΑ και 34 στον Καναδά και κέρδη περίπου 1 δισ. δολλάρια (Πηγή: NEA Higher Education Journal, Fall 2006, p. 61. Υπάρχει και αναφορά σε άρθρο των NY Times, 25 Sep. 2005).

Το ερώτημα, στο οποίο δεν έχω βρει ικανοποιητική απάντηση ακόμα, είναι: γιατί στη «μαμά» του καπιταλισμού και της επιχειρηματικότητας δεν έχει επεκταθεί μέχρι τώρα το κερδοσκοπικό πανεπιστήμιο; Θα ήθελα πολύ να ακούσω τις απόψεις των (νεο)φιλελεύθερων πάνω σε αυτό το ερώτημα.

Στο δίλημμα «να επιτρέψουμε τα κερδοσκοπικά ή όχι» εγώ μάλλον θα έλεγα ναι. Η δική μου οπτική είναι: τίποτα δεν απαγορεύεται, αλλά όλα ελέγχονται και αξιολογούνται. Αν πραγματικά η ανώτατη εκπαίδευση δεν προσφέρεται για κερδοσκοπία, δεν θα ευδοκιμήσουν όπως και δεν ευδοκίμησαν στην Αμερική. Φυσικά, η Ελλάδα είναι άλλος πλανήτης, αλλά αν δημιουργηθούν παρενέργειες ας ληφθούν νομοθετικά μέτρα. Δεν χρειάζεται να υπάρχει απαγόρευση στο Σύνταγμα.

Εκκληση για ΡΙΖΙΚΗ αναθεώρηση του άρθρου 16 Δευτέρα, Ιαν. 8 2007 

Παραπέμπω σε άρθρο στο e-rooster με τον παραπάνω τίτλο.

Άρθρο 16 και η απελευθέρωση των κρατικών Πανεπιστημίων Σάββατο, Ιαν. 6 2007 

Μια και κατά τα φαινόμενα ούτως ή άλλως θα προχωρήσει η αναθεώρηση του άρθρου 16, θα πρέπει να μην πάει χαμένη η ευκαιρία και να μη μείνει η αναθεώρηση στη δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών Πανεπιστημίων. Πολύ σημαντικότερο θα είναι το άρθρο να αφήσει ελεύθερο το μελλοντικό νομοθέτη να προβεί σε σημαντικές αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία των ΚΡΑΤΙΚΩΝ Πανεπιστημίων. Εξηγούμαι:

Υποτίθεται ότι ο πιο βασικός λόγος δημιουργίας των ιδιωτικών Πανεπιστημίων θα είναι η άνοδος του επιπέδου της παιδείας, μέσω του ανταγωνισμού που θα δημιουργηθεί με τα κρατικά. Ανταγωνισμός όμως με τι όρους; Τα κρατικά θα έχουν βέβαια το πλεονέκτημα της αυξημένης χρηματοδότησης, αλλά πώς είναι δυνατόν να ανταγωνιστούν τα μη κρατικά με τα βαρίδια που επιβάλλει η δομή τους ως ΝΠΔΔ; Τα ιδιωτικά θα προσλαμβάνουν και θα απολύουν υπαλλήλους ακαριαία. Τα κρατικά έχουν υπαλλήλους που τους έχουν επιβληθεί, και είναι ακλόνητοι στη θέση τους ανεξαρτήτως ικανότητας, διάθεσης, συμπεριφοράς. Το να ανοίξει η βιβλιοθήκη  στις ώρες που τις χρειάζεται το αναγνωστικό κοινό (πχ βράδυ, Σάββατο κλπ) είναι αδιανόητο. Το να κρεμαστούν οι κουρτίνες που έχουν ξεκρεμαστεί ανάγεται σε ανατολικό ζήτημα, διότι όλοι οι υπάλληλοι επικαλούνται ότι δεν εμπίπτει στα καθήκοντά τους (πώς λοιπόν να μην έχουν τα κρατικά πανεπιστήμια την συνήθως άθλια όψη που έχουν;). Η προμήθεια οποιουδήποτε είδους περνά από 40 κύματα, χρήματα χάνονται γιατί δε προλαβαίνουν τις προθεσμίες: έχουν υπάρξει χρονιές που η έγκριση του προϋπολογισμού ενός έτους έρχεται το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η διεξαγωγή διαγωνισμών κλπ μέχρι το τέλος του χρόνου. Το σημαντικότερο απ’ όλα, η διαδικασία πλήρωσης μιας θέσης ΔΕΠ μπορεί να κρατήσει 1, 2, 3 και 4 ακόμα χρόνια! Αυτό θα πρέπει να αλλάξει, και για να γίνει αυτό θα πρέπει σε πρώτη φάση το Σύνταγμα να μην αναφέρεται στο νομικό καθεστώς των Πανεπιστημίων.

Οξεία …αρθρίτιδα στη μπλογκόσφαιρα Παρασκευή, Ιαν. 5 2007 

Μιλάμε φυσικά για το άρθρο 16 του συντάγματος. Τα παρακάτω posts αναφέρονται σε αυτό το θέμα. Άλλα υπέρ, άλλα κατά. Άλλα σοβαρά, άλλα αστεία. Και κάποια απολαυστικά …

http://m13.dontkissthefrog.net/?p=226
http://sk-ek-pol.blogspot.com/2007/01/16.html
http://prezatv.blogspot.com/2007/01/k-bloggers-wwwarthro16gr.html
http://prezatv.blogspot.com/2007/01/wwwarthro16gr.html
http://aspiotislive.blogspot.com/2006/11/blog-post_25.html
http://www.error.gr/archives/249
http://rodiat5.blogspot.com/2007/01/16_03.html
http://siteseein.blogspot.com/2007/01/blog-post_89.html
http://javapapo.blogspot.com/2007/01/blog-post_03.html
http://xpsilikatzoy.wordpress.com/2007/01/04/0104012007/
http://panosz.wordpress.com/2006/12/04/Το-άρθρο-16-και-οι-Μαυρομιχαλαίοι/
http://press-gr.blogspot.com/2007/01/blog-post_04.html
http://quantums.wordpress.com/2007/01/04/
http://www.diablog.gr/?p=455
http://athensfreepaper.blogspot.com/2007/01/to-16.html
http://katatransavantguardia.org/blog/?p=79

Δύο άρθρα που με έβγαλαν από τα ρούχα μου Πέμπτη, Ιαν. 4 2007 

Το πρώτο είναι από τον Γιάννη Πανούση στην Ελευθεροτυπία με τίτλο «Διάλογος από πραγματική – και όχι μηδενική – βάση».

Πριν μιλήσουμε για το άρθρο, να πούμε μερικά λόγια για το συγγραφέα. Ο κ. Πανούσης θεωρείται ένας εκ των συντακτών του Νόμου Πλαισίου του 1982 (μαζί με το Δ. Κλάδη). Και οι δυό τους τότε ήταν συνδικαλιστές του κλάδου των επιμελητών. Τώρα, πώς έγινε δύο νέοι επιμελητές με μηδαμινές εκπαιδευτικές εμπειρίες να αναλάβουν να συντάξουν ένα νόμο που θα άλλαζε ριζικά το τοπίο της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ρωτήστε τους υπεύθυνους του ΠΑΣΟΚ.

Τα επόμενα χρόνια ο κ. Πανούσης έγινε καθηγητής, αντιπρύτανης και πρύτανης στο Δημοκρίτειο, Γενικός Γραμματέας απόδημου ελληνισμού, και πιο πρόσφατα μετακόμισε στο ΕΚΠΑ ως καθηγητής εγκληματολογίας. Όταν γίνεται κάποιο έγκλημα βγαίνει στην τηλεόραση και λέει διάφορα αυτονόητα ψευτοεμβριθή. Στις τελευταίες εκλογές ήταν υποψήφιος υπερνομάρχης Αθήνας με το Συνασπισμό. Με βάση τα παραπάνω θα νόμιζε κανείς ότι ο κ. Πανούσης είναι ένας διακεκριμένος επιστήμονας. Στην ιστοσελίδα του κάνει λόγο για 20 βιβλία και 200 άρθρα, αλλά δε δίνει λίστα δημοσιεύσεων. Στη δική μου βιβλιογραφική έρευνα στο Web of Science δεν βρήκα καμία του δημοσίευση. Στο Google Scholar βρήκα ένα citation για Y Panoussis («Contribution to the Non-Standardization of the» Commercial» Criminal»), ένα για Y Panousis («Penal Reform in Greece» 1989), και ένα για I Panousis («The Birth of a Criminal», Revmata, 1998). Χωρίς περισσότερες πληροφορίες, οδηγούμαι να υποψιαστώ ότι ο κ. Πανούσης ανελίχθηκε στην πανεπιστημιακή ιεραρχία με πολιτικά στηρίγματα και με εργασίες εσωτερικής κατανάλωσης.

Ερχόμαστε τώρα στο άρθρο. Αφού πρώτα διατυπώσει την άποψη ότι τα μη-κρατικά ΑΕΙ δεν είναι απαραίτητα, κατόπιν αναφέρεται στις προϋποθέσεις λειτουργίας τους. Το τμήμα «εθνικός και ακαδημαϊκός σχεδιασμός» παραπέμπει στις χρυσές εποχές της Σοβιετικής Ένωσης: όλοι και όλα πρέπει να υπακούουν στο κεντρικό σχέδιο της «πεφωτισμένης» μας πολιτικής ηγεσίας. Η ίδρυση ενός τμήματος θα πρέπει να εγκριθεί από το κράτος. Το κράτος επίσης θα καθορίζει τα δίδακτρα, τον αριθμό εισακτέων, τον τρόπο εισαγωγής των φοιτητών, αλλά ακόμα και τον τρόπο διοίκησης! Δηλώνει λοιπόν «Και κατά τη γνώμη μου ένα μη αυτοδιοίκητο πανεπιστήμιο δεν είναι πανεπιστήμιο», και εννοεί προφανώς ότι στα μη-κρατικά πανεπιστήμια θα πρέπει να υπάρχουν οι «δημοκρατικές διαδικασίες» που εμπνεύστηκε ο ίδιος με τον κ. Κλάδη το 1982. Δηλαδή, τα αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια που δεν είναι «αυτοδιοικούμενα» κατά τον κ. Πανούση, δεν είναι πανεπιστήμια;;; Είναι προφανές ότι αν βάλουν τέτοιους περιορισμούς στα μη-κρατικά ιδρύματα, η αναθεώρηση του Α. 16 θα είναι δώρον άδωρο.

Το δεύτερο άρθρο που με έβγαλε από τα ρούχα μου είναι «H αναθεώρηση του άρθρου 16» του Χρήστου Κάτσικα.

Στο άρθρο του ο κ. Κάτσικας προβλέπει με απόλυτη σιγουριά το μέλλον. Τα μη-κρατικά θα είναι φτηνά, χαμηλών προδιαγραφών, ψευτοκολλέγια που θα κοροϊδεύουν τον κοσμάκη. «Μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια σημαίνει πανεπιστήμια με δίδακτρα!» Τι μας λες, μεγάλη ανακάλυψη! «Με το σκιάχτρο της ίδρυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων ωθούνται τα δημόσια να λειτουργήσουν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια». Γιατί, άσχημα θα ήταν; Μα καλά, ποιός είναι ο κ. Κάτσικας, γιατί φιλοξενείται στην Καθημερινή, και γιατί πρέπει να τον ακούμε; Ο κ. Κάτσικας δηλώνει «εκπαιδευτικός αναλυτής». Γράφει τακτικά στα Νέα για θέματα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. ‘Εχει εκδώσει και βιβλία για το θέμα αυτό (που δε νομίζω ότι διανέμονται δωρεάν…). Από ότι ξέρω, δεν έχει κάποια ιδιαίτερα διαπιστευτήρια όσον αφορά την εκπαίδευση. Έχει όμως «δηλώσει» ειδικός, και όπως ξέρουμε, στη χώρα μας είσαι ό,τι δηλώσεις.

Πριν από δυό μήνες επισκέφτηκαν την Αθήνα 14 εξαίρετοι πανεπιστημιακοί από το εξωτερικό. Αυτούς γιατί κανείς δεν τους ρωτάει για το άρθρο 16; Γιατί ασχολούμαστε με τους Πανούσηδες και τους Κάτσικες;

ΥΓ. Στην αρχαία Αθήνα, όταν κάποιος έβγαινε να μιλήσει στην Εκκλησία του Δήμου για ένα ειδικό θέμα στο οποίο ήταν άσχετος, τον γιουχάϊζαν και τον κατέβαζαν οι πρυτάνεις από το Βήμα. Μήπως πρέπει να αναβιώσουμε κάτι τέτοια αρχαιοελληνικά έθιμα;

« Προηγούμενη σελίδα