Σήμερα είδα στην Ημερησία άρθρο των Μ. Λαζαρίδη (απλή συνωνυμία) και Κ. Σιμόπουλου, καθηγητών του Δημοκρίτειου, με τίτλο «αδικημένες από τις αρνητικές κρίσεις οι 7 ιατρικές σχολές της χώρας». Στο άρθρο παραθέτουν στοιχεία για δημοσιεύσεις στα 15 καλύτερα χειρουργικά περιοδικά τα οποία κατατάσσουν την Ελλάδα στην 12η θέση όσον αφορά τις δημοσιεύσεις ανά 1 εκ. κατοίκων, υψηλότερα από πολλές άλλες ευρωπαϊκές. Επίσης καταγγέλουν ως «παράθεση λανθασμένων στοιχείων από μάλλον επιπόλαιες αναζητήσεις σε διάφορους δικτυακούς τόπους» το κείμενο μου για το ερευνητικό έργο των πρυτάνεων.

Απάντηση:

1) Το κείμενο για τους πρυτάνεις περιείχε όντως κάποια λάθη. Συγκεκριμένα, για τον κ. Σιμόπουλο είχα αρχικά παραθέσει 10 δημοσιεύσεις και h=4 ενώ τα πραγματικά νούμερα είναι 94 δημοσιεύσεις και h=8 (το λάθος οφείλεται στην αναζήτηση με πρώτο αρχικό Κ αντί για C). Ζητώ συγγνώμη για αυτό και για άλλα παρόμοια λαθάκια στις βιβλιογραφικές αναζητήσεις που έχω κάνει (κάτι που δεν θα γίνονταν αν οι δημοσιεύσεις των μελών ΔΕΠ ήταν διαθέσιμες στο διαδίκτυο). Tα λάθη όμως αυτά δεν επηρεάζουν την ορθότητα των συμπερασμάτων που εξάγονται από το κείμενο. Δείτε επίσης και το σχετικό άρθρο του Η. Αΰφαντή στη Μακεδονία.

2) Η παράθεση συλλογικών στοιχείων για όλες τις ιατρικές σχολές και για όλα τα μέλη ΔΕΠ αποσιωπά τις μεγάλες διαφοροποιήσεις μεταξύ τους. Ύστερα, εκτός από τα πανεπιστήμια υπάρχουν και τα ερευνητικά κέντρα, που κάνουν καλύτερη δουλειά στην έρευνα. Κανείς δεν αμφισβητεί ότι υπάρχουν εξαιρετικοί ερευνητές στην Ελλάδα. Το αντίθετο μάλιστα. Το κείμενο για τους πρυτάνεις π.χ. αναφέρει τον κ. Ιωαννίδη στα Ιωάννινα. Υπάρχουν κι άλλοι, π.χ. ο κ. Σπαντίδος στην Κρήτη. Όμως οι εξαιρετικοί στην Ελλάδα είναι εντελώς παραγκωνισμένοι. Είδατε ποτέ κάποιον από τους εξαιρετικούς ερευνητές στα τηλεοπτικά παράθυρα; Ο διάλογος μονοπωλείται από τους πρυτάνεις, τους συνδικαλιστές της ΠΟΣΔΕΠ με ελάχιστο έργο, και τους καταληψίες φοιτητές. Στην Ελλάδα οι «φελλοί» επιπλέουν. Φυσικά, όταν συμψηφίζονται οι επιδόσεις των εξαιρετικών με αυτές των μετρίων ή και ανίκανων, βγαίνει ένας αξιοπρεπής μέσος όρος. Όμως τα συλλογικά στοιχεία δεν αρκούν. Είναι αδιανόητο και άδικο να μοιράζονται οι ανίκανοι την αναγνώριση που προκύπτει από το έργο των ικανών. Χρειάζονται στοιχεία πιό αναλυτικά, ανά σχολή και ανά μέλος ΔΕΠ. Τότε μόνο θα αποκτήσουμε πλήρη εικόνα της κατάστασης. Συμφωνούν οι κ. Λαζαρίδης και Σιμόπουλος στη διεξαγωγή μιας τέτοιας βιβλιογραφικής έρευνας;

Advertisements