Μια και κατά τα φαινόμενα ούτως ή άλλως θα προχωρήσει η αναθεώρηση του άρθρου 16, θα πρέπει να μην πάει χαμένη η ευκαιρία και να μη μείνει η αναθεώρηση στη δυνατότητα ίδρυσης μη κρατικών Πανεπιστημίων. Πολύ σημαντικότερο θα είναι το άρθρο να αφήσει ελεύθερο το μελλοντικό νομοθέτη να προβεί σε σημαντικές αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία των ΚΡΑΤΙΚΩΝ Πανεπιστημίων. Εξηγούμαι:

Υποτίθεται ότι ο πιο βασικός λόγος δημιουργίας των ιδιωτικών Πανεπιστημίων θα είναι η άνοδος του επιπέδου της παιδείας, μέσω του ανταγωνισμού που θα δημιουργηθεί με τα κρατικά. Ανταγωνισμός όμως με τι όρους; Τα κρατικά θα έχουν βέβαια το πλεονέκτημα της αυξημένης χρηματοδότησης, αλλά πώς είναι δυνατόν να ανταγωνιστούν τα μη κρατικά με τα βαρίδια που επιβάλλει η δομή τους ως ΝΠΔΔ; Τα ιδιωτικά θα προσλαμβάνουν και θα απολύουν υπαλλήλους ακαριαία. Τα κρατικά έχουν υπαλλήλους που τους έχουν επιβληθεί, και είναι ακλόνητοι στη θέση τους ανεξαρτήτως ικανότητας, διάθεσης, συμπεριφοράς. Το να ανοίξει η βιβλιοθήκη  στις ώρες που τις χρειάζεται το αναγνωστικό κοινό (πχ βράδυ, Σάββατο κλπ) είναι αδιανόητο. Το να κρεμαστούν οι κουρτίνες που έχουν ξεκρεμαστεί ανάγεται σε ανατολικό ζήτημα, διότι όλοι οι υπάλληλοι επικαλούνται ότι δεν εμπίπτει στα καθήκοντά τους (πώς λοιπόν να μην έχουν τα κρατικά πανεπιστήμια την συνήθως άθλια όψη που έχουν;). Η προμήθεια οποιουδήποτε είδους περνά από 40 κύματα, χρήματα χάνονται γιατί δε προλαβαίνουν τις προθεσμίες: έχουν υπάρξει χρονιές που η έγκριση του προϋπολογισμού ενός έτους έρχεται το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, με αποτέλεσμα να είναι αδύνατη η διεξαγωγή διαγωνισμών κλπ μέχρι το τέλος του χρόνου. Το σημαντικότερο απ’ όλα, η διαδικασία πλήρωσης μιας θέσης ΔΕΠ μπορεί να κρατήσει 1, 2, 3 και 4 ακόμα χρόνια! Αυτό θα πρέπει να αλλάξει, και για να γίνει αυτό θα πρέπει σε πρώτη φάση το Σύνταγμα να μην αναφέρεται στο νομικό καθεστώς των Πανεπιστημίων.

Advertisements