Το πρώτο είναι από τον Γιάννη Πανούση στην Ελευθεροτυπία με τίτλο «Διάλογος από πραγματική – και όχι μηδενική – βάση».

Πριν μιλήσουμε για το άρθρο, να πούμε μερικά λόγια για το συγγραφέα. Ο κ. Πανούσης θεωρείται ένας εκ των συντακτών του Νόμου Πλαισίου του 1982 (μαζί με το Δ. Κλάδη). Και οι δυό τους τότε ήταν συνδικαλιστές του κλάδου των επιμελητών. Τώρα, πώς έγινε δύο νέοι επιμελητές με μηδαμινές εκπαιδευτικές εμπειρίες να αναλάβουν να συντάξουν ένα νόμο που θα άλλαζε ριζικά το τοπίο της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, ρωτήστε τους υπεύθυνους του ΠΑΣΟΚ.

Τα επόμενα χρόνια ο κ. Πανούσης έγινε καθηγητής, αντιπρύτανης και πρύτανης στο Δημοκρίτειο, Γενικός Γραμματέας απόδημου ελληνισμού, και πιο πρόσφατα μετακόμισε στο ΕΚΠΑ ως καθηγητής εγκληματολογίας. Όταν γίνεται κάποιο έγκλημα βγαίνει στην τηλεόραση και λέει διάφορα αυτονόητα ψευτοεμβριθή. Στις τελευταίες εκλογές ήταν υποψήφιος υπερνομάρχης Αθήνας με το Συνασπισμό. Με βάση τα παραπάνω θα νόμιζε κανείς ότι ο κ. Πανούσης είναι ένας διακεκριμένος επιστήμονας. Στην ιστοσελίδα του κάνει λόγο για 20 βιβλία και 200 άρθρα, αλλά δε δίνει λίστα δημοσιεύσεων. Στη δική μου βιβλιογραφική έρευνα στο Web of Science δεν βρήκα καμία του δημοσίευση. Στο Google Scholar βρήκα ένα citation για Y Panoussis («Contribution to the Non-Standardization of the» Commercial» Criminal»), ένα για Y Panousis («Penal Reform in Greece» 1989), και ένα για I Panousis («The Birth of a Criminal», Revmata, 1998). Χωρίς περισσότερες πληροφορίες, οδηγούμαι να υποψιαστώ ότι ο κ. Πανούσης ανελίχθηκε στην πανεπιστημιακή ιεραρχία με πολιτικά στηρίγματα και με εργασίες εσωτερικής κατανάλωσης.

Ερχόμαστε τώρα στο άρθρο. Αφού πρώτα διατυπώσει την άποψη ότι τα μη-κρατικά ΑΕΙ δεν είναι απαραίτητα, κατόπιν αναφέρεται στις προϋποθέσεις λειτουργίας τους. Το τμήμα «εθνικός και ακαδημαϊκός σχεδιασμός» παραπέμπει στις χρυσές εποχές της Σοβιετικής Ένωσης: όλοι και όλα πρέπει να υπακούουν στο κεντρικό σχέδιο της «πεφωτισμένης» μας πολιτικής ηγεσίας. Η ίδρυση ενός τμήματος θα πρέπει να εγκριθεί από το κράτος. Το κράτος επίσης θα καθορίζει τα δίδακτρα, τον αριθμό εισακτέων, τον τρόπο εισαγωγής των φοιτητών, αλλά ακόμα και τον τρόπο διοίκησης! Δηλώνει λοιπόν «Και κατά τη γνώμη μου ένα μη αυτοδιοίκητο πανεπιστήμιο δεν είναι πανεπιστήμιο», και εννοεί προφανώς ότι στα μη-κρατικά πανεπιστήμια θα πρέπει να υπάρχουν οι «δημοκρατικές διαδικασίες» που εμπνεύστηκε ο ίδιος με τον κ. Κλάδη το 1982. Δηλαδή, τα αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια που δεν είναι «αυτοδιοικούμενα» κατά τον κ. Πανούση, δεν είναι πανεπιστήμια;;; Είναι προφανές ότι αν βάλουν τέτοιους περιορισμούς στα μη-κρατικά ιδρύματα, η αναθεώρηση του Α. 16 θα είναι δώρον άδωρο.

Το δεύτερο άρθρο που με έβγαλε από τα ρούχα μου είναι «H αναθεώρηση του άρθρου 16» του Χρήστου Κάτσικα.

Στο άρθρο του ο κ. Κάτσικας προβλέπει με απόλυτη σιγουριά το μέλλον. Τα μη-κρατικά θα είναι φτηνά, χαμηλών προδιαγραφών, ψευτοκολλέγια που θα κοροϊδεύουν τον κοσμάκη. «Μη κρατικά, μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια σημαίνει πανεπιστήμια με δίδακτρα!» Τι μας λες, μεγάλη ανακάλυψη! «Με το σκιάχτρο της ίδρυσης των ιδιωτικών πανεπιστημίων ωθούνται τα δημόσια να λειτουργήσουν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια». Γιατί, άσχημα θα ήταν; Μα καλά, ποιός είναι ο κ. Κάτσικας, γιατί φιλοξενείται στην Καθημερινή, και γιατί πρέπει να τον ακούμε; Ο κ. Κάτσικας δηλώνει «εκπαιδευτικός αναλυτής». Γράφει τακτικά στα Νέα για θέματα εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. ‘Εχει εκδώσει και βιβλία για το θέμα αυτό (που δε νομίζω ότι διανέμονται δωρεάν…). Από ότι ξέρω, δεν έχει κάποια ιδιαίτερα διαπιστευτήρια όσον αφορά την εκπαίδευση. Έχει όμως «δηλώσει» ειδικός, και όπως ξέρουμε, στη χώρα μας είσαι ό,τι δηλώσεις.

Πριν από δυό μήνες επισκέφτηκαν την Αθήνα 14 εξαίρετοι πανεπιστημιακοί από το εξωτερικό. Αυτούς γιατί κανείς δεν τους ρωτάει για το άρθρο 16; Γιατί ασχολούμαστε με τους Πανούσηδες και τους Κάτσικες;

ΥΓ. Στην αρχαία Αθήνα, όταν κάποιος έβγαινε να μιλήσει στην Εκκλησία του Δήμου για ένα ειδικό θέμα στο οποίο ήταν άσχετος, τον γιουχάϊζαν και τον κατέβαζαν οι πρυτάνεις από το Βήμα. Μήπως πρέπει να αναβιώσουμε κάτι τέτοια αρχαιοελληνικά έθιμα;

Advertisements