Συνεχίζω εδώ τη συζήτηση για το θέμα που ανέγειρε με το εξής σχόλιο του ο Βασίλης Βεσκούκης:

«Μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον όπου η ισοπέδωση προς τα κάτω ταυτίστηκε με την “ισότητα στις ευκαιρίες”, όπου η αριστεία εξοστρακίζεται τουλάχιστον ως ελιτισμός, όπου όλοι γενικά ήταν δήθεν ίσοι με όλους και σε όλα τα μέτωπα.»

Αυτή η διάθεση εξίσωσης των πάντων είναι γενικευμένο φαινόμενο στη χώρα μας και είναι απόρροια μιάς κακώς νοούμενης σοσιαλιστικής νοοτροπίας. Για παράδειγμα, στο βιβλίο της Μαρίας Δαμανάκη κ.ά. «Το πραγματικό και το κεκτημένο», παράρτημα Γ, προτείνεται μιά ενδιαφέρουσα μέθοδος αξιολόγησης πανεπιστημιακών τμημάτων. Ομως οι συγγραφείς προτείνουν τα ασθενέστερα τμήματα, εφόσον διαπιστωθεί ότι κάνουν αποτελεσματική χρήση των πόρων που διαθέτουν, να λαμβάνουν περισσότερη χρηματοδότηση έτσι ώστε να μειωθεί η «ψαλίδα» που τα χωρίζει από τα ισχυρότερα τμήματα. Μιά άλλη φράση που επαναλαμβάνεται κατά κόρον στη δημόσια ζωή είναι «δεν θέλουμε … δύο ταχυτήτων». Διαδηλώνοντες φοιτητές έχουν πει ότι η αξιολόγηση θα δείξει διαφορές ποιότητας μεταξύ τμημάτων κι έτσι το πτυχίο τους θα έχει λιγότερη αξία από άλλα (αν το τμήμα όπου φοιτούν αξιολογηθεί ως κατώτερο).

Αντιπαραβάλλετε τώρα τα παραπάνω με το σημερινό άρθρο στους New York Times «Seeking Quality, German Universities Scrap Equality». Παραθέτω μερικά αποσπάσματα:

«Yet last week, when a German government committee anointed three institutions as elite universities — a sort of Teutonic Ivy League — Karlsruhe made the cut while Heidelberg did not.»

“People used to say elite was a dirty word,”

«“Germany was never a flat landscape,” said Wolfgang Ketterle, a Nobel Prize-winning physicist who was a member of the selection committee. Our hope is that some of these hills will now grow into well-defined mountains»

«… the most hallowed names in German academia — Humboldt, Tübingen and the like — are not actually the best schools»

«In rankings of the world’s leading universities, no German institution appears in the top 50»

«Starting next year, they will be allowed to charge tuition of 500 euros, or $630, per semester»

«Germany, like other European countries, is adopting separate bachelor’s and master’s degrees. It is also shifting authority away from powerful faculty senates to university presidents and their boards.»

Βλέπετε δηλαδή τη μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας που έχει επέλθει στη Γερμανική πολιτική ηγεσία και κοινωνία. Δεν προσπαθούν να μειώσουν τις διαφορές ποιότητας. Το αντίθετο. Ενισχύουν τους άριστους ώστε να γίνουν ακόμα καλύτεροι.

Εμείς είμαστε κολλημένοι στην ιδεολογία της ισοπέδωσης, η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν έχει καμία σχέση με το σοσιαλισμό. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα …

Advertisements