Κάποιος μου είπε ότι το παρακάτω δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή χτες, αλλά δεν το βρήκα στη διαδικτυακή έκδοση.

—–

Τον τελευταίο καιρό εκδηλώνεται πλήθος πρωτοβουλιών για την Ανώτατη Παιδεία από πανεπιστημιακούς όλων των πολιτικών αποχρώσεων: το νέο βιβλίο της κ. Δαμανάκη και συνεργατών της, η πρωτοβουλία της «Αριστεράς Σήμερα», η πρωτοβουλία πανεπιστημιακών για «μεταρρύθμιση με πυξίδα την κοινή λογική», η «διακήρυξη πανεπιστημιακών υπέρ της μεταρρύθμισης» με εκατοντάδες υπογραφές, η «κίνηση για μεταρρύθμιση» με σχεδόν 200 υπογραφές κυρίως από πανεπιστημιακούς του εξωτερικού, οι δεκάδες καταθέσεις κειμένων στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΠΘ. Κοινό χαρακτηριστικό όλων είναι η αναγνώριση της ανάγκης για τομές αλλά και η σύμπτωση πολλών προτάσεων τους με αυτές της επιτροπής του ΕΣΥΠ. Αν και υπάρχουν διαφορές στο εύρος των προτεινόμενων αλλαγών, θα έλεγε κανείς ότι τέτοια συναίνεση στην κατεύθυνση των αλλαγών είναι χωρίς προηγούμενο!

Από την άλλη μεριά όμως γίνεται σαφές ότι η επίσημη αριστερά, συνεπικουρούμενη από μερίδες φοιτητών και πανεπιστημιακών που θεωρούν ότι θίγονται, έχει αποφασίσει να δώσει συντονισμένο αγώνα για να ματαιώσει οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία. Οι δάσκαλοι απεργούν με εξωπραγματικά αιτήματα, μαθητές κάνουν καταλήψεις στα σχολεία με εξίσου παράλογα αιτήματα, και σε λίγο μάλλον θα επανέλθουν οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Και όλα αυτά για κάποιες ελάχιστες, αυτονόητες βελτιώσεις στο Νόμο Πλαίσιο. Τι δημοκρατία είναι αυτή όταν το 10% προσπαθεί να επιβάλλει τις απόψεις του με την απειλή κοινωνικής αναταραχής στο 90% ;

Υπάρχουν δύο τρόποι να προωθήσει κανείς μεταρρυθμίσεις: σταδιακά (ας πούμε «ήπια προσαρμογή») ή «μιά κι έξω». Η κυβέρνηση φαίνεται να έχει επιλέξει το πρώτο με το σκεπτικό ότι οι αντιδράσεις θα είναι μικρότερες. Όμως βλέπουμε ότι η προσδοκία αυτή δεν επαληθεύεται. Οι αντιδράσεις είναι λυσσαλέες ακόμα και σε πολύ δειλά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ίσως αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο οι αντιδράσεις να κοπάσουν. Διαφορετικά, η μόνη διέξοδος φαίνεται να είναι η φρέσκια ετυμηγορία του ελληνικού λαού, είτε μέσω ενός δημοψηφίσματος, είτε μέσω πρόωρων εκλογών. Όμως, αν είναι να ζητηθεί η έγκριση του λαού, δεν είναι προτιμότερο να ζητηθεί για μιά πραγματική, συνολική μεταρρύθμιση αντί για ένα άτολμο προσχέδιο; Διαφορετικά, σε 1-2 χρόνια που θα χρειαστούν περαιτέρω αλλαγές, πάλι θα έχουμε τα ίδια φαινόμενα. Δε μπορεί να γίνεται δημοψήφισμα για κάθε δειλό βήμα που κάνουμε προς τη σωστή κατεύθυνση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το «μιά κι έξω» φαίνεται προτιμότερο. Θα γίνει που θα γίνει φασαρία. Ας γίνει τουλάχιστον για μια πραγματική μεταρρύθμιση. Θα χαθεί που θα χαθεί το εξάμηνο (ή τα εξάμηνα) στα πανεπιστήμια, ας πιάσει τουλάχιστον τόπο. Με εντατική προετοιμασία και με τη συμβολή των εκατοντάδων πανεπιστημιακών που υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις, ένα ολοκληρωμένο νομοσχέδιο θα μπορούσε να είναι έτοιμο σε μερικούς μήνες. Αφού η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει πίσω, κάτι που θα ήταν μεγάλο πλήγμα στην αξιοπιστία της, ας κάνει ένα πιο τολμηρό βήμα μπροστά.

Φιλικά,

Θέμης Λαζαρίδης
Νέα Υόρκη

Advertisements