Μόλις είδα ότι η ιστοσελίδα διαλόγου του ΥΠΕΠΘ έχει (επιτέλους) αναθεωρηθεί με ανάρτηση πολλών κατατεθέντων κειμένων. Η ανάγνωση πολλών από αυτά με γεμίζει αισιοδοξία γιατί δείχνει ότι πολλοί, ίσως η πλειονότητα, των πανεπιστημιακών στηρίζουν τη μεταρρύθμιση.

Για ευκολία, αναρτώ και εδώ όλα τα κείμενα. Αλήθεια, γιατί δε στήνει το ΥΠΕΠΘ ένα ιστολόγιο σαν το παρόν ώστε να μπορεί να γίνει συζήτηση πάνω στα κατατεθέντα κείμενα;

——-
ΟΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΕΣ

Καθηγητής Ιωακείμ Γρυσπολάκης
Πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης

Στις κρίσιμες στιγμές που περνά το ελληνικό πανεπιστήμιο, στο λαϊκισμό που μας κατακλύζει, στη δημαγωγία και στην άκρατη και ακαταλαβίστικη – κατ’ επίφαση προοδευτική αλλά στην ουσία άκρως συντηρητική – συνθηματολογία θα πρέπει όλοι να πάρουμε θέση. Θεωρώ ανεπίτρεπτη τη σιωπή, φοβούμενος δήθεν τον προπηλακισμό εκ μέρους των δήθεν προοδευτικών ή τον χαρακτηρισμό μου ως συντηρητικού. Ο ψευδεπίγραφος αυτός «προοδευτισμός», που υποθάλπει την ισοπέδωση των πάντων, έχει καταλήξει να είναι ένας επικίνδυνος νέου τύπου συντηρητισμός.

Τα θέματα, τα οποία θίγω αποτελούν κατά κοινή ομολογία μερικά από τα σημεία που κάποιες μειοψηφίες θέλουν να παραμείνουν αναλλοίωτα, ή κατά τα κοινώς λεγόμενα να αφήνονται να βαλτώνουν στο όνομα του «μη θίγεις τις προοδευτικές κατακτήσεις». Ασυναίσθητα, φέρνω στη μνήμη μου ολοκληρωτικές πρακτικές, όταν διαβάζω πως κάποιοι πανεπιστημιακοί υποστηρίζουν το κλείσιμο των Ειδικών Λογαριασμών Κονδυλίων Έρευνας, δηλαδή εκείνων των μηχανισμών, οι οποίοι υπό τη διοίκηση των Επιτροπών Ερευνών και υπό τον έλεγχο των Συγκλήτων διαχειρίζονται την έρευνα στα πανεπιστήμια, αποδίδοντας πρόσθετες πιστώσεις σ’ αυτά και, κυρίως, δίνοντας την ευκαιρία σε προχωρημένους προπτυχιακούς φοιτητές, στους μεταπτυχιακούς φοιτητές και στους καθηγητές να διεξάγουν βασική και εφαρμοσμένη έρευνα. Σημειωτέον, ότι στο «μικρό» Πολυτεχνείο Κρήτης ο Ετήσιος Προϋπολογισμός των 180 περίπου ερευνητικών, εκπαιδευτικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων που χρηματοδοτούνται από φορείς της πολιτείας, την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιωτικούς φορείς και τα οποία διαχειρίζεται η Επιτροπή Ερευνών, αποτελεί περίπου το 38% του συνολικού ετήσιου προϋπολογισμού του Ιδρύματος τα τελευταία χρόνια. Αυτό είναι ένας δείκτης της ερευνητικής δραστηριότητας και της σοβαρότητας με την οποία αντιμετωπίζονται τα θέματα της έρευνας (βασικής και εφαρμοσμένης), της τεχνολογικής ανάπτυξης και της μεταφοράς καινοτομίας από τα μέλη ΔΕΠ του Ιδρύματος. Στο προκείμενο λοιπόν.

Θεωρώ το θεσμό της αξιολόγησης ως απαραίτητο συστατικό στοιχείο της λειτουργίας ενός πανεπιστημίου, προκειμένου αυτό να αναπτύσσεται, να εκσυγχρονίζεται και να βρίσκεται συνεχώς στην πρωτοπορία της επιστήμης. Η με ακαδημαϊκά και διαφανή κριτήρια αξιολόγηση δίνει τη δυνατότητα στο πανεπιστήμιο να βελτιώνει τη θέση του και να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της κοινωνίας, η οποία το χρηματοδοτεί και αναμένει από αυτό να πρωτοστατήσει στην οικονομική ανάπτυξη και στην καλλιέργεια των επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών. Ο εν λόγω θεσμός ακολουθείται ως «εκ των ων ουκ άνευ» από όλες τις χώρες του κόσμου που θεωρούν το θεσμό του πανεπιστημίου θεμέλιο λίθο στη λειτουργία και εξέλιξη της κοινωνίας. Για την επιτυχία όμως του θεσμού θα πρέπει η πολιτεία να μας εξασφαλίσει τόσο τους απαιτούμενους οικονομικούς πόρους για τη ραγδαία βελτίωση των υποδομών όσο και τις απαιτούμενες θεσμικές αλλαγές, ακόμη και αν αυτές είναι ριζικές.
Η δια βίου εκπαίδευση, δοκιμασμένη, καταξιωμένη και από πολλών δεκαετιών εφαρμοζόμενη στο διεθνή χώρο, θα πρέπει να καθιερωθεί και στη χώρα μας, προκειμένου αφ’ ενός μεν να δίνει τη δυνατότητα της ανανέωσης των επιστημονικών και τεχνολογικών γνώσεων, που αποκτήθηκαν προ ετών, σε αποφοίτους των πανεπιστημίων, αφ’ ετέρου δε να δίνει την ευκαιρία σε άτομα που έχουν ενταχθεί στην αγορά εργασίας να παρακολουθήσουν κύκλους σεμιναρίων για την βελτίωση όχι μόνον της εργασιακής θέσης τους αλλά και για την ίδια τη μάθηση.
Το νομικό πλαίσιο, το οποίο ισχύει για τα πανεπιστήμια χρίζει άμεσης βελτίωσης, αφού είναι φανερές οι αδυναμίες του σε πολλά σημεία. Είναι κοινώς αποδεκτό πλέον ότι η ισοπέδωση των ακαδημαϊκών αξιών έχει φέρει το ελληνικό πανεπιστήμιο σε δεινή θέση και κατά κανόνα στο ναδίρ της απόδοσής του στον εκπαιδευτικό τομέα. Αυτό δε δεν οφείλεται στο επίπεδο του επιστημονικού και ερευνητικού του δυναμικού αλλά στην έλλειψη κανόνων στη λειτουργία του. Σε οιοδήποτε μέρος του κόσμου θεωρείται αδιανόητη η διαιώνιση της εξεταστικής διαδικασίας στο ίδιο μάθημα από τον φοιτητή (ακόμη και στα πανεπιστήμια της Μ. Βρετανίας, όπου αποπέμπεσαι από το πανεπιστήμιο σε περίπτωση συνεχιζόμενης αποτυχίας). Η διαιώνιση αυτή συνεπάγεται ποικιλοτρόπως την κατασπατάληση ανθρώπινων και υλικών πόρων εκ μέρους της κοινωνίας. Επιπλέον, θεωρείται αδιανόητη η μη σύνδεση της ακαδημαϊκής απόδοσης του φοιτητή με τις προς αυτόν παροχές (δωρεάν ή γενναία επιδότηση σίτισης, στέγασης και συγγραμμάτων) εκ μέρους του πανεπιστημίου, έτσι ώστε η συνέπεια, η καλή επίδοση και ο εκ μέρους των φοιτητών σεβασμός των φόρων των πολιτών να ανταμείβονται. Επιπλέον, το «δικαίωμα» του φοιτητή να μην παρευρίσκεται και να μην συμμετέχει στην εκπαιδευτική διαδικασία αποτελεί τερατογέννεση του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Αυτό φυσικά εξυπηρετεί τόσο εκείνους τους καθηγητές, που έχουν ως πάρεργο το πανεπιστημιακό λειτούργημα, όσο και την πολιτεία, η οποία δεν αισθάνεται την απαραίτητη πίεση για πολλαπλασιασμό των δημοσίων επενδύσεων στα πανεπιστήμια. Προσφάτως, η Σύνοδος Πρυτάνεων «τόλμησε» να θίξει το θέμα της συμμετοχής των φοιτητών στα εκλεκτορικά σώματα εκλογής ακαδημαϊκών οργάνων (Πρυτάνεων, Αντιπρυτάνεων, Κοσμητόρων και Προέδρων Τμημάτων). Πρότεινε δε τη μείωση του ποσοστού συμμετοχής, αφού η Ελλάδα κατέχει το «παγκόσμιο ρεκόρ» με το πρωτοφανές 80% (για 100 μέλη ΔΕΠ συμμετέχουν και 80 φοιτητές στα εκλεκτορικά σώματα) με δεύτερη και ασθμαίνουσα την Πορτογαλία με ποσοστό 23%. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να κατέχουμε το παγκόσμιο ρεκόρ ας το κάνουμε. Η διαφορά όμως από 23% σε 80% αποτελεί θλιβερό προνόμιο της χώρας μας με τεράστιες και καταστροφικές συνέπειες στον εκμαυλισμό συνειδήσεων, τις οποίες εύκολα συνάγει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος.
Όσον αφορά στο ακαδημαϊκό άσυλο, αυτό έχει ως μοναδικό στόχο την προστασία της ελεύθερης διακίνησης ιδεών, της διδασκαλίας και της έρευνας. Κατά συνέπεια, καμμία ομάδα (μικρή ή μεγάλη) του πανεπιστημίου δεν έχει το δικαίωμα να παρακωλύει τα υπόλοιπα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας από τη διαδικασία της εκπαίδευσης και της έρευνας. Επίσης, είναι αυτονόητο ότι το πανεπιστημιακό άσυλο δεν μπορεί να προσφέρει προστασία σε άτομα που επιτελούν αξιόποινες πράξεις. Το πανεπιστήμιο, επιτέλους, θα πρέπει να προστατεύσει την περιουσία του, η οποία δημιουργήθηκε από το υστέρημα του λαού μας, και κυρίως να προστατεύσει την αξιοπρέπειά του.
Τέλος, αναφερόμενος στη φημολογούμενη αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος για την ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων, έχω προ πολλού εκφράσει τον έντονο προβληματισμό μου. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα του Παγκοσμίου Συνεδρίου για τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων και την καινοτομία, το οποίο διεξήχθη υπό την αιγίδα της UNESCO το Δεκέμβριο του 2005 στη Βαρκελώνη, η πανεπιστημιακή εκπαίδευση αποτελεί δημόσιο αγαθό και, κατά συνέπεια, η πολιτεία θα πρέπει να διαθέτει άνω του 50% της απαιτούμενης ετήσιας χρηματοδότησης για τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Αυτό δε προκειμένου η πολιτεία να έχει τον έλεγχο της ποιότητας της παρεχόμενης γνώσης και της έρευνας που διεξάγεται σε αυτά. Επιπροσθέτως, η διεθνής εμπειρία μας διδάσκει ότι τα μη πολιτειακά πανεπιστήμια στις ΗΠΑ εξασφαλίζουν μόλις το 15-18% των εσόδων τους από τα δίδακτρα των φοιτούντων, περίπου το 50% προέρχεται από δωρεές, επιχορηγήσεις, έσοδα από τα ιδρύματα και τα κληροδοτήματα του ίδιου του πανεπιστημίου και την επιδοτούμενη έρευνα, ενώ το υπόλοιπο δίδεται από την πολιτεία, μέσω ανάθεσης σε αυτά εκπαιδευτικών, ερευνητικών και αναπτυξιακών προγραμμάτων. Το μη κρατικό πανεπιστήμιο, το οποίο δεν θα έχει την γενναιόδωρη οικονομική υποστήριξη της πολιτείας και κοινωφελών ιδρυμάτων, είναι καταδικασμένο να θεραπεύσει πλημμελώς γνωστικά αντικείμενα με ελαχίστη έως ανύπαρκτη υποδομή, με διδακτικό προσωπικό κάτω του μετρίου και με ανύπαρκτη ερευνητική δραστηριότητα. Ακόμη και στις Η.Π.Α. αυτά τα σχολεία δεν αναγνωρίζονται ως πανεπιστήμια αλλά ως σχολεία μεταλυκειακής διετούς ή τριετούς κατάρτισης (community colleges). Στη χώρα μας η έλλειψη μεγάλων χορηγών και δωρητών δεν μπορεί να επιτρέψει τη λειτουργία ενός αντίστοιχουYale, Stanford, MIT ή Harvard. Επιπλέον, ένας άριστος έως καλός ενεργός επιστήμονας θα προτιμήσει να εργαστεί υπό τη σκέπη του δημοσίου πανεπιστημίου, το οποίο του εξασφαλίζει τις απαιτούμενες επιστημονικές υποδομές και τη δυνατότητα διεξαγωγής έρευνας.

Σήμερα η πρόκληση για την πανεπιστημιακή κοινότητα είναι μία: να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, να συναισθανθεί την μεγάλη ευθύνη που έχει για βελτίωση της απόδοσης των πανεπιστημίων και να αρχίσει να συζητά με νηφαλιότητα. Αντιγράφοντας δε την πρόσφατη διακήρυξη του 71% των μελών ΔΕΠ του Πολυτεχνείου Κρήτης επαναλαμβάνω ότι «Όσοι ευαγγελίζονται ένα σύγχρονο δημόσιο πανεπιστήμιο με ανοικτούς ορίζοντες και υψηλής ποιότητας σπουδές και έρευνα, οφείλουν να αποδείξουν αυτές τις κρίσιμες στιγμές ότι δύνανται να διεξάγουν ένα ελεύθερο, δημοκρατικό και τεκμηριωμένο διάλογο με σεβασμό στην αντίθετη άποψη και χωρίς αφορισμούς και δογματισμούς». Συμφέρον για αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστημίου και για άμεσες διαρθρωτικές αλλαγές σ’ αυτά έχουν πρωτίστως οι νέοι άνθρωποι, οι φοιτητές μας και κυρίως οι προερχόμενοι από οικογένειες χαμηλού εισοδήματος. Οι γόνοι εύπορων οικογενειών έχουν και άλλες διεξόδους. Οι μόνοι θιγόμενοι από μια τέτοια αλλαγή θα είναι οι μετριότητες και οι κατ’ επάγγελμα συνδικαλιστές πανεπιστημιακοί.

——-
Όνομα : ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Διεύθυνση : Ιατρική Σχολή Παν/μίου Αθηνών, Εργ. Ιστολογίας και Εμβρυολογίας
Θέμα : Αναβάθμιση του προπτυχιακού προγράμματος σπουδών
Πρόταση : 1/ Να ισχύσουν τα προαπαιτούμενα μαθήματα (τώρα ο άλλος έιναι επί πτυχίω γιατρός και χρωστάει….μάθημα του 1ου έτους)
2/ Κανείς φοιτητής να μη μένει στο πτυχίο πάνω από 1 έτος (σέρνωνται επί χρόνια μέχρι που έχουμε και …..μεσήλικες στη σχολή)
3/ Για να δώσει το μάθημα ένας φοιτητής να πρέπει να έχει κάνει όλα τα εργαστήρια και να έχει βαθμολογηθεί(τώρα δεν εξετάζονται οι γνώσεις του στο εργαστήριο)
4/Να απαιτείται και να εξετάζεται η γνώση Η/Υ
5/ Να ισχύσουν δικτυακά μαθήματα εφόσον υπάρχει ήδη η υποδομή η οποία και υποχρησιμοποιείται
6/ Ως καθηγητές έχουμε τη δυνατότητα να προσφέρουμε και σε αλλοδαπούς αγγλόφωνα τμήματα
7/ Τα μεταπτυχιακά να πληρώνονται με δίδακτρα ώστε να υπάρχει δυνατότητα ποιοτικής παιδείας

…..και τόσα άλλα (σε σχέση με τους φοιτητές) που θα ήθελα να είχα την ευκαιρία δια ζώσης να αναπτύξω μια και είμαι 26 χρόνια στο Παν/μιο

——–
Όνομα : Athanasios Papadopoulos
Θέμα : The proposed changes to the Framework Law
Πρόταση : I assume this is the place to submit ideas. I could not fine any other way at your wensite.
I have read the proposed changes and I think they are on the right truck. I was appointed Assistant Professor at the Aristotelian University in 1989 but resigned a month later. However, I have kept my interest in the Greek University system and have my share of complains, disapointments and ideas how to improve it. The reasons for my resignation are many and varied but maybe not the subject of discusion at the present; however, I am available to discuss them if there is interest.
First, I like the idea that efforts are made to fix the problem of favoritism by contsantly dreaming new fields of specialization; I have had bad personal experience. The Agricultural University of Athens advertized an opening in the field of \»Sporoparagogi\» in 1989 (such a think does not exist at any University in the world). I decided not to apply thinking that it was outside my area of experties. As it turned out the position was actually in the area of Greenhouse Vegetable Production (exactly my area of expertiess); I was very disapointed. 
I am available for more details if you wish.
I suggest that something is done to save paper and ink at the Ethiko Tipografio; it is silly to keep filling the pages of the National Gazette by printing the standard details on the process and documents required every time an opening for a faculty position is advertized. The reader could be refered to a number of Government Department and University websites where this information is available, or simply print this information only once at every issue of the Gazette.

Kind regards,

Dr. A. P. (Tom) Papadopoulos, Senior Research Scientist/Principal Charge de Recherche
Agriculture and Agri-Food Canada/Agriculture et Agroalimentaire Canada
Greenhouse and Processing Crops Research Centre/Centre de recherches sur les cultures abritees at industrielles
Harrow, Ontario
N0R 1G0
Website: http://res.agr.ca/harrow

——–
Όνομα : ΑΝΝΙΤΑ ΦΛΩΡΟΥ 
Διεύθυνση : ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΕΓΝΑΤΙΑ 156 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 54006
Θέμα : ΠΡΟΣΧΔΕΙΟ ΝΟΜΟΥ-ΑΕΙ
Πρόταση : Κ. ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ,

ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΝΑ ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΩ ΠΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ. ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΥΣ!

ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΕΣ, ΠΟΛΥ ΛΙΓΕΣ. ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΡΙΖΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΛΘΕΙ. ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΕΙΣΤΕ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΓΕΝΑΝΙΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝ ΔΕ ΓΙΝΟΥΝ ΤΩΡΑ ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΘΑ \»ΧΑΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ\» ΕΝΤΕΛΩΣ. ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΕ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΜΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΣΤΕΙΛΩ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΩΣ ΒΑΣΗ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΣΑΣ.

ΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΜΕΓΑΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ, ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΚΑΝΕΙΣ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΑ ΜΕΤΩΠΑ: ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ/ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗ!!!!! Η ΠΟΣΔΕΠ ΣΕ ΚΑΜΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΔΕΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ, ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΙ ΟΠΟΤΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, ΟΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΛΕΚΤΟΡΑΣ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΑΡΤΙΑ!!!

ΣΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΩ, ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΗΔΗ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΖΗΤΑ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΜΕΡΙΔΑ ΣΤΑ ΜΜΕ; ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΖΗΤΑΤΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΣΥΝΕΡΓΑΖΕΣΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΣΤΗΡΙΖΟΥΝ, ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ, ΝΑ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΜΕΡΙΔΑΣ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ; 

ΟΠΩΣ ΗΔΗ ΣΑΣ ΕΙΠΑ, ΕΙΣΤΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΤΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ. ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΣΑΣ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΘΑ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ \»ΜΑΖΕΨΕΤΕ\» ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ \»ΘΑΦΤΕΙ\» ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΙΔΑΝΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΑΡΧΗ. 

ΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΥΤΟ ΗΘΕΛΑ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟΝΙΣΩ ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ: ΕΧΕΤΕ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΜΑΖΙ ΣΑΣ! ΠΑΡΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΠΡΟΧΩΡΕΙΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΔΙΣΤΑΓΜΟ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΕΝΑ ΦΡΕΝΟ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΚΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΣΕΙΣ ΚΑΠΟΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΤΕ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ! ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΣΑΣ ΨΗΦΙΣΕ!

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,
ΑΝΝΙΤΑ ΦΛΩΡΟΥ
—————-
Δημόσιο Πανεπιστήμιο: Θεσμικό Πλαίσιο και Κοινωνική Λογοδοσία

Κώστας Α. Λάβδας
Διευθυντής του Κέντρου Πολιτικής Έρευνας και Τεκμηρίωσης, τέως Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης

Ι. Διαπιστώσεις.
Ο διάλογος για τα ΑΕΙ μας υπενθυμίζει ότι η συζήτηση για τα πανεπιστήμια στη χώρα μας χαρακτηρίζεται από έναν παραλογισμό και ένα παράδοξο. Για να ξεκινήσουμε από το τελευταίο, παράδοξο είναι να αρνούμαστε την ανάγκη για βελτίωση των υφιστάμενων ΑΕΙ και παράλληλα να απορρίπτουμε τη δυνατότητα πειραματισμού με μη κρατικές μορφές. Σε ό,τι αφορά τον παραλογισμό, αυτός συνίσταται στο συνδυασμό της απόρριψης της οικονομίας ως μιας από τις μεταβλητές που επηρεάζουν το πανεπιστήμιο και την ταυτόχρονη καταγγελία της ανεργίας των πτυχιούχων. Η απόρριψη της οικονομίας ως μεταβλητή που επηρεάζει το πανεπιστήμιο γίνεται με την επίκληση της ιερότητας ενός αυτό-αναφερόμενου πανεπιστήμιου τύπου Humboldt. Ωστόσο οι πρακτικές και οι μεθοδεύσεις που χρησιμοποιούνται από τους υπερασπιστές αυτής της άποψης δεν συνάδουν με τη φύση του Πανεπιστημίου που επικαλούνται. Με τις κινητοποιήσεις που συνόδευσαν την παρουσίαση ενός προσεκτικού και σε ορισμένα σημεία μάλλον άτολμου προσχεδίου νόμου, οι θιασώτες της πανεπιστημιακής αδράνειας θεώρησαν ότι βρήκαν μια μοναδική ευκαιρία για να δυσφημήσουν κάθε απόπειρα μεταρρύθμισης των δημόσιων ΑΕΙ. Η εξέλιξη αυτή μπορεί να ευνοεί συντεχνιακά σχέδια, είναι όμως καταστροφική για το μέλλον του ελληνικού Πανεπιστημίου σε ένα ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον. Στην πραγματικότητα, η μεταρρύθμιση και η αξιολόγηση πρέπει να συνοδεύσουν την ενίσχυση της διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας. Τίποτε δεν είναι περισσότερο αποκαλυπτικό της ένδειας που χαρακτηρίζει τις απόψεις της ΠΟΣΔΕΠ από τη στάση της στο θέμα της αξιολόγησης των ΑΕΙ. Ο νόμος περί διασφάλισης ποιότητας που ψηφίστηκε προ μηνών θα μπορούσε να είναι καλύτερος σε ορισμένα σημεία, οπωσδήποτε όμως μπορεί και πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα και να βελτιωθεί στην πορεία. Η άρνηση της αξιολόγησης των δημόσιων ΑΕΙ θα οδηγήσει λογικά στο συμπέρασμα ότι μόνη διέξοδος για την αφύπνιση και την αναβάθμιση τους είναι ο ανταγωνισμός με μη κρατικά ιδρύματα. Κατά συνέπεια, θα εξασθενούν ολοένα και περισσότερο οι λόγοι που συνηγορούσαν υπέρ της διατήρησης μιας (ούτως ή άλλως αυταρχικής) συνταγματικής απαγόρευσης. Το ζητούμενο, εν τούτοις, είναι σήμερα η ενίσχυση του ελληνικού Δημόσιου Πανεπιστήμιου.

ΙΙ. Τα Δύο Δημόσια Πανεπιστήμια.
Ωστόσο στην Ελλάδα σήμερα λειτουργούν δυο Δημόσια Πανεπιστήμια. Για να γίνουμε περισσότερο ακριβείς, τα δημόσια πανεπιστήμια στην χώρα μας ανταποκρίνονται σε δυο εντελώς διαφορετικά πρότυπα λειτουργίας, ποιότητας και αισθητικής. Τα πρότυπα αυτά συνυπάρχουν σε όλα τα ΑΕΙ, ίσως και σε όλες τις Σχολές. Το πρώτο πρότυπο Δημόσιου Πανεπιστημίου (ας το ονομάσουμε ΔΠ 1) βασίζεται στην αδράνεια και καθρεφτίζεται στην εντεινόμενη δυσπιστία της κοινωνίας για την αξία και το κύρος των πανεπιστημιακών θεσμών και των πτυχίων. Επαναπαυμένοι καθηγητές χωρίς διεθνή ερευνητική παρουσία, προαγωγές με την υποστήριξη πολιτικών δικτύων και ανάδειξη στη βάση ενός λαϊκισμού που ουσιαστικά απαξιώνει τον μόχθο εκείνων των φοιτητών που πραγματικά σπουδάζουν. Επαναπαυμένοι φοιτητές με σίγουρο πεντάρι και σίγουρο πτυχίο έστω και μετά εικοσαετίαν, με χαμηλή εικόνα για το κύρος των πανεπιστημιακών θεσμών και χαμηλή εκτίμηση για την αξία των σπουδών τους. Ακόμη και επιστήμονες που επέλεξαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα εγκαταλείποντας θέσεις στην εσπερία, ανακαλύπτουν εμβρόντητοι ότι το όποιο κύρος τους εξανεμίζεται μυστηριωδώς λίγο μετά την ένταξη τους στο πανεπιστήμιο της ήσσονος προσπάθειας. Από τα πύρινα χρόνια της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου, οι θιασώτες του ακαδημαϊκού βολέματος απαξίωσαν τον αγώνα για ελευθερία της γνώμης και διέσωσαν μόνο έναν επίπλαστο και εν πολλοίς ωφελιμιστικό αριστερισμό. Όσοι τολμούν να αρθρώσουν μεταρρυθμιστικό λόγο στοχοποιούνται με ασύλληπτους τρόπους και μεθοδεύσεις. Το δεύτερο πρότυπο Δημόσιου Πανεπιστημίου (ας το ονομάσουμε ΔΠ 2) ανταποκρίνεται στις αξίες που πρεσβεύουν οι ακαδημαϊκοί θεσμοί στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο επιστημονικά προηγμένο κόσμο. Άλλωστε στην Ευρώπη, το Δημόσιο Πανεπιστήμιο αποτελεί σήμερα τον κυρίαρχο θεσμό παροχής πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και έρευνας, παρόλο που σε ορισμένες χώρες δραστηριοποιούνται και μη κρατικά ακαδημαϊκά ιδρύματα. Οι διεθνείς ερευνητικές επιτυχίες θυλάκων μέσα στο Καποδιστριακό, το Πανεπιστήμιο Κρήτης, το Πανεπιστήμιο Πατρών, κ.ά., καταδεικνύουν ότι στα σημερινά ελληνικά ΑΕΙ υπάρχουν οι δυνατότητες για μια πορεία που θα τιμήσει την Ελλάδα στα πεδία των επιστημών και των καλών τεχνών. Στο ΔΠ 2 οι φοιτητές αισθάνονται υπερήφανοι για τους πανεπιστημιακούς θεσμούς και τις δυνατότητες που τους προσφέρουν για επιστημονική διαμόρφωση και παιδεία πολιτική με την αριστοτελική έννοια.

ΙΙΙ. Γενικές Προτάσεις.
Απαραίτητη προϋπόθεση για μια ουσιαστική συζήτηση είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης να προβληματιστούμε για τα τρωτά σημεία των ελληνικών ΑΕΙ, αποδεχόμενοι ότι δεν οφείλονται όλα στην υποχρηματοδότηση. Η υποχρηματοδότηση αποτελεί υπαρκτό πρόβλημα την τελευταία δεκαετία, με δεδομένη και την αύξηση του αριθμού των τμημάτων και σχολών. Δεν είναι, όμως, το μόνο πρόβλημα και η αντιμετώπιση του δεν θα επιλύσει ως δια μαγείας τα θεσμικά και ακαδημαϊκά ζητήματα.
Οι μελλοντικές προοπτικές του ΔΠ 2 εξαρτώνται από μια σειρά ήπιων αλλά ουσιαστικών αλλαγών. Απαιτείται, άμεσα:
Ενίσχυση της «πλήρους αυτοτέλειας», την οποία ευαγγελίζεται το άρθρο 16 του Συντάγματος αλλά η οποία καταπατάται καθημερινά. Υπονομεύεται από ένα καθεστώς οικονομικής διαχείρισης που δεν επιτρέπει στα ιδρύματα καμία αυτονομία και κανένα σχεδιασμό, και καταπατάται επί σειρά ετών από έναν ασφυκτικό κρατισμό που παρεμβαίνει σε επιστημονικά ζητήματα και απαξιώνει την αυτονόητη, σε άλλες κουλτούρες, ακαδημαϊκή ανεξαρτησία. Καταπατάται, επίσης, από ορισμένους πολιτικούς παράγοντες (κάθε χρώματος) που αντιμετωπίζουν την ακαδημία ως ένα ακόμη πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και πελατειακής παρέμβασης, αλλά και από τη στρεβλή συνδικαλιστική προσέγγιση της ΠΟΣΔΕΠ που ουσιαστικά απαξιώνει στα μάτια της κοινωνίας το Πανεπιστήμιο.
Μεγαλύτερη έμφαση στη διεθνή ερευνητική διάσταση του έργου των πανεπιστημιακών καθηγητών για την εκλογή σε όλες τις βαθμίδες. Αναγνώριση από όλους των ανταγωνιστικών διαστάσεων της επιστημονικής διαδικασίας. Ορισμένοι ενδεχομένως αγνοούν ότι η επιστημονική καταξίωση της Δύσης συντελέστηκε μέσα από τον ανταγωνισμό και συναγωνισμό διαφορετικών ακαδημαϊκών κέντρων και επιστημολογικών σχολών. Ο ανταγωνισμός ωφελεί, η «επιτροπεία» βλάπτει.
Άμεση εφαρμογή διαδικασιών ακαδημαϊκής αξιολόγησης των ΑΕΙ οι οποίες αναδεικνύουν τις επιτυχίες και εντοπίζουν τα τρωτά σημεία, χωρίς να θίγουν την διοικητική αυτοτέλεια των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων («ανατροφοδοτική» και όχι «ταξινομική» αξιολόγηση, όπως άλλωστε τονίζει η πολυσυζητημένη Έκθεση του ENQA). Η σωστή χρήση των αποτελεσμάτων της (απαραίτητης) αξιολόγησης θα αποτελέσει γνώμονα για την μελλοντική αποδοχή και «καθημερινοποίηση» της.

ΙV. Επί του Προσχεδίου.
Το προσχέδιο νόμου που δόθηκε στη δημοσιότητα αποτελεί μια ευκαιρία αναβάθμισης και ισχυροποίησης του ΔΠ 2. Είναι ευπρόσδεκτη η αναβολή κατάθεσης του σχεδίου στη Βουλή, με δεδομένη τη σημασία του ζητήματος για την ελληνική κοινωνία. Όμως η αναβολή πρέπει να αποτελέσει έναυσμα για διευρυμένη διαβούλευση, όχι άλλοθι για παράταση της αδράνειας. Μια προσεκτική ανάγνωση του προσχεδίου αποκαλύπτει ότι σε ορισμένα σημεία θα μπορούσε να έχει τολμήσει περισσότερο. Σε κάθε περίπτωση, πολλές από τις προτεινόμενες ρυθμίσεις (όπως, π. χ., για το ακαδημαϊκό άσυλο, για το τετραετές πρόγραμμα, για την αναβάθμιση του ρόλου των Σχολών, κ.α.) μπορούν να γίνουν αφορμή για ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων. Είναι ανακριβές να υποστηρίζεται ότι δεν υπήρξε διάλογος, με δεδομένες μάλιστα τις ουσιαστικές ευκαιρίες που παρείχαν το ΕΣΥΠ και το ΣΑΠΕ και οι πρόεδροι των δυο σωμάτων, Καθηγητές Θάνος Βερέμης και Χρήστος Μασσαλάς.
Ορισμένες επισημάνσεις επί του Προσχεδίου:
Άρθρο 3 (ακαδημαϊκές ελευθερίες και άσυλο): το 2(γ) ορθώς αναθέτει την άρση στο Πρυτανικό Συμβούλιο κατά πλειοψηφία, αλλά θα πρέπει ενδεχομένως οι διαδικασίες να είναι λεπτομερέστερα διατυπωμένες και (ειδικά και μόνο σε αυτό το ζήτημα) να μην δίνεται τόση έμφαση στους εσωτερικούς κανονισμούς των ΑΕΙ.
Άρθρο 5 (τετραετές ακαδημαϊκό – αναπτυξιακό πρόγραμμα): διευρύνει στη σωστή κατεύθυνση την προϋπάρχουσα πολιτική προγραμματισμού που περιοριζόταν στις δημόσιες επενδύσεις. Ουσιαστικό εργαλείο, αλλά πρέπει (α) να συζητηθεί περισσότερο ο ρόλος του κράτους στις διαδικασίες έγκρισης και (β) να συνδεθεί σαφέστερα με τις διαδικασίες διασφάλισης ποιότητας (αξιολόγηση), με τρόπους που να εγγυώνται ότι τόσο η Πολιτεία όσο και το κάθε ΑΕΙ ανταποκρίνονται στα υποβοηθητικά ευρήματα των διαδικασιών, αναλαμβάνουν μερίδια ευθύνης και εντάσσουν μεθόδους βελτίωσης στον προγραμματισμό.
Άρθρο 6 .1 (για τον εκτελεστικό διευθυντή): πρέπει να συμπληρωθεί «και εποπτεύεται από τον Πρύτανη και τον Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού». Για την αποφυγή τάσεων δυϊσμού και πιθανών συντονιστικών προβλημάτων.
Άρθρο 7. 1 (για τα όρια του ελέγχου από τον επίτροπο): απαραίτητη διευκρίνιση, θα επιλύσει προβλήματα και θα υποβοηθήσει την λειτουργία των ΑΕΙ στο μέλλον.
Άρθρο 16 (δυνατότητα σπουδών σε ξένη γλώσσα): απαραίτητο, αλλά οι λεπτομέρειες της εφαρμογής θα πρέπει να διευκρινιστούν τάχιστα μετά την εφαρμογή του νέου νόμου.
Άρθρο 17 .2 (διαφάνεια – δημοσιότητα): να περιλαμβάνει αναλυτική αναφορά στα στοιχεία του επιστημονικού βιογραφικού των μελών ΔΕΠ του κάθε Τμήματος με τεκμηριωμένες λεπτομέρειες.
Άρθρα 20, 21, 23 (προϋποθέσεις εκλογής μελών ΔΕΠ, εισηγητικές επιτροπές και εκλεκτορικά σώματα): ως έχουν, πρόκειται για χρήσιμες και εφαρμόσιμες ρυθμίσεις.

V. Εν κατακλείδι.
Ο διάλογος πρέπει τώρα να διευρυνθεί και η διαβούλευση να γίνει ουσιαστικότερη. Η άποψη ότι θα πρέπει να ξεκινήσουμε πάλι από μηδενική βάση είναι απορριπτέα, καθώς θα αποτελέσει αφορμή για αναπαραγωγή των γνωστών προβλημάτων. Όπως προαναφέρθηκε, τα δυο πρότυπα λειτουργίας του Δημόσιου Πανεπιστημίου συνυπάρχουν σήμα σε όλα τα ΑΕΙ, ίσως και σε όλες τις Σχολές. Εάν δεν υπάρξει άμεση παρέμβαση, το πρότυπο του ΔΠ 1 θα κυριαρχήσει λόγω αδράνειας. Χωρίς περιστροφές, το Δημόσιο Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Είτε θα ενισχύσει τα δυναμικά στοιχεία του και θα αναβαθμιστεί μεταρρυθμιζόμενο μέσα στα ευρωπαϊκά και τα διεθνή πεδία είτε θα εξελιχθεί σε θεσμικό καταφύγιο όσων μάχονται οτιδήποτε φαίνεται να ταράζει τα νερά.

——–
Όνομα : Ιωάννης Παραβάντης
 Θέμα : Εκλογή μελών ΔΕΠ
Πρόταση : Υπάρχει μια ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ρύθμιση που, κατά τη γνώμη μου, ΠΡΕΠΕΙ να συμπεριλάβετε στον νέο Νόμο Πλαίσιο που θα διέπει τη λειτουργία των ΑΕΙ/ΤΕΙ. Δυστυχώς, η ρύθμιση αυτή δεν φαίνεται να είναι μέσα στα θέματα που εξετάζονται.

Όπως έχει η κατάσταση σήμερα, κατά την εκλογή ενός μέλους ΔΕΠ, τα μέλη του εκλεκτορικού σώματος ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΦΑΝΕΡΑ και ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΑ. Αυτό περιορίζει σημαντικά τις δυνατότητες ψήφου κατά συνείδηση: δεν είναι εύκολο για έναν Λέκτορα ή Επίκουρο Καθηγητή να ψηφίσει έναν υποψήφιο που κατά την κρίση του είναι ο καλύτερος όταν έχει δεχτεί πιέσεις (όπως ΚΑΤΑ ΚΑΝΟΝΑ γίνεται) για άλλον υποψήφιο από αρχαιότερους (π.χ. πρωτοβάθμιους) Καθηγητές του Τμήματός του ή του εκλεκτορικού σώματος. Η μη συμμόρφωση με υποδείξεις μελών ΔΕΠ σε ανώτερες βαθμίδες ισοδυναμεί με αυτοχειρία διότι κατά κανόνα από αυτούς εξαρτάται και η δική μας εξέλιξη. Προσωπικά έχω την καλή τύχη να ευρίσκομαι σε ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ Τμήμα και σε εποχή ΑΡΙΣΤΗΣ Πρυτανείας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, ΑΛΛΑ αυτό απλά αποδεικνύει τον κανόνα.

Η μυστική ψήφος αποτελεί πάγια τακτική στα Πανεπιστήμια του εξωτερικού (π.χ. των ΗΠΑ όπου έχω κάνει το διδακτορικό μου) και είναι μια εξαιρετικά απλή ρύθμιση που θα συντείνει τα μέγιστα στην επιβολή αξιοκρατίας σε ΑΕΙ/ΤΕΙ και την αναβάθμιση του σώματος των διδασκόντων.
———-
Καλημέρα.
Μερικές παρατηρήσεις θα ήθελα να κάνω. 

Στο Αρθρο 19.2.β) Θα μπορούσατε να προσθέσετε ότι «Τα αντίγραφα μπορούν να
κατατίθενται και σε ηλεκτρονική μορφή», κάτι που δεν είναι αποδεκτό μέχρι
σήμερα. Αυτό διευκολύνει :
1) τους υποψηφίους, καθώς δε χρειάζεται να καταβάλλουν τεράστιο όγκο
χρημάτων και
2) τους εισηγητές, καθώς έχουν πολύ μεγαλύτερη ευκολία αναζήτησης και
συνεπώς βάθους έρευνας του βιογραφικού του κάθε υποψηφίου.

Στο 20.4 η φράση «δημοκρατικό ήθος» φαντάζομαι ότι έχει μείνει για
ιστορικούς λόγους. Καλύτερα να μείνει σκέτο «ήθος».

Στο 22.4.α, στην εναλλακτική ένας Επίκουρος να μπορεί είτε να μονιμοποιηθεί
είτε να πάει απ’ ευθείας για Αναπληρωτής Καθηγητής, δεν επεξηγείται σαφώς τι
συμβαίνει αν κάποιος βάλει υποψηφιότητα για Αναπληρωτής και δεν εκλεγεί
όντας μοναδικός υποψήφιος. Φαντάζομαι ότι παραμένει επί θητεία Επίκουρος και
μετά 3ετίας έχει δικαίωμα και πάλι είτε να προσπαθήσει για Αναπληρωτής είτε
να μονιμοποιηθεί ?

Φιλικά,

Haridimos T. Vergos       Computer Architecture & Technology Lab
Assistant Professor       Dept. of Computer Engineering & Informatics
                          Patras University, 26 500, Rio Greece
———–
Παρατηρήσεις του Ηλία Σταμπολιάδη
αναπληρωτή καθηγητή Πολυτεχνείο Κρήτης

ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ ΤΟΥ
ΘΕΣΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ

Άρθρο 1: Αποστολή των Α.Ε.Ι.
ε) Να συμβάλλουν στην εμπέδωση της ισότητας των φύλων και της ισοπολιτείας μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε πρόβλημα ισότητας των φύλων και οι τυχόν εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όσες υπάρχουν παρουσιάζονται κυρίως σε άτομα χαμηλής μόρφωσης που έτσι και αλλιώς δεν πάνε στο πανεπιστήμιο για να το μάθουν εκεί. Αυτά τα πράγματα τα μαθαίνουν τα παιδιά σε μικρή ηλικία, παρακολουθώντας την συμπεριφορά των γονέων και στο δημοτικό σχολείο από τους δασκάλους. ή το πολύ στο γυμνάσιο.
Σε μεγάλη ηλικία αυτό δρα αρνητικά διότι αποπροσανατολίζει τους νέους από την φυσιολογική διαφορά που χαρακτηρίζει τα δύο φύλα και δεν τους επιτρέπει να συζήσουν αρμονικά κατανέμοντας τους ρόλους τους μέσα στην οικογένεια.
Κανείς δεν αμφισβητεί ότι τα δύο φύλα είναι ίσα αλλά είναι ανώμαλος όποιος ισχυρίζεται ότι είναι ίδια και πρέπει να έχουν την ίδια κοινωνική εξέλιξη. Η εξέλιξη πρέπει να είναι ισότιμη αλλά όχι ίδια.
Τελικά το θέμα έχει καταντήσει εις βάρος των αγοριών και των κοριτσιών . Τα αγόρια και υπηρετούν υποχρεωτικά στο στρατό και καθυστερούν την επαγγελματική τους εξέλιξη. Έχουν να αντιμετωπίσουν γυναίκες που τους ανταγωνίζονται στον επαγγελματικό τομέα, κλονίζεται η αυτοπεποίθηση τους, αργούν να παντρευτούν και σήμερα περισσότερα αγόρια από ότι σε παλαιότερους καιρούς έχουν θηλυπρεπή συμπεριφορά και κατάθλιψη.
Τα κορίτσια επίσης έχουν πρόβλημα διότι από τη στιγμή που κατοχυρώνονται επαγγελματικά και κοινωνικά δεν έχουν κανένα να τους συμπαρασταθεί και αναλαμβάνουν όχι μόνο τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις αλλά και αυτές που απορρέουν από την μητρότητα με αποτέλεσμα να αναβάλουν την ζωηφόρο τους ικανότητα μέχρι που στο τέλος σε αρκετές περιπτώσεις την χάνουν .
Αυτό που χρειάζονται τα παιδιά είναι να μάθουν να αγαπούν και αυτό δεν μπορεί να τους το διδάξει το ανταγωνιστικό κλίμα των πανεπιστημίων και της αγοράς εργασίας στην οποία κυρίως στοχεύει η πανεπιστημιακή μόρφωση. Μην πείτε ότι όλα σπουδάζουν για να μορφωθούν γιατί είναι ψέμα. Ελάτε να δείτε πόσοι φοιτητές είναι παρόντες στις διαλέξεις των μαθημάτων.
Τα περί ισότητας των φύλων εντάσσονται στην παράγραφο β) του ιδίου άρθρου 1 όπου αναφέρεται:
«Να συμβάλλουν στη διαμόρφωση υπεύθυνων πολιτών, ικανών να αντιμετωπίζουν τις ανάγκες όλων των πεδίων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων με επιστημονική, επαγγελματική και πολιτιστική επάρκεια και με σεβασμό στις πανανθρώπινες αξίες της δικαιοσύνης, της ειρήνης, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.»
Το να δίνετε έμφαση στην ισότητα των φύλων δείχνει ότι έχετε πρόβλημα ενώ η Ελληνική κοινωνία, όπως και όλες οι σύγχρονες έχουν ανάγκη δικαιοσύνης που περιλαμβάνει και τις σχέσεις των φύλων.
Εάν θέλετε να δώσετε έμφαση σε κάτι τότε να θέσετε στόχο του πανεπιστημίου την ανάπτυξη των κανόνων της δικαιοσύνης, την απόκτηση της αρετής και την καλλιέργεια της αυτοθυσίας, λέξεων που έχουν εκλείψει από την πανεπιστημιακή ορολογία, όπου τελικά η γνώση χωρίς αρετή έχει καταντήσει πονηρία. Προτείνω μάλιστα ως υποχρεωτικό μάθημα φιλοσοφίας για όλους την μελέτη της Πολιτείας του Πλάτωνα και κυρίως τα κεφάλαια περί δικαίου. Η διδασκαλεία να μη γίνεται με την ξύλινη γλώσσα των φιλολόγων, που τους ανεχθήκαμε στο σχολείο και που ασχολούνται μόνο με τα γλωσσολογικά, γραμματικά, συντακτικά και καλολογικά στοιχεία του κειμένου αλλά με την ζωντανή προσέγγιση ενός φιλοσοφημένου δασκάλου που στόχο έχει την αναζήτηση της αλήθειας.

Άρθρο 3: Ακαδημαϊκές ελευθερίες και άσυλο
1.α) Στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και διδασκαλία καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών με σεβασμό στις ανθρώπινες αξίες.

Εδώ κρύβεται η πολιτική πονηρή γενικολογία (κοινή σε όλες τις παρατάξεις) που κανείς δεν μπορεί να την αντικρούσει αλλά που στην ουσία δεν βοηθάει σε τίποτα και παραμένει μια απλή και σιχαμένη ωραιολογία.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία έχει δύο σκέλη. Το ένα αφορά το πρόγραμμα σπουδών που πρέπει επιβάλλεται από τη σχολή ή το τμήμα και που καθορίζει όχι μόνο τα μαθήματα αλλά και την διδακτέα ύλη, καθόσον οι σπουδές αποβλέπουν στην απόκτηση πτυχίου με διεκδικούμενα επαγγελματικά δικαιώματα. Τα περί ακαδημαϊκής ελευθερίας στο σκέλος αυτό είναι υποκριτικά και μάλιστα βλαβερά.
Η ακαδημαϊκή ελευθερία έχει περισσότερη πρακτική έννοια στον τρόπο με τον οποίο ο διδάσκων θα μεταδώσει την διδακτέα ύλη, η οποία όμως είναι υποχρεωτική και να μπορεί να αλλάζει με υποδείξεις του διδάσκοντος στη Γενική Συνέλευση του Τμήματος ή της Σχολής. Σε πολλές περιπτώσεις υπάρχουν αλληλοεπικαλύψεις μαθημάτων και σε άλλες ο διδάσκων λέει ότι του κατέβει στο κεφάλι.
Η μεγαλύτερη υποκρισία αφορά την ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα. Η έρευνα συνήθως γίνεται από μεταπτυχιακούς φοιτητές, το βοηθητικό διδακτικό προσωπικό εάν υπάρχει και με εξωτερικούς συνεργάτες υπό την υπόδειξη του διδάσκοντος ένα γνωστικό αντικείμενο. Αυτό προϋποθέτει δαπάνες για την απασχόληση των μεταπτυχιακών φοιτητών , την επιπλέον εργασία του βοηθητικού διδακτικού προσωπικού, των συνεργατών και του διδάσκοντος, ο οποίος συνήθως θεωρείται εκτός ανάγκης ( τι ειρωνεία και αυτή) καθώς και όπου συντρέχουν λόγοι, δαπάνες για αναλώσιμα, εξοπλισμό και ότι άλλο κατά περίπτωση.
Τα απαιτούμενα χρήματα από το προϋπολογισμό των ιδρυμάτων είναι λίγα έως ανύπαρκτα, με αποτέλεσμα να γίνεται κυνήγι ερευνητικών προγραμμάτων. Τα περισσότερα προγράμματα γίνονται με προκηρύξεις των αρμοδίων φορέων, οι οποίοι κατ’ αρχήν απευθύνονται σε επιχειρήσεις και όχι σε ερευνητές με την δικαιολογία ότι αυτές θα αναπτύξουν και θα χρησιμοποιήσουν τα αποτελέσματα συμβάλλοντας στην εθνική ανάπτυξη, τα εργαστήρια των σχολών και οι ερευνητές θεωρούνται υπεργολάβοι. Τα αντικείμενα της έρευνας είναι επομένως προδιαγεγραμμένα και κάθε λόγος περί ελευθερίας στην έρευνα των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων είναι καθαρή υποκρισία.
Ελευθερία σημαίνει να υπάρχεί ένας προϋπολογισμός για κάθε διδάσκοντα, που να τον κατευθύνει όπως αυτός νομίζει, υποκείμενο σε διαχειριστικό έλεγχο αλλά όχι και σε έλεγχο σκοπιμότητας. Έτσι πήρα και εγώ μία υποτροφία από το MacGill University του Καναδά πριν 30 χρόνια που ήταν στη διάθεση του καθηγητή, ο οποίος θέλοντας να είναι στα πράγματα φρόντιζε και το θέμα της έρευνας. Εάν δεν αλλάξει η κατάσταση στην ΓΓΕΤ δεν έχουν νόημα τα γραφόμενα στο άρθρο αυτό και αποτελούν εμπαιγμό. Πως έχετε το θράσος να κρίνετε και να αξιολογείτε τους διδάσκοντες όταν δεν τους παρέχετε τα μέσα να αναπτύξουν την προσωπική τους ελευθερία και τους θέλετε υποχείρια των διαφόρων εταιρειών ακόμη και συντεχνιακών ομάδων οργανωμένων στη αρπαγή ερευνητικών προγραμμάτων;
Στο σχέδιο νόμου να καθορίσετε και τον τρόπο που θα εξασφαλίζεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην διδασκαλία και την έρευνα διότι τα λόγια είναι ανώφελα. Σε τι διαφέρει άραγε η πρόθεση του σημερινού Υπουργείου από αυτή του Γιώργου Παπανδρέου, όταν ήταν στην θέση αυτή, ή του Γεράσιμου Αρσένη, που θέλει σώνει και καλά να βάλει λέει όλα τα παιδιά στο πανεπιστήμιο λες και αυτά θα το ήθελαν εάν δεν τους είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου; Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι θέλει το κακό, όλοι για το καλό μιλάτε.

Περισσότερα του ενός Άρθρα όπου αναφέρονται συγχρόνως οι όροι φοιτήτριες και φοιτητές

Ο όρος φοιτητής όπως και οι αντίστοιχοι, δάσκαλος, οδηγός, ιατρός, βοσκός, έμπορος κλπ, υποδηλώνουν μία λειτουργική ή επαγγελματική ιδιότητα η οποία χαρακτηρίζεται από την επιτελούμενη λειτουργία ή το επάγγελμα και όχι από το φύλο του λειτουργού ή του επαγγελματία. Ο διαχωρισμός σε φοιτητές και φοιτήτριες δημιουργεί ανύπαρκτες διακρίσεις και αντίκειται στην, έστω και κακώς υπάρχουσα, διάταξη της παραγράφου ε) του άρθρου 1 όπως έχει ήδη αναφερθεί. Αφού θέλετε να καταργήσετε τις διακρίσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών γιατί τις υπερτονίζετε διαφοροποιώντας μεταξύ φοιτητών και φοιτητριών ως εάν υπήρχε διαφορά στην λειτουργική τους συμπεριφορά; Αυτό να το κάνετε όταν εισάγετε μάθημα σεξουαλικής αγωγής με πρακτικές ασκήσεις όπου το κάθε φύλο θα πρέπει να ασκείται στις ιδιαιτερότητες του ρόλου του.
Πραγματικά πρέπει να είστε ανεγκέφαλοι με δόση φεμινιστικής καταστροφικής μανίας και θα σας δικαιολογούσα εάν το κάνετε για να κολακέψετε την κυρία Υπουργό. Αλίμονο στον καθηγητή που μπαίνει στην τάξη και διακρίνει μεταξύ φοιτητών και φοιτητριών. Έχω πέντε παιδιά, που όλα έχουν τελειώσει το πανεπιστήμιο ή φοιτούν ακόμη και το θεωρώ ακατανόητο να τα διαφοροποιώ μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, παρά μόνο σε θέματα που αφορούν την ιδιαιτερότητα του φύλου τους, όπως το ντύσιμο, ο γάμος τους κλπ. Είναι όλα τους παιδιά μου και το ίδιο ισχύει και για τους φοιτητές μου . Μη σπείρετε καινά δαιμόνια.

Άρθρο 8: Εκλογή αρχών διοίκησης Α.Ε.Ι. – Τμημάτων

Καταλαβαίνω ότι η μείωση του ποσοστού των φοιτητών στα εκλεκτορικά σώματα θα δημιουργούσε αντιδράσεις. Η ρύθμιση όμως του να ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές (να παραλείψετε τον όρο φοιτήτριες διότι περιττεύει) και όχι οι εκπρόσωποι τους δημιουργεί συνθήκες άμεσης δημοκρατίας και καταργεί τον πατερναλισμό των εκπροσώπων των φοιτητών που στην πράξη είναι εκπρόσωποι κομμάτων. Η ρύθμιση αυτή εκμηδενίζει ακόμη και την διαπλοκή των κομματαρχών με τις υποψήφιες πρυτανικές αρχές και τους προέδρους των τμημάτων . Συγχαρητήρια και ελπίζω να μη την αποσύρετε στο τέλος λόγω πιέσεων.

Άρθρο 13: Διάρκεια σπουδών – Τριμελείς εξεταστικές επιτροπές
Εδώ ο καθένας μπορεί να πει το μακρύ του και το κοντό του. Αναγνωρίζει όμως κανείς μία προσπάθεια να φύγουμε από το τέλμα της αιώνιας και πολλές φορές της κατ’ επάγγελμα φοίτησης και για τον λόγο αυτό δέχομαι αυτό που προτείνετε σαν μια καλή αρχή.

Άρθρο 15: Διάρκεια εξαμήνων και εξεταστικών περιόδων-Επιλεγόμενα μαθήματα
Εδώ υπάρχει μία ειρωνεία που πηγάζει από το γεγονός ότι η παρουσία των φοιτητών στις διαλέξεις δεν είναι υποχρεωτική. Συνήθως παρακολουθούν το 15% των φοιτητών και αυτό κυμαίνεται ανάλογα με την ώρα. Στα πρωινά μαθήματα η προσέλευση είναι μικρότερη από ότι είναι στα μεσημεριανά για το ίδιο αντικείμενο με τον ίδιο διδάσκοντα. Επίσης δεν είναι πάντα οι ίδιοι φοιτητές που είναι παρόντες και επομένως θα μπορούσαμε να πούμε ότι ακόμη και εάν συμπληρωθούν όλες οι διδακτικές εβδομάδες μόνο το 10% των φοιτητών έχουν διδαχθεί όλη την ύλη. Είναι κατά συνέπεια ειρωνεία το να θεωρηθεί ένα μάθημα αδίδακτο εάν ο διδάσκων δεν καλύψει όλη την ύλη και χάσουν ένα μέρος αυτής το 10% των φοιτητών όταν για το υπόλοιπο 90% δεν έχει ουσιαστικό νόημα.
Επειδή η παρακολούθηση στα φροντιστήρια είναι υποχρεωτική και οι ασκήσεις βασίζονται στην διδαχθείσα ύλη, την οποία δεν έχουν παρακολουθήσει το 85% των φοιτητών, πολλοί δεν κατανοούν όχι μόνο τον τρόπο επίλυσης αλλά ούτε και την εκφώνηση του προβλήματος και έρχονται απλώς για να κατοχυρώσουν την σωματική τους παρουσία ενώ πνευματικά ταξιδεύουν σε άλλους χώρους. Βεβαίως ο δάσκαλος (καθηγητής) εκμεταλλεύεται το χρόνο του φροντιστηρίου για να επαναλάβει τη θεωρεία του μαθήματος, που αφορά τουλάχιστον την συγκεκριμένη άσκηση.
Η πρόταση είναι να καθοριστεί κατ’ αρχήν πότε ένας φοιτητής θεωρείται ότι έχει διδαχθεί την ύλη και μετά να πούμε πότε ένα μάθημα θεωρείται αδίδακτο ή πότε χάνεται ένα εξάμηνο.

Άρθρο 22: Εκλογή και εξέλιξη μελών ΔΕΠ

Δεν θα ασχοληθώ με λεπτομέρειες αλλά με δύο θέματα που τα θεωρώ σημαντικά. Κατ’ αρχήν για να εκλεγεί ένας καθηγητής πανεπιστημίου που ξεκινάει με δίπλωμα πανεπιστημίου κρίνεται έξι φορές:
ανακήρυξη σε διδάκτορα
εκλογή σε λέκτορα
εξέλιξη σε επίκουρο καθηγητή
μονιμοποίηση σε επίκουρο καθηγητή
εξέλιξη σε αναπληρωτή καθηγητή
εξέλιξη σε καθηγητή
Δεν αντιλέγω ότι με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται τουλάχιστον τυπικά το αξιόπιστο των μελών ΔΕΠ αλλά το ερώτημα είναι έναντι ποίου ανταλλάγματος ο υποψήφιος υπόκειται σε αυτόν τον κόπο και την αγωνία ; Πολλοί συμμαθητές μας από το γυμνάσιο και το πανεπιστήμιο, που δεν ακολούθησαν ‘ακαδημαϊκή’ καριέρα και δεν έχουν καν διδακτορικό αλλά εντάχθηκαν στην μέση εκπαίδευση, στην ηλικία που εμείς γίναμε αναπληρωτές αυτοί έχουν γίνει τουλάχιστον διευθυντές Γυμνασίου ή Λυκείου και άλλοι διευθυντές Μέσης Εκπαίδευσης χωρίς να περάσουν ούτε μία κρίση ούτε και να γράψουν καμία εργασία ενώ οι αμοιβές τους στις περισσότερες περιπτώσεις είναι καλύτερες.
Το δεύτερο θέμα είναι τα ζητούμενα προσόντα δηλαδή το διδακτικό και ερευνητικό έργο. Σκέφθηκε ποτέ κανείς με ποίο τρόπο αποκτούνται τα προσόντα αυτά και εάν μέσα στο ίδιο το πανεπιστήμιο δίδονται οι ευκαιρίες να τα καλλιεργήσει; Πως συνεκτιμάται το διδακτικό έργο σε σύγκριση με το ερευνητικό που το τελευταίο τουλάχιστον μετριέται και σε κιλά χαρτί των δημοσιευμένων άρθρων; ¨Όχι βέβαια με την μαρτυρία των εκπροσώπων των φοιτητών την ώρα της διαδικασίας της κρίσης, υπό το δεδομένο μάλιστα ότι οι εκπρόσωποι είναι κατά κανόνα κάτω του μέσου φοιτητή και συνήθως δεν παρακολουθούν τις διαλέξεις. Όσον αφορά το εκλεκτορικό σώμα ή και τις γενικές συνελεύσεις των τμημάτων κανείς δεν ξέρει τι λέει ο καθένας στο μάθημα του. Για το άλλο προσόν, που αφορά το ερευνητικό έργο, ισχύουν αυτά που έχω ήδη αναφέρει στις παρατηρήσεις μου για το άρθρο 3 περί ελευθερίας στην έρευνα.

Άλλες Προϋποθέσεις που δεν αναφέρονται στο προσχέδιο.

Μία βασική προϋπόθεση για την καλή λειτουργία των πανεπιστημίων είναι ο αριθμός και το επίπεδο των εισαγομένων φοιτητών καθώς και η συνολική διάρθρωση του εκπαιδευτικού συστήματος πριν το πανεπιστήμιο. Από την εμπειρία μου έχω καταλάβει ότι το θέμα αυτό το χειρίζονται οι εκάστοτε κυβερνώντες και στο παρελθόν έχει αποτελέσει αντικείμενο λαϊκισμού και ψηφοθηρίας. Δεν θα ευτυχίσουν όλα τα παιδιά με το να τα αναγκάζουμε ψυχολογικά να θέλουν να πάνε στο πανεπιστήμιο όπως ακόμη ισχυρίζεται ο Γεράσιμος Αρσένης σαν να μην έχει διδαχθεί τίποτε από την πείρα του. Οι χειρότεροι φοιτητές που πέρασαν ποτέ από το πανεπιστήμιο ήταν η φουρνιά που είχε κατέβει στους δρόμους και φώναζε ‘κάτσε καλά Γεράσιμε’ όχι μόνο για την αμάθεια τους αλλά κυρίως για το ήθος και την αναίδεια τους. Δεν θα βελτιωθούν τα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα εάν τους δίνουμε βαρύγδουπα ονόματα για να ικανοποιούμε την ματαιοδοξία μας. Βεβαίως αποτελεί εθνική μας εντροπή ότι το πολιτικό μας σύστημα έχει καταξιώσει τη χρήση των τυπικών προσόντων έναντι των ουσιαστικών και όλοι θέλουν το χαρτί και μία καλή γνωριμία. Το πρόβλημα θα έρθει όταν θα κατέβουν στους δρόμους όχι για να αποκτήσουν το χαρτί όπως κάνουν τώρα αλλά επειδή δεν θα μπορούν να το ανταλλάξουν με τίποτε το σπουδαίο, όπως έγινε με τις μετοχές στο χρηματιστήριο που έπεσαν σε μία νύκτα. Χρειαζόμαστε Τεχνολογικά Επαγγελματικά Ιδρύματα όπου τα παιδιά να μαθαίνουν τέχνες και επαγγέλματα, οι μεταπτυχιακές δήθεν σπουδές ανήκουν σε άλλο επίπεδο. Κοιτάξτε στα ΑΕΙ πόσοι αιτούντες απόφοιτοι των ΤΕΙ εγγράφονται σε μεταπτυχιακά προγράμματα αν και ο Νόμος ορίζει ότι πρέπει να γίνονται δεκτοί. Μην μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με ψεύτικα όνειρα γιατί στο τέλος θα μας κρίνουν.

Στη διάθεση σας για κάθε περαιτέρω διευκρίνηση και εφόσον το κρίνετε αναγκαίο.

Μετά τιμής

Ηλίας Σταμπολιάδης
Αναπληρωτής Καθηγητής
Τμήμα Μηχανικών Ορυκτών Πόρων
Πολυτεχνείο Κρήτης
elistach@mred.tuc.gr
———–
Αναγκαίες Τομές και Παρεμβάσεις για τη Βελτίωση των ΑΕΙ: Μια προσωπική άποψη Νίκος Σιδηρόπουλος, 8/7/2006

Έχοντας παρακολουθήσει εκ των έσω τα τεκταινόμενα στο χώρο της ανώτατης παιδείας, θα ήθελα να καταθέσω την προσωπική μου άποψη σχετικά με τις παρεμβάσεις που απαιτούνται ώστε να ξεπεράσουμε το σημερινό τέλμα.
• Ευθύνη και σοβαρότητα: Υπάρχει σημαντικό έλλειμμα σε όλα τα επίπεδα. Από τους ατυχείς χειρισμούς, το επικοινωνιακό ύφος και (κυρίως) την έλλειψη αποτελεσματικότητας του ΥΠΕΠΘ, στην αδιαφορία πολλών Πανεπιστημιακών και φοιτητών, έως τη συστηματική παρεμπόδιση λειτουργίας των (δημοκρατικά εκλεγμένων) Ακαδημαικών οργάνων (Γενική Συνέλευση Τμήματος, Σύγκλητος, κλπ) από μειοψηφίες φοιτητών όταν η άποψη της πλειοψηφίας δεν τους αρέσει, και μέχρι τις μακροχρόνιες καταλήψεις και το χάσιμο μαθημάτων και εξαμήνων με τεράστιο κόστος για όλους: φοιτητές, γονείς, φορολογούμενους, καθηγητές. Αναρωτιέται κανείς: δεν θα ήταν δυνατό να διαδηλώσουν οι φοιτητές μας χωρίς να παρεμποδίσουν την εκπαιδευτική διαδικασία; Η απάντηση είναι βεβαίως ναι, όμως οι φοιτητές έμαθαν ότι ο παραλογισμός είναι αποτελεσματικός: η εκάστοτε ηγεσία κάνει τελικώς πίσω σταθμίζοντας το – κακώς εννοούμενο – πολιτικό κόστος (όφελος). Αυτή είναι, δυστυχώς, η αλήθεια. Το πλαίσιο συμπληρώνει η αξιωματική αντιπολίτευση που δίνει μαθήματα πολιτικής παλινωδίας: από το προεκλογικό προεδρικό ναι στα ιδιωτικά μη κερδοσκοπικά πανεπιστήμια, στην εσωτερική κομματική διχογνωμία, στην προτεραιότητα στη δημόσια ανώτατη εκπαίδευση, στο όχι υπό τις τρέχουσες προυποθέσεις, κλπ. Όλοι συζητούν για την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, λες και αυτό είναι που μας καίει στην παρούσα κατάσταση. Ουδέποτε η κυβέρνηση / αξιωματική αντιπολίτευση εξέτασαν σοβαρά το τί και πως θα αποδώσει μια τέτοια κίνηση. Η αριστερά από την πλευρά της βλέπει πολιτική ευκαιρία για ταξική πάλη και νέους αγώνες και παραβλέπει τις παράπλευρες απώλειες – οι οποίες κάθε άλλο παρά παράπλευρες είναι. Ο μέσος πολίτης σχηματίζει κάκιστη γνώμη – όχι άδικα – από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Είναι καιρός να τοποθετηθούν αυτοί που γνωρίζουν τα Πανεπιστημιακά πράγματα εδώ και στο εξωτερικό. Και αυτοί είναι, κατά τεκμήριο, πολλοί συνάδελφοι Πανεπιστημιακοί με διεθνή πείρα και παρουσία.

• Αξιοκρατία, κίνητρα, αξιολόγηση: Το πιο σημαντικό βήμα είναι η ενίσχυση της αξιοκρατίας σε όλα τα επίπεδα. Η σημερινή κατάσταση μακράν απέχει από καθεστώς στοιχειώδους αξιοκρατίας. Οι διαδικασίες εκλογής και εξέλιξης των μελών ΔΕΠ είναι αργές, τυπολατρικές, και δεν ευνοούν πάντα την αξιοκρατία, οι δε αποδοχές των μελών ΔΕΠ εξαρτώνται αποκλειστικά από τη βαθμίδα τους και τα χρόνια υπηρεσίας. Όμως είναι προφανές ότι δεν προσφέρουν όλοι το ίδιο. Υπάρχουν αρκετοί εξαίρετοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και ερευνητές στην Ελλάδα (και ακόμα περισσότεροι Έλληνες πανεπιστημιακοί στο εξωτερικό) με μεράκι και γνώση, ήθος, και διεθνή επιστημονική αναγνώριση. Υπάρχουν όμως
και πολλοί άλλοι που αφιερώνουν τον ελάχιστο δυνατό χρόνο στο Πανεπιστήμιο κάνοντας κουτσά-στραβά το μάθημα τους, δεν δημοσιεύουν (σχεδόν) τίποτα, δεν αναλαμβάνουν διοικητικό έργο (διότι ουδείς τους εμπιστεύεται να το φέρουν εις πέρας), δεν επιβλέπουν μεταπτυχιακούς και προπτυχιακούς φοιτητές και δεν έχουν καμία ουσιαστική συμμετοχή στα διεθνή επιστημονικά δρώμενα. Αρκετοί εξ αυτών είναι «ιπτάμενοι» – πηγαινοέρχονται δηλαδή στο περιφερειακό ίδρυμα όπου υπηρετούν για δύο μέρες την εβδομάδα. Αυτά είναι τα δύο άκρα και υπάρχουν πολλά ενδιάμεσα στάδια, προφανώς. Όλοι αυτοί όμως πρέπει να απολαμβάνουν τις ίδιες (χαμηλές) αποδοχές; Σε καλά πανεπιστήμια του εξωτερικού οι αυξήσεις δίνονται με αξιοκρατικά κριτήρια. Το πώς μπορεί να γίνει αυτό είναι λυμένο πρόβλημα εδώ και πολλά χρόνια – δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε ξανά τον τροχό. Σημασία έχουν η ποιότητα διδασκαλίας, το δημοσιευμένο ερευνητικό έργο, ένδεχόμενες επιστημονικές βραβεύσεις, η επίβλεψη φοιτητών, η προσέλκυση ανταγωνιστικών ερευνητικών προγραμμάτων, το διοικητικό έργο, καθώς και η προσφορά εθελοντικού έργου (σύμβουλος σύνταξης επιστημονικών περιοδικών, συμμετοχή σε επιστημονικές επιτροπές, επιτροπές και διοργάνωση συνεδρίων κλπ.) στην επιστημονική κοινότητα που δραστηριοποιείται το εκάστοτε μέλος ΔΕΠ. Η αξιολόγηση και μισθολογική εξέλιξη των μελών ΔΕΠ κρίνεται συνήθως από τον εκάστοτε (αιρετό) Πρόεδρο του Τμήματος, συνεπικουρούμενο από επιτροπή καθηγητών του Τμήματος (με αιρετά μέλη) και υπό την υψηλή εποπτεία του (αιρετού) Κοσμήτορα της Σχολής. Το Τμήμα λαμβάνει ένα συνολικό ποσοστό αύξησης, το οποίο όμως κατανέμεται (πιθανά ανισομερώς) με αξιοκρατικά κριτήρια. Εξωτερική αξιολόγηση γίνεται από επιτροπή συναδέλφων καθηγητών αδιαμφισβήτητου κύρους και εμπειρίας. Τέτοιους έχουμε πλείστους, δόξα τω Θεώ, διακεκριμένους Έλληνες καθηγητές που ζούν και εργάζονται στο εξωτερικό. Σαν ακαδημαικοί δάσκαλοι, αξιολογούμε (τους φοιτητές μας, αλλά και συναδέλφους μας, όταν π.χ. υποβάλλουν δημοσίευση ή πρόταση χρηματοδότησης προς κρίση) και αξιολογούμαστε συνεχώς. Είναι δυνατό να αρνηθούμε την αξιολόγηση του ετήσιου έργου μας επί συνολικής και συλλογικής βάσης; Χωρίς ανταποδοτικά κίνητρα για τους καλούς και αντι-κίνητρα (π.χ. αυξημένο διοικητικό, εργαστηριακό, η φροντιστηριακό έργο) για τους ανενεργούς, ουδέποτε θα προκόψει το Ελληνικό Πανεπιστήμιο στο βαθμό που θα θέλαμε. Ένας μόνιμος επίκουρος δεν έχει ουσιαστικό οικονομικό κίνητρο να επιδιώξει την επιστημονική του καταξίωση και βαθμολογική εξέλιξη, αφού η καθαρή μισθολογική διαφορά με την βαθμίδα του τακτικού καθηγητή είναι περίπου 500 ευρώ/μήνα. Οποιαδήποτε άλλη παράπλευρη απασχόληση είναι πιο αποδοτική από οικονομική σκοπιά Οι μισθοί των Πανεπιστημιακών δεν εξασφαλίζουν στοιχειωδώς αξιοπρεπή διαβίωση. Αυτό είναι τραγικό για αυτούς που τιμούν τον τίτλο του ακαδημαικού δασκάλου – ερευνητή, ενώ αυτοί που βλέπουν το Πανεπιστήμιο σαν πάρεργο εν τέλει αμείβονται πλουσιοπάροχα για την πενιχρή συνεισφορά τους.

• Χρηματοδότηση: Είναι γεγονός ότι τα ΑΕΙ της χώρας υποχρηματοδοτούνται σε πολύ σημαντικό βαθμό, κάτι που άλλωστε αναγνωρίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς. Η υποχρηματοδότηση είναι χρόνιο φαινόμενο που αγγίζει όλες τις πλευρές της Ακαδημαικής πραγματικότητας. Χρειάζεται γενναία ενίσχυση το δημόσιο πανεπιστήμιο, για υποδομές (αίθουσες διδασκαλίας που να χωρούν το σύνολο των φοιτητών ενός έτους/τμήματος! – τι πολυτέλεια …), επιπλέον επιστημονικό, τεχνικό-εργαστηριακό και διοικητικό προσωπικό, ενίσχυση της έρευνας, αξιοπρεπείς μισθούς για τους αξιοπρεπώς εργαζόμενους. Αν όμως ξαφνικά βρίσκονταν χρήματα, πολλά χρήματα, για την ανώτατη παιδεία, πιστεύει κανείς ότι αυτό θα έλυνε δια μαγείας όλα τα προβλήματα; Αν δεν επιστρέψουν οι φοιτητές μαζικά στις αίθουσες διδασκαλίας και στα εργαστήρια (ποσοστό παρακολούθησης διαλέξεων σήμερα: κάτω του 15-20% των εγγεγραμμένων – ήταν 40-50% όταν ο υπογράφων ήταν φοιτητής), αν δεν υπάρχει το έμψυχο υλικό (διδασκόντων και διδασκομένων) και αν δεν υπάρχει κοινό μεράκι για μάθηση, δεν γίνεται τίποτα. Παίρνουν οι φοιτητές μας ότι έχουμε να τους δώσουμε, με τις όποιες ελλείψεις; Είμαι βέβαιος ότι για την πλειονότητα των φοιτητών η απάντηση είναι όχι. Υπάρχουν βέβαια και φωτεινές εξαιρέσεις – ευτυχώς πάντα υπήρχαν.

• Έρευνα: Η μεγάλη μας ελπίδα είναι η ενίσχυση της έρευνας, βασικής και εφαρμοσμένης. Ενίσχυση σημαίνει αναγνώριση της σπουδαιότητας και γενναία χρηματοδότηση με αξιοκρατικά κριτήρια της ερευνητικής δραστηριότητας σε επιλεγμένους τομείς αιχμής. Στην Ελλάδα παρατηρείται το διεθνώς πρωτότυπο φαινόμενο της … διαπόμπευσης της έρευνας από φοιτητές οι οποίοι δεν έχουν (και δεν θα μπορούσαν να έχουν σε πρώιμο ή ακόμα και σε ώριμο προπτυχιακό επίπεδο) ιδέα τι είναι έρευνα. Η Ελλάδα έχει ανθρώπινο δυναμικό υψηλής ποιότητας το οποίο ακόμα φεύγει στο εξωτερικό προς αναζήτηση ερευνητικής στέγης. Πέραν από την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας, αυτό θα συμβάλλει στην ενίσχυση της διδασκαλίας. Κατά κανόνα, ο καλός δάσκαλος είναι (ή, τουλάχιστον, ήταν) καλός ερευνητής.

• Συμμετοχή και προσφορά στην διεθνή επιστημονική κοινότητα: Τα Πανεπιστήμια μας πρέπει να κερδίσουν με το σπαθί τους διεθνή αναγνώριση επί τη βάση της ερευνητικής τους δραστηριότητας και της ποιότητας των αποφοίτων τους. Μας έχουν υπερσκελίσει Πανεπιστήμια γείτονος χώρας, όταν πριν από 10-20 χρόνια οι Έλληνες απόφοιτοι ήσαν περιζήτητοι για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό και τα εν λόγω Πανεπιστήμια δεν υπήρχαν ή δεν είχαν ουσιαστική παρουσία στα διεθνή δρώμενα.

• Λελογισμένη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και όχι τοπικός κατακερματισμός: Η λογική του κατακερματισμού των επιστημονικών αντικειμένων σε επιμέρους «ειδικότητες» και η ίδρυση τμημάτων ανά την επικράτεια για κάθε μια από αυτές τις υπο-ειδικότητες ήταν στρατηγικό σφάλμα. Η διεθνής πρακτική είναι η αντίθετη – σύνθεση αντί κατακερματισμός. Στην Ελλάδα, από την «μαγιά» των παραδοσιακών τμημάτων Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (που μετεξελίχθηκαν σε Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών) και Επιστήμης Υπολογιστών / Πληροφορικής (σύνολο 11 με το Τμήμα Ηλεκτρολόγων της Πάτρας), γεννήθηκαν δια εξωσωματικής γονιμοποίησης 8 υβριδικά τμήματα ανά την επικράτεια, το καθένα με το δικό του, πιο εξειδικευμένο τίτλο και πρόγραμμα σπουδών, και όλα ανεξαιρέτως χωρίς θεσμοθετημένα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων τους μέχρι αυτή τη στιγμή. Αυτό δεν εξυπηρετεί την επιστήμη, την κοινωνία, ή τους φοιτητές – είναι καθαρός παραλογισμός.

• Δημοκρατική αυτοδιοίκηση και εμπιστοσύνη: Η πηγή του κακού εν τέλει στην Ελλάδα είναι η – δυστυχώς όχι αδικαιολόγητη – καχυποψία που μας χαρακτηρίζει ως προς τις προθέσεις κάθε δημόσιου λειτουργού. Η διαφθορά είναι γύρω μας, είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να κτίζουμε πρόσθετα στρώματα ελέγχου και να περιορίζουμε τους πάντες. Μικρο – μάνατζμεντ σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας διοίκησης, στο όνομα της διαφάνειας. Αυτή η πρακτική στραγγαλίζει κάθε δημιουργική προσπάθεια κάτω από το άγος της γραφειοκρατίας και του συγκεντρωτισμού, ενώ ελάχιστα αγγίζει την βαρειά διαφθορά. Χρειαζόμαστε προσεκτική επιλογή στελεχών που θα έχουν σημαντική ελευθερία κινήσεων σε συνδιασμό με βαρύτατες ποινές στην περίπτωση αποκάλυψης διαφθοράς. Πρέπει να λύσουμε τα χέρια των Πανεπιστημιακών ώστε να κάνουν το έργο τους. Το Πανεπιστήμιο χρειάζεται ουσιαστική δημοκρατική αυτοδιοίκηση, σεβασμό στις αποφάσεις της πλειοψηφίας, και την εμπιστοσύνη των πολιτών και των πολιτικών. Δεν χρειάζεται εξω-πανεπιστημιακό μάνατζερ, επειδή το Πανεπιστήμιο δεν είναι εταιρία. Είναι δημόσια επένδυση νευραλγικού χαρακτήρα. Γνωρίζω φυσικά ότι πολλά από αυτά που προτείνω προυποθέτουν πολιτικό θάρρος για την εφαρμογή τους, κάτι που δεν περισσεύει. Όμως, σε λίγα χρόνια, θα έχουμε χάσει το τραίνο για τα καλά.

Νικόλαος Δ. Σιδηρόπουλος Καθηγητής και Πρόεδρος Τμήματος Ηλεκτρονικών Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών Πολυτεχνείου Κρήτης
———
Καλησπέρα σας,
Σας διαβιβάζω τις απόψεις μου επί του προσχεδίου:
 
Πρόταση τροποποίησης της παραγράφου 4 του άρθρου 6A του Ν. 2083/1992:
 
Μέσα σε αποκλειστική προθεσμία 2 μηνών που αναφέρεται στην προηγούμενη παράγραφο υποβάλλονται στη γραμματεία του τμήματος οι αιτήσεις των υποψηφίων μαζί με όλα τα αναγκαία για την κρίση δικαιολογητικά. Απολύτως απαραίτητα δικαιολογητικά θεωρούνται το βιογραφικό σημείωμα, αντίγραφο των πτυχίων και των τίτλων σπουδών των υποψηφίων, αναλυτικό υπόμνημα για τα υποβαλλόμενα πρωτότυπα επιστημονικά δημοσιεύματα. Τα εν λόγω δικαιολογητικά κατατίθενται εκτυπωμένα σε τέσσερα (-4-) αντίτυπά τους, εκ των οποίων τα τρία προορίζονται για τα μέλη της εισηγητικής επιτροπής και το ένα για τη γραμματεία του τμήματος, εκτός από την διδακτορική διατριβή που κατατίθεται σε ένα (-1-) αντίτυπο το οποίο παραμένει στη γραμματεία του τμήματος. Επίσης, όλα τα εν λόγω δικαιολογητικά κατατίθενται στη γραμματεία του τμήματος και σε ηλεκτρονική μορφή για να προωθηθούν στα μέλη του εκλεκτορικού σώματος και στα μέλη της γενικής συνέλευσης, που ανήκουν στις ίδιες βαθμίδες με τα μέλη του εκλεκτορικού σώματος.
 
Αιτιολογικό:
1.Το κόστος αναπαραγωγής (φωτοτυπίες) των επιστημονικών δημοσιευμάτων είναι υπέρογκο, ειδικά για τις χαμηλότερες βαθμίδες (επίκουρος, λέκτορας) όπου τα μέλη του εκλεκτορικού σώματος (και κατ’ επέκταση ο αριθμός των αντιτύπων) ανέρχονται συνήθως σε δεκάδες (Ειδικά για τη διδακτορική διατριβή –που συνήθως αριθμεί- εκατοντάδες σελίδες, προτείνεται ο περιορισμός των εκτυπωμένων αντιτύπων σε ένα).
Θα ήθελα να τονίσω ότι ειδικά για τη διδακτορική διατριβή υπάρχει ασάφεια του νόμου η οποία οφείλει να αποσαφηνιστεί. Συγκεκριμένα σας αναφέρω ότι σε δικές μου αιτήσεις σε διάφορα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας μου ζητήθηκαν (εν έτει 2003) από ένα έως και δέκα οκτώ (18) αντίτυπα της διδακτορικής μου διατριβής, το οποία και ουδέποτε μου επεστράφησαν.
Πέραν του υπέρογκου κόστους που προκαλεί η σημερινή κατάσταση στους υποψηφίους, η όλη πρακτική είναι και υπερβολικά σπάταλη, καθώς, όπως μπορώ να σας διαβεβαιώσω εξ ιδίας πείρας, μετά το πέρας της εκλογής η συντριπτική πλειονότητα των εκτυπωμένων δικαιολογητικών καταλήγει στον κάλαθο των αχρήστων.
 
Το άρθρο 5Α παράγραφος 2 του Συντάγματος αναφέρει ότι:
‘Καθένας έχει δικαίωμα συμμετοχής στην Κοινωνία της Πληροφορίας. Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους, τηρουμένων πάντοτε των εγγυήσεων των άρθρων 9, 9Α και 19’
Θεωρώ ότι η συγκεκριμένη Συνταγματική πρόνοια στοιχειοθετεί τη δυνατότητα υποβολής των δικαιολογητικών για την πλήρωση θέσεως ΔΕΠ και σε ηλεκτρονική μορφή
 
Άρθρο 22 παρ.1 Εκλογή και εξέλιξη μελών ΔΕΠ
 
Οι προθεσμίες για την εξέλιξη στις επόμενες βαθμίδες (βάσει του Ν. 2517/97 άρθρο 1) υπολογίζονται από την ημερομηνία διορισμού ή μονιμοποίησης των Λεκτόρων ή/και Επίκουρων Καθηγητών. Καθώς, όμως, ο χρόνος που μεσολαβεί μεταξύ της εκλογής και της έκδοσης της πράξης φτάνει συνήθως τον ένα χρόνο (π.χ. στην περίπτωση του υπογράφοντος) η σημερινή κατάσταση έχει ως αποτέλεσμα την καθυστέρηση της εξέλιξης των μελών ΔΕΠ κατά ανάλογο χρόνο.
Προτείνω, λοιπόν, οι προθεσμίες να προσμετρώνται από την ημερομηνία ΕΚΛΟΓΗΣ και όχι ΔΙΟΡΙΣΜΟΥ των μελών ΔΕΠ.
 
Άρθρο 23 Εισηγητικές Επιτροπές και Εκλεκτορικά Σώματα

Θεωρώ ότι είναι απαραίτητη η συμμετοχή στα εκλεκτορικά σώματα μελών ΔΕΠ άλλων ΑΕΙ (της ημεδαπής ή της αλλοδαπής) με γνωστικό αντικείμενο συναφές της υπό προκύρηξης θέσης, σε αναλογία των ΔΕΠ-εκλεκτόρων του τμήματος ανά βαθμίδα. Η σημερινή κατάσταση όπου π.χ. ΔΕΠ κοινωνικών επιστημών καλούνται να αξιολογήσουν το επιστημονικό έργο υποψηφίων των φυσικών επιστημών ή όπου μέλη ΔΕΠ καλούνται να επιλέξουν μεταξύ ενός υπάρχοντος συναδέλφου και ενός εξωτερικού υποψηφίου, υποβαθμίζει το επίπεδο της επιλογής και δημιουργεί τις προϋποθέσεις συνδιαλλαγής.
 
Άρθρο 22 παρ.4
 
Δεν αντιλαμβάνομαι το λόγο ύπαρξης της πρόνοιας για την πάροδο δύο ετών από την ‘μονιμοποίηση’ του Επίκουρου Καθηγητή έως της αίτησής του για εξέλιξη στη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή.
Επιπλέον, πιστεύω ότι θα έπρεπε (α) να αρθεί η μονιμότητα των Αναπληρωτών Καθηγητών και για την εξέλιξη τους να υπάρξουν αντίστοιχες πρόνοιες με αυτές των Επίκουρων Καθηγητών, (β) να αρθεί η μονιμότητα των Καθηγητών και για την παραμονή τους στην εν λόγω βαθμίδα να θεσμοθετηθούν συγκεκριμένες διαδικασίες
 
Με εκτίμηση
 
Ιωσήφ Μποτετζάγιας
 
Dr. Iosif Botetzagias
Lecturer
Department of Environment – University of the Aegean
University Hill, 81100 Mytilini, GREECE
———————————————————
Απόψεις για τη βελτίωση της ανώτατης παιδείας
Από: καθηγητή Ιωάννη Ν. Χατζόπουλο Μυτιλήνη 18/7/2006

Ο διάλογος για την παιδεία πρέπει να αρχίσει από μηδενική βάση όπως εύστοχα είπε σε ένα κανάλι μια φοιτήτρια πριν λίγες εβδομάδες. Μηδενική βάση σημαίνει να ορισθεί τι είναι παιδεία με τρόπο που να εξασφαλίζει την ανάπτυξη υγιούς σκέψης ώστε να υπάρχει κάλυψη τόσο του εκπαιδευτικού όσο και του ιδρύματος ως προς τη σωστή χρήση της γνώσης και να δημιουργούνται πρότυπα και προϋποθέσεις για τη δόμηση μιας ενάρετης κοινωνίας. Έχουμε άφθονο υλικό (π. χ., [1], [2], [4]) για να στοιχειοθετηθούν τέτοιες βασικές αρχές και πρότυπα καθώς και συγκεκριμένες προτάσεις [5]. Οι βασικές αρχές είναι απαραίτητες για να είναι το τοπίο ξεκάθαρο (όχι «θολά νερά, «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται», κλπ.) ώστε να υπάρχει όραμα και προοπτική στη σωστή κατεύθυνση και να έχει η ανάπτυξη της παιδείας μια σταθερά ανοδική εξέλιξη και πορεία. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο στο άρθρο 1, δεν αποσαφηνίζει ούτε τι είναι παιδεία ούτε τι είναι ορθή χρήση της γνώσης οι έννοιες που χρησιμοποιεί π.χ. δικαιοσύνη, δημοκρατία είναι μετέωρες και το πιο σημαντικό αποφεύγει να χρησιμοποιήσει τι λέξη αρετή που είναι το πιο σημαντικό θεμέλιο μετά την ανάπτυξη ορθής σκέψης [5] από την παιδεία.

Θεωρώντας από μηδενική βάση τα προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης το ερώτημα που τίθεται είναι τι θέλουμε και γιατί. Με βάση το ερώτημα αυτό διαμορφώνονται οι παρακάτω προτάσεις:

1. Σίγουρα θέλουμε το ακαδημαϊκό ίδρυμα να έχει ένα ισχυρό ακαδημαϊκό προφίλ, άρα οι διαδικασίες που καθορίζουν τις δομές του: έρευνα, διδασκαλία, συνεργασίες και διοικητική μηχανή θα πρέπει να διακρίνονται από αντίστοιχη ακαδημαϊκή βαρύτητα. Τα μέλη ΔΕΠ με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο επιλέγονται ώστε να έχουν ανάλογη ακαδημαϊκή βαρύτητα και η όποια αλλαγή που θα μπορούσε να γίνει είναι ίσως η κατάργηση της βαθμίδας του λέκτορα, δηλαδή με ελάχιστες τροποποιήσεις στο προτεινόμενο νομοσχέδιο το κομμάτι αυτό είναι εντάξει.

2. Τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου όμως έχουν με βάση το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο και τον προτεινόμενο νόμο μειωμένο ακαδημαϊκό προφίλ. Η σύνθεση των εκλεκτορικών σωμάτων για την εκλογή πρυτάνεων κοσμητόρων και προέδρων τμημάτων έχουν μειωμένη ακαδημαϊκή βαρύτητα. Τα όργανα λήψης αποφάσεων όπως είναι η γενικές συνελεύσεις τμημάτων, η σύγκλητος κλπ., έχουν μειωμένη ακαδημαϊκή βαρύτητα. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο πρύτανης, π. χ. είναι μεν εκπρόσωπος του συνόλου των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, έχει όμως μειωμένη εκπροσώπηση του ακαδημαϊκού σκέλους του ιδρύματος και αυτό ισχύει ανεξάρτητα από τις ατομικές επιδόσεις του πρύτανη. Αντίθετα όλα τα πετυχημένα ακαδημαϊκά ιδρύματα στο διεθνή χώρο δίνουν έμφαση 100% στο ακαδημαϊκό προφίλ του πρύτανη το οποίο με κάθε τρόπο ενισχύουν ώστε να εκπροσωπεί το ακαδημαϊκό ίδρυμα και όχι να είναι περίπου 50% ακαδημαϊκός και περίπου 50% συνδικαλιστής όπως συμβαίνει με το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο αλλά και με τον προτεινόμενο νόμο στην Ελλάδα. Από το άλλο μέρος τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας έχουν τους επιμέρους συνδικαλιστικούς φορείς οι οποίοι έχουν αρμοδιότητα σε αντίστοιχα θέματα και δεν υπάρχει λόγος να είναι υποβαθμισμένο το ακαδημαϊκό σκέλος του ιδρύματος ασχολούμενο με συνδικαλιστικά θέματα και αρμοδιότητες. Το ισχύον θεσμικό πλαίσιο έχει υποβαθμίσει το ακαδημαϊκό σκέλος των ιδρυμάτων και έχει γιγαντώσει το συνδικαλιστικό. Αν θέλουμε ένα ποιοτικά αναβαθμισμένο πανεπιστήμιο θα πρέπει να γίνει πλήρης διαχωρισμός ανάμεσα στο ακαδημαϊκό του μέρος και το συνδικαλιστικό του μέρος. Το συνδικαλιστικό μέρος να αποτελείται από τους υφιστάμενους συνδικαλιστικούς συλλόγους και σωματεία και το ακαδημαϊκό μέρος να έχει μεγιστοποιημένη ακαδημαϊκή βαρύτητα που μόνο τα μέλη ΔΕΠ διαθέτουν. Θα πρότεινα στους φοιτητές να συνειδητοποιήσουν τη σημασία που έχει για το δικό τους όφελος η ισχυρή βαρύτητα του ακαδημαϊκού σκέλους του ιδρύματος και να προτείνουν οι ίδιοι την ισχυροποίηση της και να ζητήσουν να μην έχουν ανάμειξη σε εκλεκτορικά σώματα ακαδημαϊκού περιεχομένου καθώς και ψήφο σε ακαδημαϊκά όργανα όπως είναι η σύγκλητος, η γενική συνέλευση του τμήματος κλπ. Για λόγους διαφάνειας να μπορούν να έχουν εκπροσώπους στα όργανα αυτά αλλά χωρίς ψήφο. Απευθύνομαι στους φοιτητές διότι είναι οι μόνοι που μπορούν να αλλάξουν το νόμο στο σημείο αυτό αφού υπάρχει μια γενικότερη αδιαφορία (πολιτεία, πανεπιστημιακή κοινότητα) σχετικά με τη βαρύτητα του ακαδημαϊκού σκέλους του ιδρύματος και η ανάθεση διοικητικών ευθυνών στους φοιτητές φαίνεται να «βολεύει» πολύ κόσμο. Πρόταση: Ο νέος νόμος να μην εκχωρεί ευθύνες σε μη μέλη ΔΕΠ για συμμετοχή σε εκλεκτορικά σώματα οργάνων διοίκησης (πρυτάνεων κοσμητόρων και προέδρων τμημάτων, κτλ.) επίσης να μην εκχωρεί δικαίωμα ψήφου σε μη μέλη ΔΕΠ σε όργανα λήψης αποφάσεων (γενικές συνελεύσεις τμημάτων, συγκλήτου κλπ.). Επιπλέον στην εκλογή του πρύτανη και τη σύγκλητο δικαίωμα ψήφου να έχουν μόνο τα μόνιμα μέλη ΔΕΠ. Με τον τρόπο αυτό θα μεγιστοποιηθεί η ακαδημαϊκότητα των οργάνων αυτών και επί πλέον η σύγκλητος και ο πρύτανης θα έχουν ακόμα πιο αυξημένη ακαδημαϊκή βαρύτητα.

3. Η δημόσια εκπαίδευση για να στηριχθεί χρειάζεται δικλείδες ασφαλείας. Δικλείδες ασφαλείας όχι μόνο δεν υπάρχουν αλλά το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο ευνοεί σε πολλές περιπτώσεις τη διαφθορά. Ο προτεινόμενος νόμος τη στιγμή που δεν ενισχύει το ακαδημαικό προφίλ των οργάνων διοίκησης δεν φαίνεται να αλλάζει ουσιαστικά κάτι. Την έλλειψη δικλείδων ασφαλείας την αντιλαμβάνεται κανείς σε όλο της το μεγαλείο εξετάζοντας τις αναφορές που δίνονται από την Πανελλήνια ΠΟΣΔΕΠ σε ηλεκτρονικό μήνυμα με τίτλο «OXI ALLOS EFTELISMOS KAI APWLEIES» και αναφέρεται στην παραπομπή του άτυχου συναδέλφου Στέλιου Αλεξανδρόπουλου του οποίου ο αιφνίδιος θάνατος βύθισε την πανεπιστημιακή κοινότητα στο πένθος. Η Πανελλήνια ΠΟΣΔΕΠ πολύ εύστοχα ζητά από τα μέλη της Πανεπιστημιακής κοινότητας αν υπάρχουν από οποιονδήποτε στοιχεία για αδιαφάνεια στη λειτουργία των ιδρυμάτων να τα προσκομίσει. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ότι ο άτυχος συνάδελφος έπεσε ηρωικώς μαχόμενος ακριβώς για να στηρίξει τη διαφάνεια. Το γεγονός ότι οι διαδικασίες της παραπομπής του ατυχούς συναδέλφου ήταν νομότυπες δικαιολογεί την ανησυχία που εξέφρασα πιο πάνω ότι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο ευνοεί σε πολλές περιπτώσεις τη διαφθορά. Ζήτησα από την Πανελλήνια ΠΟΣΔΕΠ να διερευνήσει όλες τις περιπτώσεις που έχουν γίνει παρόμοιες παραπομπές και απολύσεις επειδή σε πρόσφατο ταξίδι μου στο εξωτερικό συνάντησα Έλληνα συνάδελφο να διαπρέπει σε αξιόλογο πανεπιστήμιο του εξωτερικού ο οποίος απολύθηκε από Ελληνικό ΑΕΙ με παρόμοιες διαδικασίες. Η ΠΟΣΔΕΠ σαν συνδικαλιστικός φορέας έχει την πλήρη αρμοδιότητα να κάνει την έρευνα αυτή και παρά το γεγονός ότι μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει κάνει κάποιο βήμα θα πρέπει να προχωρήσει είναι το ελάχιστο ηθικό χρέος που μπορεί να εκπληρώσει σαν συνδικαλιστικό όργανο στη μνήμη του ατυχούς συναδέλφου επίσης τα αποτελέσματα της έρευνας αυτής θα βοηθήσουν να προταθούν δικλείδες ασφαλείας στο μελλοντικό νόμο πλαίσιο ώστε να περιορισθούν στο μέλλον τέτοιου είδους απώλειες και να θωρακισθεί περισσότερο το δημόσιο πανεπιστήμιο. Πρόταση: Να μελετηθεί προσεκτικά το συγκεκριμένο περιστατικό καθώς και να απαριθμηθούν όλα τα παρόμοια περιστατικά ώστε να εντοπιστούν οι ατέλειες του συστήματος και να γίνουν βελτιώσεις που να ελαχιστοποιούν το φαινόμενο.

4. Περισσότερες δικλείδες ασφαλείας απαιτούνται για την εξέλιξη των προγραμμάτων σπουδών ώστε το πτυχίο που παράγουν να έχει επιστημονικό περιεχόμενο, αντίκρισμα στο χώρο της παραγωγής καθώς και αντίκρισμα στο χώρο εξεύρεσης εργασίας. Τα προγράμματα σπουδών αποτελούν τον δεύτερο μετά την έρευνα παραγωγικό μηχανισμό των πανεπιστημίων, βασίζονται πάνω στην έρευνα και αντίστροφα η έρευνα πρέπει να έχει προσανατολισμό τέτοιο που να τα στηρίζει. Συνεπώς λανθασμένη επιλογή γνωστικών αντικειμένων ενδεχομένως να έχει αρνητικές συνέπειες στο πρόγραμμα σπουδών και να το καθιστά αντιπαραγωγικό. Πρόταση: (α) Να γίνεται τακτική αξιολόγηση των προγραμμάτων σποδών (κάθε 3 χρόνια) από δύο αξιολογητές υψηλών προσόντων. Ο ένας να ορίζεται από τους επαγγελματικούς φορείς που βρίσκουν απασχόληση οι πτυχιούχοι (χώρος παραγωγής) και ο άλλος από το Συμβούλιο Ανώτατης Παιδείας (ακαδημαϊκός χώρος). Η έκθεση των αξιολογητών (3 – 5 σελίδες) θα αναφέρεται στην εξέλιξη του προγράμματος, εργαστηριακή υποδομή, διοικητική υποστήριξη, έρευνα, διδασκαλία, συγκερασμό απόψεων φοιτητών, μελών ΔΕΠ και διοικητικών και θα αναφέρεται στην πρόοδο που πρέπει να κάνει το πρόγραμμα μέχρι την επόμενη αξιολόγηση. Η αξιολόγηση θα πρέπει να έχει δεσμευτικές επιπτώσεις για το πρόγραμμα σπουδών αν π. χ., το πρόγραμμα σπουδών δεν αποκτήσει υποδομή ή δεν αναβαθμιστεί σε περιοχές συγκεκριμένων γνωστικών αντικειμένων, στην επόμενη αξιολόγηση δεν θα πάρει έγκριση και το πτυχίο θα χαρακτηρισθεί από την επιτροπή αξιολόγησης υποβαθμισμένο. (β) Κάθε πρόγραμμα σπουδών να διοργανώνει ημερίδα μια φορά το χρόνο με αντικείμενο την εξέλιξη του προγράμματος σπουδών τη σύνδεση του με την παραγωγή και τη βελτίωση της ποιότητας του με ομιλητές πτυχιούχους του προγράμματος και προσκεκλημένους ομιλητές πετυχημένων προγραμμάτων του είδους από το διεθνή χώρο.

5. Θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι η ποιότητα του δημόσιου πανεπιστημίου επηρεάζεται μεν από τις δομές και το θεσμικό πλαίσιο τα οποία στην παρούσα φάση χρήζουν πολλών βελτιώσεων (οι συντάκτες του νόμου πλαίσιο το επεσήμαναν πρώτοι με δημοσίευση που είχε τίτλο: mea culpa) αλλά περισσότερο είναι υπόθεση της πανεπιστημιακής κοινότητας να τα εφαρμόσει. Η πανεπιστημιακή κοινότητα θα μπορούσε να τα εφαρμόσει όλα αυτά (δικλείδες ασφαλείας, αξιολόγηση, κλπ.) αν η λήψη των αποφάσεων γινόταν από ένα ισχυρό ακαδημαϊκό σώμα όπως γίνεται σχεδόν σε ολόκληρο το διεθνή χώρο. Η Ελλάδα ενώ έχει αξιόλογα στελέχη σε πολύ μάλιστα μεγάλο ποσοστό σε σύγκριση με πετυχημένα πανεπιστήμια του εξωτερικού το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο τους αφαιρεί τη δυνατότητα να στηρίξουν όσο αρμόζει το σύστημα λήψης αποφάσεων. Αντίθετα πετυχημένα πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν πολύ λιγότερα στελέχη από ότι έχουμε εδώ αλλά βρίσκονται πολύ πιο μπροστά από τα Ελληνικά πανεπιστήμια στην παγκόσμια κατάταξη επειδή τα όργανα λήψης αποφάσεων έχουν μεγιστοποιημένη ακαδημαϊκή βαρύτητα.

6. Θέματα όπως είναι οι «αιώνιοι φοιτητές» κτλ. έχουν να κάνουν με τον εσωτερικό κανονισμό των ιδρυμάτων και των προγραμμάτων σπουδών και το θεσμικό πλαίσιο θα πρέπει απλά να θέσει τις βασικές αρχές που διέπουν τον εσωτερικό κανονισμό καθώς και ένα στοιχειώδη κανονισμό για προγράμματα σπουδών που δεν έχουν αποκτήσει ακόμη. Ο κανονισμός στη συνέχεια θα επιδέχεται τροποποίηση για αντίστοιχη αντιμετώπιση προβλημάτων με βάση τις βασικές αρχές που παρέχονται από το θεσμικό πλαίσιο. Ο προτεινόμενος νόμος έχει πολλές άσκοπες λεπτομέρειες περισσότερες και από ένα εσωτερικό κανονισμό για το λόγο αυτό παραθέτω κάποιες δικές μου απόψεις που διατυπώθηκαν πριν δημοσιευθεί το προσχέδιο νόμου περισσότερες λεπτομέρειες μπορεί να βρει κανείς στον εσωτερικό κανονισμό του ΠΣΕ Περιβαλλοντική Χαρτογραφία. Δεν είναι προς τιμήν του δημόσιου πανεπιστημίου που τα περισσότερα προγράμματα σπουδών σε όλη την επικράτεια δεν έχουν κανονισμό σπουδών. Το γεγονός ότι η πολιτεία υποχρέωσε τα ιδρύματα να κάνουν κανονισμό σπουδών ιδρυμάτων διαφορετικά θα τους έκοβε τη χρηματοδότηση δείχνει το μέγεθος της υποβάθμισης στα Ελληνικά ΑΕΙ. Με τα προγράμματα σπουδών όμως τι γίνεται; Θα συνεχίσουν να δίνουν πτυχία χωρίς κανονισμό σπουδών; Από το άλλο μέρος ο κανονισμός σπουδών μπορεί να λύσει πολλά διαδικαστικά προβλήματα. Στο ΠΣΕ της Περιβαλλοντικής χαρτογραφίας π. χ., που έτυχε με τη στήριξη συναδέλφων να έχω την ευθύνη κατά την ίδρυση του, αντιμετωπίζαμε τους αιώνιους φοιτητές ως εξής: η φοιτητική ιδιότητα περνούσε σε διαδικασία απώλειας αν υπήρχε αποτυχία στο ίδιο μάθημα τρεις φορές ή αν ο μέσος όρος βαθμολογίας σε όλα τα εξεταζόμενα μαθήματα έπεφτε κάτω από τη βάση ή δεν γινόταν εγγραφή σε τουλάχιστο τριών μαθημάτων ανά έτος. Η διαδικασία απώλειας της φοιτητικής ιδιότητας περιελάμβανε προειδοποίηση ενός εξαμήνου και δικαίωμα ένστασης. Οι φοιτητές που είχαν σοβαρούς λόγους έκαναν ενστάσεις και έπαιρναν εύλογη παράταση εντός της οποίας όλες οι περιπτώσεις ενστάσεων που είχαμε πήραν τελικά πτυχίο. Με τον τρόπο αυτό αντιμετωπίζαμε τους «αιώνιους» φοιτητές χωρίς κανένα χρονικό περιορισμό. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί εδώ ότι τα όργανα λήψης αποφάσεων του ΠΣΕ είχαν αυξημένη ακαδημαϊκή βαρύτητα.

7. Το πανεπιστημιακό άσυλο θα πρέπει να έχει μια λογική ερμηνεία με την έννοια ότι θα υπάρχει περιφρούρηση και σεβασμός του χώρου καθώς και διασφάλιση του δικαιώματος της εργασίας και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Η αυθαίρετη κατάληψη του πανεπιστημιακού χώρου από ομάδα της πανεπιστημιακής κοινότητας στα πλαίσια αγωνιστικών κινητοποιήσεων είναι αυτή καθεαυτή ενέργεια κατάλυσης του ασύλου. Υπάρχουν πολλά είδη αγωνιστικών κινητοποιήσεων γιατί η κατάληψη; και μάλιστα με τέτοια συχνότητα που γίνεται. Δεν υπάρχει αντίρρηση ότι οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι νέοι πρέπει να αγωνίζονται και να έχουν αιτήματα όμως πρέπει να επιλέγουν και ανάλογα με το πόστο που βρίσκονται και αντίστοιχες μεθόδους αγώνα. Η κατάληψη έχει γίνει πλέον τόσο σύνηθες φαινόμενο που δεν κάνει αίσθηση. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι ότι εκτός από τους καταληψίες κανένας άλλος δεν επιβουλεύεται το άσυλο των πανεπιστημίων και έτσι συμβαίνει το εξής παράδοξο οι καταλυτές του ασύλου να εμφανίζονται ταυτόχρονα και οι υπερασπιστές του και αυτό το ζήτημα δείχνει από μόνο του το επίπεδο των σημερινών ΑΕΙ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση των κινητοποιήσεων θεωρείται νίκη το γεγονός ότι η πολιτεία δεν προχώρησε στην ψήφιση του συγκεκριμένου σχεδίου νόμου. Είναι πράγματι νίκη; Προσπάθησα να ρωτήσω τα παιδιά σχετικά με τα αιτήματα που είχαν και έθεσα το ερώτημα ποια ήταν τα δικά τους αιτήματα σαν φοιτητικός σύλλογος επειδή εκεί που υπάρχει ελευθερία σκέψης υπάρχει και ποικιλότητα σκέψης. Μια απάντηση ήταν επειδή έκαναν κινητοποιήσεις οι Γάλλοι. Άλλη απάντηση ήταν ότι απλά συμφωνούν με τα αιτήματα που έθεταν οι υπόλοιποι φοιτητικοί σύλλογοι. Εγκατέλειψα την προσπάθεια να εντοπίσω ποιος έθεσε τα θέματα των αγωνιστικών κινητοποιήσεων ενθυμούμενος τη σημαντική ρήση του Νομπελίστα ποιητή μας Γιώργου Σεφέρη [3] στο ποίημά του Ελένη «έτσι το θελαν οι θεοί». Αν η κινητοποίηση που έγινε είναι όντως νίκη είναι περισσότερο γιατί ανέδειξε το γεγονός ότι κάτι δεν πάει καλά με την ανώτατη παιδεία. Νίκη δεν είναι αν θα ψηφισθεί ή όχι νέος νόμος ή αν θα παραιτηθεί ή όχι η υπουργός. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η υπουργός προσπαθεί να συνεννοηθεί με τους πρυτάνεις οι οποίοι άλλοτε συμπεριφέρονται σαν ακαδημαϊκοί και άλλοτε σαν συνδικαλιστές γιατί αυτή είναι η νόμιμη ιδιότητα τους με το υπάρχον θεσμικό πλαίσιο (και με το προτεινόμενο), είναι δυνατόν λοιπόν να βρεθεί κάποια άκρη; Αν η πολιτεία με την όποια κυβέρνηση ήθελε πράγματι να λύσει τα προβλήματα της ανώτατης παιδείας θα έπρεπε να κάνει ένα διεθνές συνέδριο για το θέμα αυτό με δυνατότητα παρουσίασης εργασιών από όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας που θέλουν να έχουν άποψη επί του θέματος και με υψηλών προσόντων προσκεκλημένους ομιλητές από το διεθνή χώρο. Τα πορίσματα της ημερίδας θα βοηθούσαν στον εντοπισμό των προβλημάτων και τη θεραπεία τους. Αν μάλιστα υπήρχε το ενδεχόμενο πολιτικού κόστους θα μπορούσε η πολιτεία να θέσει το νόμο πλαίσιο σε δημοψήφισμα. Η πολιτεία και η πανεπιστημιακή κοινότητα γνωρίζουν καλά τη μεθοδολογία αυτή καθώς και την μεγάλη αξιοπιστία των αποτελεσμάτων της. Γιατί δεν το κάνουν; ίσως δεν θέλουν να λύσουν τα προβλήματα. Για το λόγο αυτό απευθύνομαι στους φοιτητές να βοηθήσουν να ισχυροποιηθεί η ακαδημαϊκότητα των ιδρυμάτων θα είναι για δικό τους όφελος.

8. Ένα σημαντικό επίσης ζήτημα είναι η ουσιαστική κατάργηση του λυκείου με αποτέλεσμα οι νεοεισερχόμενοι στα ΑΕΙ να έχουν ελλείψεις γενικής παιδείας και η διαδικασία εισαγωγής στα ΑΕΙ να απαιτεί τη σπατάλη τεράστιων ποσών στην ανεξέλεγκτη ιδιωτική παραπαιδεία. Αυτό είναι μείζον θέμα διότι οι νεοεισερχόμενοι στα ΑΕΙ έχουν επίσης μέσα από την ανορθόδοξη αυτή διαδικασία σπαταλήσει μεγάλο μέρος από τα ψυχικά τους αποθέματα με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα προσαρμογής στα ΑΕΙ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το υφιστάμενο σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ επιτρέπει μόνο στο περίπου 20% των υποψηφίων να πετύχουν στη σχολή της δικής τους προτίμησης. Δεν είναι λύση οι εκπαιδευτικοί μέσης εκπαίδευσης να αποφασίζουν αποκλειστικά για την εισαγωγή υποψηφίων στα ΑΕΙ θα πρέπει σε κάποιο σημείο να έχουν άποψη και γνώμη αυτά καθαυτά τα ΑΕΙ. Θα αναφερθώ και πάλι στο ΠΣΕ της Περιβαλλοντικής χαρτογραφίας όπου όντως το ΑΕΙ έκανε την επιλογή και από τη δική μας εμπειρία υπήρξαν πάρα πολλά παιδιά που είχαν αποτύχει στις πανελλαδικές και ήταν αριστούχοι στο ΠΣΕ. Αν αναλύσει κανείς τους λόγους που καταργήθηκαν τα ΠΣΕ θα διαπιστώσει ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε το συνδικαλιστικό σκέλος των Πανεπιστημίων που είναι και το κυρίαρχο στο χώρο. Πρόταση: (α)Τα αποτελέσματα των πανελλαδικών εξετάσεων καθώς και η βαθμολογία του λυκείου να αποτελούν δείκτες για την είσοδο στα ΑΕΙ. Την ευθύνη εισόδου στα ΑΕΙ να την έχουν τα ΑΕΙ τα οποία ενδεχόμενα να απαιτούν επιπλέον προφορική ή γραπτή εξέταση που θα παρέχουν με δική τους ευθύνη. (β) Να αναβαθμισθεί το λύκειο και να τοποθετηθούν ασφαλιστικές δικλείδες ώστε να παρέχει την προσήκουσα γενική παιδεία που είναι και ο προορισμός του. (γ) Η αναβάθμιση των τριών βαθμίδων εκπαίδευσης (δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο) να γίνει έτσι ώστε να έχει πρότυπα και ιδανικά [5], και με συνεχή ποιοτικό έλεγχο που θα γίνεται, το 70% των εκπαιδευομένων, που είναι το γενικά αποδεκτό ποσοστό στο διεθνή χώρο, να κατανοεί τη διδασκόμενη ύλη. Κατά σύμπτωση το 70% συμπίπτει με τα όρια του σωστού όπως αυτό έχει οριοθετεί σαν ποσοστό μιας υγειά αναπτυσσόμενης κοινωνίας με βάση τη μαθηματική περιγραφή της δομής της μεσότητας της αρετής όπως την περιγράφει ο Αριστοτέλης [1], [5]. Αξίζει τον κόπο οι «ειδικοί» να ασχοληθούν με το θέμα.

9. Το οικονομικό ήταν ένα από τα αιτήματα των κινητοποιήσεων με την έννοια ότι η παιδεία δεν θα πρέπει να είναι εμπόρευμα αλλά να παρέχεται δωρεάν από το δημόσιο. Το «όχι στην εμπορευματοποίηση» ήταν ένα από τα συνθήματα και η λέξη «εμπορευματοποίηση» ήταν ένα από τα ταμπελάκια που απάρτιζαν τη λίστα με τα συγκεκριμένα θέματα που είχαν οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα θέματα των κινητοποιήσεων μπορεί να μην είχαν ποικιλότητα που αρμόζει να υπάρχει σε ένα ακαδημαϊκό χώρο με ελευθερία σκέψης, είχαν όμως εξαιρετικά μεγάλη συνοχή τόσο μεγάλη που κινδυνεύει να ερμηνευτεί σαν κασέτα που την παίζει ένα μαγνητόφωνο. Αν προσέξει κανείς από τα μηνύματα που υπήρχαν στη διάρκεια των κινητοποιήσεων και τα οποία εξακολουθούν να υφίστανται κινδυνεύει να κάνει την ερμηνεία ότι όντως υπάρχει κασέτα που παίζει το ίδιο κομμάτι με τα ίδια συνθήματα και τα ίδια ταμπελάκια και η μόνη δικαιολογία σε όλα αυτά μπορεί να είναι: «αφού έτσι το θέλουν οι θεοί [3]» ποιος μπορεί να τους αμφισβητήσει. Απλά μπορεί να σχολιάσει κανείς το γεγονός ότι συνθήματα και ταμπελάκια χρησιμοποιεί κάποιος για να περάσει «μαζικά» μηνύματα στις «μάζες» όταν δεν έχει λογικά επιχειρήματα με ορθό λόγο να τα τεκμηριώσει και αυτό είναι επίσης μια ένδειξη του επιπέδου που βρίσκονται τα σημερινά ΑΕΙ. Το γεγονός ότι στο λύκειο ο μέσος πολίτης που κατά τα άλλα έχει περιορισμένο εισόδημα και με το «ζόρι» επιβιώνει πληρώνει 500 – 1000 Ευρώ το μήνα για κάθε μαθητή λυκείου στην παραπαιδεία για την οποία ελάχιστοι κάνουν λόγο στις κινητοποιήσεις δείχνει την ασυνέχεια που υπάρχει ανάμεσα στο ταμπελάκι «εμπορευματοποίηση» και την τρανταχτή πραγματικότητα που αντιμετωπίζεται (από τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις 400 ΑΕΙ/ΑΤΕΙ έκαναν κατάληψη) σαν να μην υπάρχει. Η εμπορευματοποίηση υπάρχει σε όλο της το μεγαλείο καθώς και η ιδιωτική παιδεία σε όλες της βαθμίδες και αν δεν υπάρχουν Ελληνικά ιδιωτικά ΑΕΙ υπάρχουν στις χώρες της Ευρώπης και είναι το ίδιο σαν να υπάρχουν και εδώ. Μάλιστα εδώ υπάρχουν καμουφλαρισμένα σαν κέντρα ελευθέρων σπουδών και έτσι αποφεύγουν τον προσήκοντα δημόσιο έλεγχο. Στο ΠΣΕ της Περιβαλλοντικής Χαρτογραφίας που τρέξαμε εδώ είχαμε τέλη εγγραφής περίπου 100 Ευρώ ανά μάθημα το εξάμηνο άρα για 5 μαθήματα είχαμε 500 Ευρώ το εξάμηνο και με τα έσοδα αυτά καλύπταμε άμεσες εκπαιδευτικές ανάγκες του προγράμματος. Επίσης είχαμε υποτροφίες και δωρεάν τέλη εγγραφής για όσους διατηρούσαν ένα μέσο όρο βαθμολογίας πάνω από ένα κατώφλι. Αυτό λοιπόν φοβούνται εκείνοι που μιλούν για εμπορευματοποίηση; Αγνοούν δηλαδή τον ελέφαντα (500 – 1000 Ευρώ το μήνα για κάθε μαθητή λυκείου στην παραπαιδεία) και φοβούνται τα 500 Ευρώ το εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο που στο κάτω – κάτω έτσι στηρίζουν την ποιότητα των σπουδών. Συμφωνώ απόλυτα ότι το όποιο κράτος πρέπει να χρηματοδοτεί αδρά την παιδεία δίνω απόλυτα δίκιο στον αγώνα των κινητοποιήσεων για το θέμα αυτό. Όμως βλέπουμε ότι ο κουβαρνάς της όποιας κυβέρνησης είναι πενιχρός και τι γίνεται; «Άντε θα κάνουν μερικές καταλήψεις θα κάνουν μερικές πορείες θα παίξουν την κασέτα πολλές φορές μέχρι να βαρεθούν και έτσι θα τους περάσει». Άντε να αποσύρουμε το νομοσχέδιο να νομίσουν ότι πέτυχαν μεγαλειώδη νίκη. Άντε αν επιμένουν να παραιτηθεί και η υπουργός να τους δώσουμε την εντύπωση ότι είναι αφεντικά στο χώρο τους και κάνουν κουμάντο (τσαμπουκάδες). Και εδώ τίθεται ξανά το ερώτημα «μήπως κάποιοι δεν θέλουν να λύσουν τα προβλήματα της παιδείας;». Όταν επρόκειτο να αναλάβω καθήκοντα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου είχα στείλει λίστα με τα εφόδια που θεωρούσα απαραίτητα να ασκήσω τα καθήκοντά μου. Όταν ανέλαβα καθήκοντα δεν υπήρχε τίποτα από αυτά που είχα ζητήσει. Πήγα λοιπόν στη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού όπου ο διοικητής έτυχε να είναι ένας από τους συμφοιτητές μου στο Πολυτεχνείο. Πρόσεξα ότι κάποια μηχανήματα που είχαν εκεί ήταν σκονισμένα. Στην ερώτησή μου αν τα χρησιμοποιούν απάντησε αρνητικά (εδώ και μια 5-ετία δεν τα χρησιμοποιούμε). Ζήτησα λοιπόν να τα δώσει στο Πανεπιστήμιο όπου θα εύρισκαν χρησιμότητα. Η απάντηση ήταν αρνητική επειδή «… εδώ είναι στρατός και τίποτα δεν δωρίζεται». Προσπάθησα με ότι επιχειρήματα μπορούσα επί πολλή ώρα να πείσω τον στρατηγό ότι θα προέκυπταν πολλαπλά οφέλη για την πατρίδα αν αυτά τα άχρηστα για την υπηρεσία μηχανήματα τα χρησιμοποιούσε το Πανεπιστήμιο αλλά ήταν ανένδοτος «… εδώ είναι στρατός κτλ.). Τελικά πρότεινα το εξής: να τα δανείσει ο στρατός τα μηχανήματα αυτά για ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο και ο στρατηγός είπε αμέσως «αυτό μπορεί να γίνει» και έτσι έγινε. Συμπέρασμα: Η ελεύθερη σκέψη μπορεί να δώσει λύσεις ακόμα και στα πιο δύσκολα οικονομικά προβλήματα κάνοντας σωστή διαχείριση και επιχειρώντας παράκαμψη των εμποδίων αντί να κάνει σύγκρουση με αυτά. Προτάσεις: (α) Να σταματήσει ο όποιος φόβος για την ιδιωτική παιδεία αρκεί να υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο. (β) να σταματήσει ο φόβος της οικονομικής στήριξης της δημόσιας παιδείας από τους εκπαιδευόμενους γιατί αποτελεί μονόδρομο για την διασφάλιση της ποιότητας. (γ) Να συνεχιστεί ο αγώνας για περισσότερη κρατική χρηματοδότηση της παιδείας. (δ) Να σταματήσει η χρηματοδότηση της ανεξέλεγκτης παραπαιδείας. 10. θα πάρω το ρίσκο υπερασπιζόμενος το χώρο που βρίσκομαι σαν χώρο ελεύθερης σκέψης και θα επιχειρήσω να αναλύσω την υπόθεση: γιατί η πολιτεία να μην θέλει να λύσει τα προβλήματα της παιδείας και μάλιστα με τη σιωπηρή συγκατάθεση της πανεπιστημιακής κοινότητας, και θα ήθελα να ακούσω και άλλες απόψεις στο θέμα αυτό. Σίγουρα η όποια αναβάθμιση έχει οικονομικό κόστος και αυτό αποτελεί έναν από τους λόγους που η πολιτεία θέλει να υπάρχει το ισχύον καθεστώς στα πανεπιστήμια αλλά δεν νομίζω να είναι αυτός ο σοβαρός λόγος. Ο σοβαρός λόγος είναι ότι η πολιτεία με όλες ανεξαιρέτως τις πολιτικές παρατάξεις θέλει να ελέγχει τον πανεπιστημιακό χώρο για να αποκομίζει ποικίλα κομματικά οφέλη. Για να το πετύχει όμως αυτό πρέπει να υποβαθμισθεί η ακαδημαϊκή βαρύτητα των ιδρυμάτων και να γιγαντωθεί η συνδικαλιστική στην οποία έχει άμεση πρόσβαση. Ο νόμος πλαίσιο του 82 για τα ΑΕΙ υποβάθμισε κατά λάθος την ακαδημαϊκή βαρύτητα των ιδρυμάτων εξ’ ου και το “mea culpa” των συντακτών του νόμου. Στη συνέχεια όμως άρχισε να «βολεύει» πολύ κόσμο μέσα και έξω από το πανεπιστήμιο και γιαυτό παγιώθηκε. Οι δικαιολογίες ότι με τη διαδικασία αυτή του υπάρχοντος νόμου πλαισίου ισχυροποιούνται οι δημοκρατικοί θεσμοί δεν ευσταθεί διότι οι συνδικαλιστικοί φορείς των ιδρυμάτων λειτουργούν κάτω από ένα ισχυρότατο δημοκρατικό πλαίσιο αντίθετα ο νόμος αποδυναμώνει τη βαρύτητα του ακαδημαϊκού σκέλους των ιδρυμάτων με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Σήμερα κανείς δεν σκέπτεται να αγγίξει την υποβαθμισμένη ακαδημαϊκή βαρύτητα των ιδρυμάτων οι μόνοι που μπορούν να το πράξουν είναι οι φοιτητές.

11. Τα Ελληνικά σχολεία όλων των βαθμίδων βρίσκονται σε επίπεδο υπανάπτυξης ή στερούνται παντελώς τριών βασικών συστατικών για να προσφέρουν παιδεία (α) βιβλιοθήκης, (β) αθλητικών εγκαταστάσεων (γ) εγκαταστάσεων για πολιτιστικές εκδηλώσεις. Δεδομένου ότι η Ελλάδα σαν χώρα είναι από τις πιο αραιοκατοικημένες χώρες και διαθέτει εκτάσεις για το σκοπό αυτό θα μπορούσε π. χ., κάθε σχολείο της περιφέρειας να έχει άνετες αθλητικές εγκαταστάσεις, γιατί δεν έχει; Ισχύει και εδώ η απάντηση του Σεφέρη [3]; Στις ΗΠΑ π. χ., ένα δημοτικό σχολείο έχει αθλητικές εγκαταστάσεις έκτασης τριών γηπέδων ποδοσφαίρου, το γυμνάσιο και λύκειο διαθέτει γήπεδα με εξέδρες, το Πανεπιστήμιο διαθέτει έκταση 4 – 8 γηπέδων ποδοσφαίρου εκ των οποίων τουλάχιστο ένα έχει εξέδρες για 70000 θεατές. Οι βιβλιοθήκες είναι τεράστια κτίρια με όλες τις ευκολίες και με άνετους χώρους για ανάγνωση και προετοιμασία για τα μαθήματα. Εδώ γιατί αυτή η μιζέρια τι στιγμή μάλιστα που υπάρχει «πακτωλός» χρηματοδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι γίνεται με αυτά τα λεφτά; Που πάνε; Πρόταση: (α) να γίνουν σε όλα τα σχολεία σύγχρονες βιβλιοθήκες βασισμένες σε διεθνή πρότυπα (β) να δημιουργηθούν σε όλα τα σχολεία της περιφέρειας άνετες αθλητικές εγκαταστάσεις με διεθνείς προδιαγραφές, (γ) να αποκτήσει κάθε σχολείο ένα σοβαρό πολιτιστικό κέντρο.

Βιβλιογραφία [1] Αριστοτέλους: Ηθικά Νικομάχεια [2] Πλάτωνος: Πολιτεία [3] Σεφέρης Γ. (Βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας) «Ελένη» [4] Jaeger, Werner, 1945. PAIDEIA: the Ideals of Greek Culture, 2nd Ed., translated from 2nd German Ed. by Gilbert Highet, Oxford University Press, New York. [5] Ιωάννης Χατζόπουλος, 2005. Παιδεία Ώρα Μηδέν, Εκδόσεις Κάκτος, 146 σελ.

Λόφος Πανεπιστημίου, Μυτιλήνη 81100, Τηλ. 22510-36211, Φαξ: 22510-36264 E-Mail: ihatz@aegean.gr, URL: http://www.aegean.gr

Βιογραφικό Ο καθηγητής Ιωάννης Ν. Χατζόπουλος γεννήθηκε στην Κωμιακή Νάξου, έλαβε το δίπλωμα του Αγρονόμου και Τοπογράφου μηχανικού από το ΕΜΠ το 1971 (Χρυσοβέργιο βραβείο). Πήρε ερευνητική υποτροφία από το University of Washington Seattle – ΗΠΑ 1975, και έλαβε το δίπλωμα MSCE, 1976, και το δίπλωμα Ph.D., το 1979, στη φωτογραμμομετρία και τηλεπισκόπηση. Είναι καθηγητής της Τοπογραφίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου από το 1989 – σήμερα, είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Τηλεπισκόπησης & ΣΓΠ (RSLUA) από το 1995 – σήμερα, πρόεδρος και διευθυντής των σπουδών (1998 – 2001) του προγράμματος σπουδών επιλογής (ΠΣΕ) της Περιβαλλοντικής Χαρτογραφίας. Ήταν καθηγητής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Φρέσνο ΗΠΑ, από το 1980 μέχρι το 1989 (βραβείο εξέχοντος καθηγητού 1982) και έκανε ένα χρόνο επισκέπτης καθηγητής (σαββατική άδεια) στο ΕΜΠ το 1987. Είναι επίσης σύμβουλος επί θεμάτων Τοπογραφίας στην ευρύτερη περιοχή της γεωχωροπληροφορικής.
——–
Όνομα : Πανοπουλος
Διεύθυνση : Πανεπιστήμιο Κρήτης Τμήμα Βιολογίας, Ηράκλειο
Θέμα : Ιεράρχηση στόχων και γραφειοκρατεία στα Πανεπιστήμια
Πρόταση : Τα πανεπιστήμια δεν είναι μόνο ιδρύματα μετάδοσης της υπάρχουσας γνωσης – είναι (ή πρέπει να είναι) και εστίες δημιουργίας νέας γνώσης. Γνωστό βέβαια σε όλους μας είναι το θέμα της γραφειοκρατείας, παραδοσιακής και νεοφανούς (π.χ. διάφορα προγράμματα χρηματοδοτούμενα από το ΕΠΕΑΕΚ τα τελευταία χρόνια, όπως Ηράκλειτος, Πυθαγόρας αλλά και προγράμματ όπως τα ΠΕΝΕΔ της ΓΓΕΤ για στήριξη της έρευνας σε Πανμεπιστήμια). Μέσα στα πολλά που μπορούν να λεγχθούν σχετικά με αυτό το θέμα είναι και το ερώτημα \» ποιός είναι ο \»ΠΡΩΤΟΣ\» στόχος σε ένα εκπαιδευτικό/ερευνητικό Ίδρυμα ? Πιστεύω πως αυτός σίγουρα δεν είναι η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΕΙΑ ! Τι έννοώ ? δήτε τα παρακάτ:

1) Στην Ιστοσελίδα του Ειδικού Λογαριασμού Κονδυλίων Έρευνας (ΕΛΚΕ) του Πανεπιστημίου Κρήτης (www.elke.uoc.gr) (δεν πιστεύω ότι το Π. Κ. συνιστά εξαίρεση) μπορείτε να βεβαιωθείτε ότι για τη διαχείρηση ερευνητικών προγραμμάτων επιστρατεύονται 33 έντυπα !

2) Παραθέτω ένα απόκομα διαπίστωσης του Νομπελίστα T. W. Schultz (διαπίστωση που ενστερνήστηκε και άλλος ένας τουλάχιστον Νομπελίστας (ο Norman Borlaug1):

The late Nobel Prize Economist, T.W. Schultz noted that most working scientists are research entrepreneurs and that centralized control is an anathema to progress. His exact comments1:

“In the quest for appropriations and research grants all too little attention is given to that scarce talent which is the source of research entrepreneurship. The convenient assumption is that a highly organized research institution firmly controlled by an administrator will perform this important function. But in fact a large organization that is tightly controlled is the death of creative research. No research director… can know the array of research options that the state of scientific knowledge and its frontier afford.

Organization is necessary. It too requires entrepreneurs … But there is an everpresent danger of over-organization, of directing research from the top, of requiring working scientists to devote ever more time to preparing reports to ‘justify’ the work they are doing, and to treat research as if it was some routine activity.”

1 My source: “Biotechnology and the Green Revolution”. Interview with Norman Borlaug (recipient of Nobel Prize for Peace, 1970), American Institute of Biological Sciences, November 2002.

April 20, 2005

N. Panopoulos
Department of Biology
University of Crete
————
Αξιότιμη Κυρία Υπουργέ,
Αξιότιμε Κύριε Υφυπουργέ,

Ως μικρή συμβολή στο διάλογο για το σχέδιο νόμου για τα ΑΕΙ θα ήθελα να σας επισημάνω τα ακόλουθα.

Στο σχέδιο νόμου κάνετε αξιόλογες τομές και προωθείτε σημαντικά και «αυτονόητα» μέτρα για φοιτητές και ΔΕΠ. Δεν ασχολείστε όμως με το μείζον θέμα του Τεχνικού Προσωπικού των Πανεπιστημίων. Στις Σχολές Θετικών Επιστημών και κυρίως στις Πολυτεχνικές και τις Ιατρικές Σχολές αυτό το προσωπικό είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Στην ουσία, λειτουργία, ανάπτυξη και συντήρηση σοβαρού εξοπλισμού – άρα σοβαρή έρευνα – δύσκολα πραγματοποιείται χωρίς την παρουσία ικανά καταρτισμένου τεχνικού προσωπικού. Αυτή είναι η εμπειρία από όλα τα γνωστά πανεπιστήμια του πολιτισμένου κόσμου. Δεν χρειάζεται να δημιουργήσετε καινούργιες θέσεις. Απλά, να προβλέψετε οι κενούμενες θέσεις του τεχνικού προσωπικού (ΕΕΔΙΠ, ΕΤΕΠ, ΕΔΤΠ, κλπ) να προκηρύσονται με ευθύνη των Τμημάτων τους. Από τη στιγμή που έχουν εκλείψει οι επιμελητές ή οι βοηθοί, ίσως ένας αναβαθμισμένος κλάδος ΕΕΔΙΠ παίξει κεφαλαιώδη ρόλο στη λειτουργία των
ΑΕΙ.
Ευελπιστώντας ότι το θέμα θα τύχει της προσοχής σας, παραμένω στη διάθεσή σας για κάθε πρόσθετη πληροφορία.

Με Τιμή

Κώστας Παναγιώτου

Costas Panayiotou, Professor
Department of Chemical Engineering
University of Thessaloniki
54124 Thessaloniki, Greece
——–
Όνομα : Ρουπακιάς Δημήτριος
Θέμα : Βελτίωση της αποτελεσματικότητας της εκπαίδευσης
Πρόταση : 1. Απαλλαγή με κάθε τρόπο της κομματικοποίησης και της συνδιαλλαγής μεταξύ καθηγητών (υποψηφίων για οποιοδήποτε αξίωμα) με τους φοιτητές συνδικαλιστές. Ένα τμήμα, και πολύ περισσότερο ένα Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να διοικηθεί σωστά από Προέδρους ή Πρυτάνεις που συνδιαλέγονται (πάρε-δώσε) με τους φοιτητές για την εκλογή τους.Τέτοιες συνδιαλλαγές συχνά διαφθείρουν τους νέους και δεν επιτρέπουν στις αρχές να διοικούν σωστά.Αυτό μπορεί μερικώς να επιτευχθεί α)με την συμμετοχή όλων των φοιτητών στις εκλογές, οπώς προβλέπεται στο σχέδιο, αλλά το μέγιστο ποσοστό της ψήφου των φοιτητών να μην ξεπερνά το 30% επί του συνόλου της ακαδημαικής κοινότητας.Θα μπορούσε όμως να αποφευχθεί οριστικά μόνο με την ενδεικτική συμμετοχή των φοιτητών στην εκλογή των διοικήσεων του πανεπιστημίου (πχ 5% των εκλεκτόρων).
2.Εντατικοποίηση προσωπικού και φοιτητών.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με εφαρμογή των νόμων και των εσωτερικών κανονισμών.Η αξιολόγηση, όταν σιγά-σιγά θα επεκταθεί και στο ατομικό επίπεδο, επίσης μπορεί να συμβάλλει σαυτό.
3.Πρόσθετη χρηματοδότηση και ταυτόχρονα αποτελεσματικός έλεγχος όσον αφορά τις δαπάνες που διενεργούνται με κριτήριο την αποτελασματικότητά τους στην ποιότητα της εκπαίδευσης και της έρευνας.
———-
Όνομα : Εσκίογλου Παναγιώτης
 Διεύθυνση : Τομέας Δασοτεχνικών και Υδρονομικών Έργων Σχολή δασολογίας Α.Π.Θ.
Θέμα : Περί μετακίνησης μελών ΔΕΠ από ένα σε άλλο ΑΕΙ
Πρόταση : Αξιότιμοι κύριοι
Στο Προσχέδιο του Νόμου , στο άρθρο 24, παράγραφος 6, αναφέρεται ότι απαγορεύεται η μετακίνηση μέλους ΔΕΠ από ένα Τμήμα σε άλλο Τμήμα του ίδιου ή άλλου ΑΕΙ.
Κατά τη γνώμη μου η μετακίνηση ενός μέλους ΔΕΠ Κεντρικού ΑΕΙ σε αντίστοιχο Τμήμα Περιφερειακού ΑΕΙ θα πρέπει να επιτρέπεται με γνώμονα την ενίσχυση αυτού του ΑΕΙ. Ιδιαίτερα όταν ο επιθυμών τη μετακίνηση είναι καταξιωμένος επιστήμονας με πολυετή και σημαντική παρουσία θα πρέπει όχι να εμποδίζεται αλλά επιπλέον να επιδοκιμάζεται για την επιθυμία του αυτή, ιδιαίτερα σήμερα που δεν δίνονται επιπλέον οικονομικά κίνητρα για την πράξη του αυτή.
Ασφαλώς και η μετακίνηση μέλους ΔΕΠ Περιφερειακού ΑΕΙ προς Κεντρικό ΑΕΙ θα πρέπει να απαγορεύεται , αλλά η αντίστροφη ενέργεια μου είναι αδύνατον να μου γίνει κατανοητή και ασφαλώς χρήζει αιτιολόγησης

Ευχαριστώ 
Παναγιώτης Εσκίογλου
Αναπληρωτής Καθηγητής
Σχολή Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος
Α.Π.Θ.
———–
            Σχόλια για το προσχέδιο νόμου

Α) Η παράγραφος  3 του άρθρου 13  με βρίσκει αντίθετο. Η προτεινόμενη
ρύθμιση, κατα τη γνώμη μου αμφισβητεί έμμεσα τις ακαδημαικές ικανότητες,
τον επαγγελματισμό και την ακαδημαική κρίση των μελών ΔΕΠ. Το υπάρχον
σύστημα όπου οι φοιτητές μπορούν να δουν το γραπτό τους και να συζητήσουν
με το μέλος ΔΕΠ τις ενδοχόμενες αδυναμίες του καθώς και την διαδικασία
αξιολόγησης του, είναι επαρκές. Επίσης η προτεινόμενη ρύθμιση θα
δημιουργήσει κλίμα αμφισβήτησης και κακοπιστίας μεταξύ μελών ΔΕΠ και
φοιτητών και επιπλέον θα αυξήσει σε μεγάλο βαθμό την γραφειοκρατία. (Βλέπε
για παράδειγμα  την εκτεταμένη χρήση της  μεθόδου της λευκής κόλλας).

Β) Η παράγραφος  1 του άρθρου 14  με βρίσκει αντίθετο. Η σύνταξη εθνικού
καταλόγου πανεπιστημιακών συγγραμμάτων αμφισβητεί τον επαγγελματισμό και
την ακαδημαική κρίση των μελών ΔΕΠ. Ουσιαστικά περιορίζει την αυτοδυναμία
των ΑΕΙ και παραχωρεί εξουσίες σε μία κεντρική αρχή. Ένα σύστημα
πιστωτικών μονάδων για αγορά συγγραμμάτων από τους φοιτητές θα ήταν κατά
τη γνώμη μου πιο αποτελεσματκό από το προτεινόμενο αλλά και από το
υφιστάμενο σύστημα.

Σταύρος Δρακόπουλος
Καθηγητής
Πανεπιστήμιο Αθηνών
——–
Όνομα : Βάγια Βλάχου
Τηλέφωνο : 2610-997391
Email αποστολέα : vvlachou@math.upatras.gr
Θέμα : Μετακινήσεις Μελών ΔΕΠ
Πρόταση : Πρόταση: Οι γυναίκες μέλη ΔΕΠ να μπορούν να μετακινηθούν, μετά από τρία χρόνια υπηρεσίας, αν ο σύζυγός τους εργάζεται σε άλλη πόλη και αν υπάρχουν παιδιά. 
Λόγοι: 
1)Διορίζονται συχνά σε ηλικία μεγάλη, έχουν ήδη δημιουργήσει οικογένεια (δεν έχουν την δυνατότητα να σχεδιάσουν την ζωή τους στην καινούργια πόλη).
2) Δεν μπορούν ούτε να πηγαινοέρχονται όπως κάνει ένα μεγάλο ποσοστό ανδρών συναδέλφων. 
3) Είναι λίγα τα μέλη ΔΕΠ που εμπίπτουν στην κατηγορία.
4)Χρειάζονται στήριξη οι γυναίκες στον χώρο ώστε να μπορούν να είναι και μητέρες.
5) Η συνυπηρέτηση είναι κεκτημένο δικαίωμα στον δημόσιο τομέα. Γιατί το στερείτε από τα μέλη ΔΕΠ;
———
ΆΡΘΡΟ 13. & 3.
Η καθιέρωση προαπαιτούμενων μαθημάτων με βρίσκει αντίθετη. Καταρχάς υπάρχει υποκειμενικότητα αναφορικά με το ποιο μάθημα πρέπει να λειτουργεί ως προαπαιτούμενο ποιου. Το βάρος αποτυχίας σε ένα μάθημα κατ’ επανάληψη θα προσωποποιήσει την αποτυχία στο πρόσωπο του διδάσκοντα καθηγητή, διότι ο φοιτητής θα κινδυνεύει να χάσει το πτυχίο του. Θα υπάρξουν πιέσεις, εντάσεις και πολλά προβλήματα που δεν θα συνάγουν με το ακαδημαϊκό πνεύμα.
Αντ’ αυτού προτείνω:
Να μην υπάρχουν προαπαιτούμενα καθόλου. Ο φοιτητής να έχει το δικαίωμα να πάρει τα μαθήματα του έτους του και επιπλέον όσα μαθήματα θέλει από μετέπειτα έτη – παρότι θα αναγράφεται στον οδηγό σπουδών η λογική προτεινόμενη ακολουθία μαθημάτων. Να παίρνει το πτυχίο του, εφόσον έχει συλλέξει τον απαιτούμενο αριθμό Διδακτικών Μονάδων.
Ο φοιτητής να έχει το δικαίωμα να ολοκληρώσει τις ακαδημαϊκές του προπτυχιακές σπουδές σε μικρότερο χρόνο από το δεδομένο, εφόσον το επιθυμεί και έχει την ικανότητα και όχι μόνο κατά ένα εξάμηνο λιγότερο (π.χ. να ολοκληρώσει πενταετή κύκλο σπουδών σε τρία ή τέσσερα έτη). Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να περιορίζουμε τους φοιτητές με ιδιαίτερες διανοητικές ικανότητες και να καθυστερούμε την επαγγελματική τους πορεία.
Ο φοιτητής θα πρέπει να συλλέγει σε κάθε έτος τουλάχιστον το 70% των ετήσιων Δ.Μ.. Σε αντίθετη περίπτωση θα πρέπει να σταματήσει τις σπουδές του με την παροχή αντίστοιχης βεβαίωσης.

ΆΡΘΡΟ 14
Διαφωνώ με το ένα σύγγραμμα. Δυνατότητα παροχής πέραν του ενός δωρεάν συγγράμματος ανά μάθημα.

ΑΡΘΡΟ 15
2α Θα πρέπει να είναι απόφαση της Πρυτανείας, ύστερα από αίτηση της Γ. Συνέλευσης του Τμήματος η δυνατότητα η μη διπλής εξεταστικής και να μην τίθεται από το παρόν σχέδιο Νόμου.
3α. Τα μαθήματα επιλογής θα πρέπει να είναι 1,5 έως 3 φορές περισσότερα από τα υποχρεωτικά. Είναι τα καλύτερα διδασκόμενα αντικείμενα εκ των πραγμάτων και εκεί θα πρέπει να δίνεται η μεγαλύτερη βαρύτητα. Τα υποχρεωτικά μαθήματα θα πρέπει να περιοριστούν σε αριθμό. Τα μαθήματα επιλογής θα πρέπει να μπορούν να έχουν υψηλό αριθμό Δ.Μ., όμοια των υποχρεωτικών, έπειτα από απόφαση του Τμήματος.
3β. Διαφωνώ. Ο ελάχιστος αριθμός των φοιτητών θα πρέπει να είναι 5 και όχι 10 για να πραγματοποιείται ένα μάθημα. Σε κάποια μαθήματα επιλογής ο «ιδανικός αριθμός» φοιτητών είναι 12-15 άτομα.

ΆΡΘΡΟ 16
Εξαιρετική πρόταση. Παρουσίαση διπλωματικών, μεταπτυχιακών, διδακτορικών και διαλέξεων θα πρέπει να επιτρέπονται σε άλλη γλώσσα πλην της Ελληνικής.

ΆΡΘΡΟ 17
Συμφωνώ. Απαραίτητη η προκήρυξη των θέσεων μελών ΔΕΠ αλλά και διδασκόντων με βάση το ΠΔ 407 για τουλάχιστον 60 ημέρες στο διαδικτυακό τόπο του Παν/ου.

ΆΡΘΡΟ 20
Η παραγωγή επιστημονικού έργου διεθνούς απήχησης και η διδακτική επάρκεια είναι σίγουρα η δύο βασικές παράμετροι για την επιλογή νέων μελών ΔΕΠ. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψη η επαγγελματική εμπειρία του υποψηφίου στο εν λόγω αντικείμενο, ώστε να συνδέσουμε καλύτερα και αμεσότερα το ακαδημαϊκό με το επαγγελματικό περιβάλλον (μεταφορά πρακτικής εμπειρίας στους φοιτητές) (π.χ. 10%) η κοινωνική προσφορά του μέλους ΔΕΠ στο εν λόγω αντικείμενό του κοινωνία, και στην ανθρωπότητα εφόσον υφίσταται αυτή η δυνατότητα. Το κριτήριο αυτό θα προάγει τη σύνδεση Παν/ου & κοινωνίας – όπως π.χ με τη συμμετοχή ακαδημαϊκών σε Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς, συμμετοχή σε Διεθνείς Επιστημονικές Οργανώσεις και Συνδέσμους, αρθρογραφία και προώθηση της επιστήμης τους στα ΜΜΕ.
Στη Σουηδία γνωρίζω ότι υπάρχει ανάλογο κριτήριο στα μέλη ΔΕΠ και δύνανται να αφιερώνουν προκαθορισμένο ποσοστό του εργάσιμου χρόνου τους (π.χ. 30-40%) σε κοινωνικό έργο, ενώ στις ΗΠΑ γνωρίζω ότι αυτό το ποσοστό μπορεί να φτάσει και το 100% για κάποιο συγκεκριμένο διάστημα. Η σύνδεση Παν/ου – κοινωνίας είναι επιτακτική όσο ποτέ. Αντιμετωπίζω προσωπικά αυτά τα διλήμματα, συμμετοχής μου σε διεθνείς περιβαλλοντικές οργανώσεις και τοπικές ΜΚΠΟ και προσφέρω έργο, εις βάρος της ακαδημαϊκής μου πορείας, το οποίο είναι εξίσου σημαντικό για την κοινωνία μας, αλλά δεν αναγνωρίζεται. Δρα βλαπτικά πάντα προς τον επαγγελματικό μου χώρο.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ για ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Α) ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ
Προαπαιτούμενο για το διορισμό όλων των νέων μελών ΔΕΠ -πανεπιστημιακών δασκάλων θα πρέπει να είναι η επιβεβαίωση της ψυχικής τους υγείας. Σήμερα γίνεται μια τυπική επίδοση ακτινογραφίας θώρακος – επιβεβαίωση για τη μη πάθηση φυματίωσης! Η ψυχολογική υγεία των δασκάλων είναι πολύ σημαντική και θα πρέπει να καλύπτει όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με έμφαση στις πιο ευαίσθητες ηλικίες της προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, .
Προαιρετική παιδαγωγική εκπαίδευση των μελών ΔΕΠ. Λειτουργία ειδικών σεμιναρίων με αντικείμενο θέματα ψυχολογίας, παιδαγωγικής, διδασκαλίας ενηλίκων, βελτίωση διδακτικής επάρκειας, αντιμετώπιση ειδικών περιπτώσεων (π.χ δυσλεξίας, αδυναμία συγκέντρωσης διδασκόμενου). Λειτουργία «ανοιχτού πανεπιστημίου» για δια βίου ηλεκτρονική εξ’ αποστάσεως παιδαγωγική εκπαίδευση των ίδιων των πανεπιστημιακών δασκάλων σε προαιρετική βάση. Λειτουργία σχετικής ιστοσελίδας με θέματα παιδαγωγικής, ψυχολογίας κτλ και ανοιχτό ηλεκτρονικό διάλογο για τον καλύτερο χειρισμό των διαπροσωπικών σχέσεων και των διδακτικών καθηκόντων απέναντι στους φοιτητές.
Υποχρεωτική κρίση της διδακτικής επάρκειας των μελών ΔΕΠ από τους φοιτητές στο τέλος του εξαμήνου διδασκαλίας του αντικειμένου τους και για κάθε μάθημα, με τη βοήθεια ανώνυμων ερωτηματολογίων που θα συμπληρώνονται από τους φοιτητές. Προτείνεται η ύπαρξη προκαθορισμένου ερωτηματολογίου σε κάθε Τμήμα ΑΕΙ & ΤΕΙ αξιολόγησης του διδάσκοντα, των διαλέξεών του, του συγγράμματος του μαθήματος, με ταυτόχρονη αναφορά στην τακτική παρουσία του διδάσκοντα και του φοιτητή στις διαλέξεις. Προτείνεται η ενσωμάτωση της διδακτικής αξιολόγησης του διδάσκοντα κατά τουλάχιστον 10% στην κρίση του για την ακαδημαϊκή του εξέλιξη.
Δυνατότητα ανάληψης ετήσιας άδειας μητρότητας από την ημερομηνία διορισμού στην πρώτη βαθμίδα του Λέκτορα, σε συμφωνία με το άρθρο 1ε. Σήμερα η γυναίκα δασκάλα & καθηγήτρια στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση έχει την στήριξη του κράτους για να δημιουργήσει οικογένεια. Παράλογο είναι το γεγονός ότι γυναίκα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο, με πολλαπλάσια προσόντα και άρα μεγαλύτερης ηλικίας, λειτουργώντας ήδη σε ένα πολύ απαιτητικό και ανταγωνιστικό περιβάλλον, δεν χαίρει καμιάς ανάλογης κοινωνικής στήριξης στο θέμα της τεκνοποίησης. Μπορεί να πάρει άδεια μόνο για 3 μήνες, όπως οι γυναίκες ελεύθερου επαγγέλματος. Επιπλέον, δέχεται της συνέπειες της μη ακαδημαϊκής της ανέλιξης (μικρότερη παραγωγή ερευνητικού έργου, συγγραφής βιβλίων κτλ ) ακριβώς λόγω της επιλογής τεκνοποίησης. Για αυτό και στον ακαδημαϊκό χώρο είναι πολύ λίγες οι γυναίκες, και ελάχιστες εκείνες με οικογένεια. Προτείνεται επιπλέον η κρίση των γυναικών – ακαδημαϊκών για την ακαδημαϊκή τους ανέλιξη, να γίνεται από την ακαδημαϊκή κοινότητα με βάση την παραγωγικότητά τους ανά έτος, χωρίς να προσμετράται το έτος οικογενειακής άδειας.

Β) ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ
Δημιουργία θέσης διοικητικού προσωπικού στήριξης ερευνητικών προγραμμάτων (π.χ ανά 2-3 εργαστήρια). Η διοικητική στήριξη που καλείται να αναλάβει ένα μέλος ΔΕΠ για τη γραφειοκρατία που συνοδεύει ένα ερευνητικό πρόγραμμα, ανέρχεται στο 30-50% του χρόνου για να γίνει το πρόγραμμα. (προϋπολογισμός, αγορά εξοπλισμού, αναλωσίμων, αμοιβές ερευνητών, φόρμες κίνησης ταξιδιών κτλ). Αν λοιπόν το μέλος ΔΕΠ αποφασίσει να μην εκμεταλλευτεί το χρόνο κάποιου φοιτητή του (που δεν θα έπρεπε φυσιολογικά να κάνει), ρίχνει την ερευνητική του ποιότητα και παραγωγικότητα κατά 30-50%! Δημιουργία αμειβόμενης θέσης διοικητικής στήριξης στην έρευνα.
Λιγότερη γραφειοκρατία στην Επιτροπή Ερευνών κάθε Παν/ου. Αξιολόγηση των μελών ΔΕΠ με βάση τα παραγόμενα αποτελέσματα (πλήθος & ποιότητα δημοσιεύσεων) και όχι του αριθμού αναφορών προόδου του κάθε έργου, οικονομικών κτλ.
Δυνατότητα παραγγελίας ερευνητικού εξοπλισμού απευθείας από το εξωτερικό με visa του εργαστηρίου. Λόγω Ελλήνων μεσαζόντων, τα υλικά αγοράζονται με το πολύπλοκο σύστημα της γραφειοκρατίας κατά 35-47% παραπάνω από την τιμή του εξωτερικού, ώστε να μειώνεται και η αντίστοιχη ερευνητική παραγωγικότητα.

Γ) ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
Αναλογία φοιτητών – μελών ΔΕΠ 5:1. Δεν μπορεί να δοθεί πραγματική διδακτική ποιότητα σε τεράστιο αριθμό φοιτητών από 1 διδάσκοντα, ιδιαίτερα στα εργαστήρια. Μείωση των φοιτητών στα ελληνικά ΑΕΙ. Ανώτατη ΔΩΡΕΑΝ καθ’ όλα (σίτιση, διαμονή, βιβλία, αίθουσες Η.Υ., σύνδεση διαδικτύου, πολλές και καλές εκπαιδευτικές εκδρομές κτλ) υψηλότατου επιπέδου εκπαίδευση, αλλά στους καλύτερους έλληνες φοιτητές. Δωρεάν παιδεία, υψηλού επιπέδου και για όλους (άριστους και μέτριους φοιτητές) θα ήταν δεν γίνεται .
Θα πρέπει να καθιερωθεί ο όρος «Πρακτικά μαθήματα επιλογής» ή κάποιος συναφής, ο οποίος να αναφέρεται σε βιωματική και πρακτική εκμάθηση του εξειδικευμένου αντικειμένου στο εργαστήριο ή στο πεδίο (field courses) στις θετικές επιστήμες ΑΕΙ, όπου οι θεωρητικές διαλέξεις θα καλύπτουν μόνο το 30% του χρόνου και οι εργαστηριακές ασκήσεις – εκπαιδευτικές εκδρομές 70%. Αποτελεί το μείζον πρόβλημα των θετικών κατευθύνσεων, η επάρκειά τους μεν στο θεωρητικό τομέα και η ανεπάρκειά τους στην πρακτική εφαρμογή και στις τεχνικές. Ο μέγιστος αριθμός φοιτητών που δύναται να συμμετάσχει στο πρακτικό μάθημα θα πρέπει να ανέρχεται στα 15-25 άτομα, έπειτα από απόφαση του διδάσκοντα. Θα πρέπει να δίνεται στο διδάσκοντα η δυνατότητα σε μικρό αριθμό πρακτικών μαθημάτων επιλογής του Τμήματος να επιλέγει με γραπτό ή προφορικό τρόπο (ή βαθμολογία σε συναφή αντικείμενα) τους φοιτητές που δύνανται να παρακολουθήσουν το πρακτικό μάθημα, για να υπάρχει πραγματική αναβάθμιση και ανταγωνιστικότητα της παιδείας.
Το σύστημα αυτό εφαρμόζεται σε Παν/ο της Γερμανίας & του Καναδά, ειδικά για μαθήματα πεδίου (field courses), που απαιτούν πολύ υψηλό προϋπολογισμό, πολυήμερες εκπαιδευτικές εκδρομές και εργαστήρια εκτός Παν/ου και πολύωρες πορείες σε εθνικά πάρκα κτλ . Είναι όμως ο πιο αναβαθμισμένος και βιωματικός τρόπος εκπαίδευσης φοιτητών στο εξωτερικό στο αντικείμενο του περιβάλλοντος. Η διαφορά είναι ότι οι φοιτητές στο εξωτερικό επιλέγονται από το διδάσκοντα με βάση τις επιδόσεις τους και προφορική συνέντευξη και επιπλέον πληρώνουν το κόστος. Είναι παρά ταύτα τα πλέον δημοφιλή μαθήματα. Στην Ελλάδα, τα οικονομικά όρια (σε χρήματα και προσωπικό) των Παν/ων κάνουν απαγορευτικές αυτές τις εκπαιδευτικές εκδρομές για μεγάλο αριθμό φοιτητών (>20), με αποτέλεσμα την υποβάθμιση της ποιότητας της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης. Τα εργαστήρια φύσης-εκπαιδευτικές εκδρομές είναι συχνά μη επαναλήψιμα (ειδικές εποχές του έτους, κλιματικοί παράγοντες, ανεπάρκεια προσωπικού, προϋπολογισμού) και δεν δύναται η επανάληψή τους.
Η ανωτατοποίηση των ΤΕΙ σε τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι ολέθρια για τον ακαδημαϊκό χώρο. Η βάση του 10 είναι μια πρώτη λύση, και θα πρέπει να εφαρμοστεί, αλλά το επίπεδο τόσο των σπουδαστών όσο και των καθηγητών είναι ιδιαίτερα χαμηλό, τόσο σε επίπεδο προσόντων, όσο και σε επίπεδο ποιότητας διδασκαλίας, ερευνητικού έργου, διαφάνειας διαδικασιών πρόσληψης (δίδαξα για 3 χρόνια σε ΤΕΙ). Η βάση του 10 δεν πρόκειται να αναβαθμίσει ικανοποιητικά τα ΤΕΙ σε επίπεδο ΑΕΙ. Τα ΤΕΙ θα πρέπει να είναι τριετούς βάσης, με πρακτική κατεύθυνση με βάση την αγορά εργασίας (επαγγέλματα μαγειρικής, baby-sitting, αισθητικής κτλ).
——–
HYPERLINK «mailto:vgalani@cc.uoi.gr» vgalani@cc.uoi.gr
Θα ήθελα ταπεινά, να σας αναφέρω μερικές απόψεις επί του προσχεδίου για τις αλλαγές στα ΑΕΙ
 
1. Να τηρηθεί αυστηρά το πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης για τα μέλη ΔΕΠ. Υπάρχουν μέλη ΔΕΠ που δηλώνουν πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης και  δεν είναι. Πολύ λίγα μέλη ΔΕΠ ανευρίσκονται στα Εργαστήρια Κάθε ημέρα, κάθε Εξάμηνο.
 
2. Οι διαλέξεις από το αμφιθέατρο να μην γίνονται κυρίως από τους Λέκτορες και Τους Επίκουρους (αυτοί βεβαίως δεν είναι μόνιμοι), Υπάρχουν καθηγητές και αναπληρωτές που δεν έχουν κάνει ποτέ μάθημα.
 
3. Να υπάρχουν αυστηρά μέτρα για την τήρηση των χρονικών περιθωρίων για την εξέλιξη των μελών ΔΕΠ
 
Με τιμή
 
Βασιλική Α. Γαλάνη
 
Λέκτορας
———–
Professor George Bergeles Ph.D, D.Sc(Eng), FIMechE,FWIF
Department Mechanical Engineering, NTUA
Laboratory of Aerodynamics
15.9.06

Να προχωρήσετε στην κατάθεση του νομοσχεδίου. Η πλεοψηφία του ΔΕΠ είναι υπέρ του νομοσχεδίου.
1. Να διευκρινήσετε οτι όταν λέτε επιστημονικές δημοσιεύσεις σε περιοδικά εννοείτε ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ με διεθνή αναγνώριση και κυκλοφορία ((WEB of SCIENCE) και όχι συνέδρια ή πρακτικά συνεδρίων.
2. Σε περίπτωση που στη συγγραφή μιας εργασίας αναφέρονται δύο ή περισσότερα μέλη του ίδιου τμήματος τότε η εργασία προσμετράται μερικώς. Έτσι αποφεύγεται το φαινόμενο της ομαδικής εξέλιξης.
Γ. Μπεργελές
————-
Κοτσάνος Νικόλαος
Αναπληρωτής Καθηγητής
Διευθυντής Εργαστηρίου Παιδοδοντιατρικής
Οδοντιατρική Σχολή ΑΠΘ
15.9.06

Κε Υφυπουργέ,
 
νομίζω ότι το προσχέδιο για αλλαγές στα ΑΕΙ κινείται στη σωστή κατεύθυνση και το ίδιο και η επικοινωνία και ο δημόσιος διάλογος μέσω Η/Υ. Ιδιαίτερα μου άρεσε το άρθρο 16. Δεν θίγεται όμως η ανάγκη αναζήτησης από το φοιτητή σύγχρονης φρέσκιας γνώσης  μέσα από το interactive teaching και το e-learning. Για να προαχθούν αυτά, θα μπορούσαν ίσως να αποτελούν στοιχεία που συνεκτιμώνται στην εξέλιξη των μελών ΔΕΠ. Για παράδειγμα νομίζω ότι η διδακτική πλευρά στις κρίσεις είναι υποβαθμισμένη αφού ζητείται απλώς η γνώμη φοιτητών για τη διδακτική ικανότητα του υποψήφιου ΔΕΠ ενώ οι εκλέκτορες δεν ασχολούνται παρά μόνο με τις δημοσιεύσεις.
 
    Λίγα ακόμη συγκεκριμμένα σχόλια:
 
Άρθρο 1γ. Λείπει η λέξη ισότητα.
Άρθρο 6. Δεν είναι σαφές πως αξιολογείται και επιλέγεται ο εκτελ. διευθυντής. Από τη σύγκλειτο με εισηγητή τον πρύτανη; Διαφέρει αυτό σημαντικά από τη θέση του αντιπρυτάνεως που επελέγη από τον ίδιο πρύτανη όταν ήταν υποψήφιος; Η αμοιβή του και των συνεπικουρώντων προβλέπεται με επιπλέον κονδύλι;
Άρθρο 8.3. Δεν ορίζεται πως κατανέμεται το ποσοστό 0,40 σε προ- και μετα- πτυχιακούς. Υποθέτω αναλογικά.
Άρθρο 23.1 Νομίζω λείπει στη δεύτερη σειρά το «συναφούς αντικειμένου»
 ———–
Πρόεδρος του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος
Καθηγητής Εμμανουήλ Μπαλτατζής
18.9.06

Σχετικά με το προσχέδιο για αλλαγές στα ΑΕΙ έχω να κάνω τις ακόλουθες παρατηρήσεις και προτάσεις:
 
) Άρθρο 20 ( Προυποθέσεις εκλογής μελών ΔΕΠ). Να προστεθεί ότι για τις δύο ανώτερες βαθμίδες δηλαδή του Αναπληρωτή Καθηγητή και Καθηγητή απαιτούνται το minimum 60 και 100 αναφορές στο Science Citation Index αντίστοιχα.
 
ιι) Άρθρο 22. Εκλογή και εξέλιξη μελών ΔΕΠ.
……όταν κριθεί αρνητικά ο Λέκτορας λήγει αυτοδικαίως η θητεία του. Να προστεθεί ότι μετατάσσεται με την  θέληση του στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
 
ιιι) Άρθρο 23. …..του ιδίου γνωστικού αντικειμένου. Να προστεθεί ή του πλησιέστερου γνωστικού αντικειμένου.
 
ιv) Άρθρο 24.
5(α) να προστεθεί και Έλληνες ερευνητές της αλλοδαπής.
5(β) να προστεθεί και Έλληνες ερυνητές της αλλοδαπής κάτοχοι διδακτορικού διπλώματος.
 
  α) Χρειάζεται επίσης ιδιαίτερης προσοχής το γεγονός ,τι γίνεται σε περίπτωση που σ’ένα Τομέα υπηρετεί μόνο ένας Καθηγητής. Πιστεύω ότι και εδώ πρέπει να ισχύσει το άρθρο 28 του Ν2083/92, που από το ακαδημαϊκό έτος 1993-94 λέει ότι κλινική ή εργαστήριο διευθύνεται από ένα μέλος ΔΕΠ της Βαθμίδας του Καθηγητή (υπάρχει και σχετική γνωμοδότηση του ΝΣΚ). Δεν μπορεί ένας Καθηγητής να είναι κάτω από την Διεύθυνση Αναπλ. Καθηγητή. Τότε δεν υπάρχει ιεραρχία.
 
 β) Επίσης να εξετασθεί η παράταση των ήδη υπηρετούντων Προέδρων Τμημάτων για ένα έτος, όπως έγινε για τους Πρυτάνεις και τους Κοσμήτορες. Δηλαδή η θητεία των Προέδρων να είναι τριετής (3 χρόνια).
 
γ) Να εξετασθεί η περίπτωση δημιουργίας της ΕΑΓΕ ( Εθνική Ακαδημία Γραμμάτων και Επιστημών) όπως ορίζεται μέσα από το άρθρο 4 του Ν1268/82.
——–
Ioannis Mparmpoutis HYPERLINK «mailto:jbarb@for.auth.gr» jbarb@for.auth.gr
Ιωάννης Μπαρμπούτης
Α.Π.Θ.
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση το παρόν προσχέδιο δεν νομίζω ότι μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση των προβλημάτων που υπάρχουν στην δομή και λειτουργία των ΑΕΙ κυρίως διότι σε αυτό δεν προβλέπονται λύσεις για υπαρκτά ή πιθανά προβλήματα και διότι δεν διατυπώνονται με σαφήνεια τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των εμπλεκομένων φορέων, οργάνων και μελών .
Συγκεκριμένα οι παρατηρήσεις μου επί του προσχεδίου είναι:
Στο άρθρο 3, παραγρ. 2β, δεν προβλέπεται από το προσχέδιο τι γίνεται στην περίπτωση που έχουμε κατάλυση του ασύλου και μη έκδοση αδείας από το αρμόδιο όργανο για επέμβαση δημόσιας δύναμης. Επίσης τι προβλέπεται σε περίπτωση ύπαρξης ενός βίαιου γεγονότος (π.χ. ληστεία, ένοπλη επίθεση κ.α.); Περιμένουμε να συνέλθει το αρμόδιο όργανο;
Στο άρθρο 8, παραγρ. 3, τι προβλέπεται εάν ο σύλλογος των φοιτητών δεν στείλει εκπροσώπους;
Στο άρθρο 13, παραγρ 1α, δεν θα πρέπει να υπάρχει η παράταση διότι είναι γνωστό για ποιους θα ισχύσει και αφού στην παραγρ. 1β του ίδιου άρθρου δίνεται η δυνατότητα διακοπής της φοίτησης.
Στο άρθρο 13, παραγρ. 1β, θα πρέπει να ορισθούν οι λόγοι για τους οποίος θα επιτρέπεται η διακοπή της φοίτησης. Επίσης θα πρέπει να τεθεί κάποιο χρονικό όριο στην δυνατότητα διακοπής της φοίτησης.
Στο άρθρο 17, παραγρ. 1, γίνεται αναφορά στο σημαντικότατο θέμα της διαφάνειας, μόνο με την μορφή ευχολογίων. Έτσι θα εξασφαλισθεί η διαφάνεια; Μήπως δεν υπάρχει επίγνωση του μεγέθους της διαφθοράς;
Στο άρθρο 19, παραγρ. 2β, θα πρέπει να προβλεφθεί η δυνατότητα κατάθεσης των εργασιών σε ηλεκτρονική μορφή.
Στο άρθρο 19, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να καθορισθούν χρονικοί περιορισμοί στην διαδικασία εξέλιξης μελών ΔΕΠ από την στιγμή της αίτησης μέχρι την δημοσίευση της προκήρυξης αλλά και μέχρι την δημοσίευση της εκλογής (σήμερα διαρκεί από 2 μέχρι και 5 χρόνια).
Στο άρθρο 26, θα πρέπει να γίνει αναφορά στις μονοτμηματικές Σχολές οι οποίες εάν εντός ενός έτους δεν διαχωρισθούν σε Τμήματα θα πρέπει να ενταχθούν υποχρεωτικά σε υφιστάμενες Σχολές.
Πιστεύω πως εφόσον υπάρχει θέληση για την επίλυση των προβλημάτων, με την αξιοποίηση των εμπειριών, των γνώσεων και ικανοτήτων των μελών των ΑΕΙ, το τελικό κείμενο θα ανταποκρίνεται στον επιδιωκόμενο σκοπό.
Με τιμή
Ιωάννης Μπαρμπούτης
Α.Π.Θ.
———
ΣΥΝΟΠΤΙΚΑ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΟΜΩΣ, ΔΕ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΛΟΓΟΥΣ: Α) ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΣ, ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΕΙΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΛΥ ΡΙΖΙΚΟΤΕΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ, Β) ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΑΣΑΦΕΙΕΣ ΚΑΙ ΚΕΝΑ ΚΑΙ Γ) ΔΕΝ ΠΡΟΒΛΕΠΟΥΝ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΟΣΩΝ ΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΠΡΟΣΧΕΔΙΟ.

ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ, ΟΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΕΧΟΥΝ ΩΣ ΕΞΗΣ:

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α, ΑΡΘΡΟ 3
ΤΟ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΑΣΥΛΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ «ΤΑΜΠΟΥ» ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ. ΣΑΦΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ. ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ, ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΤΟΥ ΙΟΥΝΙΟΥ, ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΜΠΩ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ (ΠΟΥ ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΟΥ), ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΩ ΚΙ ΕΓΩ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ, ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ (ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ) ΜΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ. ΜΑΛΛΟΝ, ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΚΕΨΕΩΝ… ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ; ΔΩΣΤΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ (ΑΠΟ ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ) ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΡΜΟΔΙΑ ΑΡΧΗ ΝΑ ΕΠΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΟΤΑΝ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΑΣΥΔΟΣΙΑ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ, ΑΡΘΡΟ 8
ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ Η ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕΣΩ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ. ΑΝ ΝΑΙ, ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ. ΑΝ ΟΧΙ, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΛΙ ΣΤΑ ΙΔΙΑ.
Ο ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΗΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ (0.4) ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΑ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ (0.5). ΜΕ ΠΟΙΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΘΑ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ; ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΤΗΤΑ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΘΕΣΗ ΣΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΗ; ΘΕΩΡΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ/ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ ΣΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΙΣΗ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ; Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΒΑΘΜΟ, ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΥΤΑΝΗ ΚΤΛ. ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΜΙΑ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ. ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΛΥ. ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΙ Ο ΝΟΜΟΣ.
ΤΑ ΙΔΙΑ ΑΚΡΙΒΩΣ ΙΣΧΥΟΥΝ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ. ΕΠΙΠΛΕΟΝ, Η ΛΗΨΗ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΣΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΜΕΣΩ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΔΕΠ ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ. ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΟΜΩΣ, ΤΑ ΜΕΛΗ ΔΕΠ, ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΥΤΑ ΤΩΝ ΧΑΜΗΛΟΤΕΡΩΝ ΒΑΘΜΙΔΩΝ, ΠΟΤΕ ΔΕ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΥΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΕΥΤΕΡΟΥΣ. ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ; ΜΥΣΤΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΕΥΚΟΛΟ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΤΟΥΝ ΣΤΟ ΝΟΜΟ (ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ ΘΕΣΕΩΝ, ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕΛΩΝ ΚΤΛ).

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ, ΑΡΘΡΟ 13
«ΣΕ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΓΚΛΗΤΟΥ…».
ΔΗΛΑΔΗ, ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ; ΝΟΜΙΖΩ, ΟΤΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΟΔΗΓΙΕΣ/ΕΠΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΑΝ ΠΟΛΥ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ, ΑΡΘΡΟ 14
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ.
ΤΕΛΙΚΑ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ; ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΛΙΣΤΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΧΑΙΩΜΕΝΟ; ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ. ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ; ΑΝ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ (ΛΟΓΩ ΚΟΣΤΟΥΣ) ΔΕ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΝΑ ΑΝΑΝΕΩΝΟΥΝ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΟΥΣ; ΚΙ ΑΝ ΝΑΙ, ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΙ ΑΡΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ;
ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ E, ΑΡΘΡΑ 20, 21, 22 & 23

ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΤΑ ΑΡΘΡΑ 20, 21, 22 & 23 ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΚΑΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΘΟΥΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ. ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ:

ΑΡΘΡΟ 20
«ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΥΝΕΚΤΙΜΑΤΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟ ΕΝΑ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΑΥΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ… ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙ ΣΕ ΔΙΕΘΝΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΑ ΑΛΛΟΔΑΠΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ…».
ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΣΟ ΣΥΝΕΚΤΙΜΑΤΑΙ; ΤΙ ΜΕΡΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ, 1, 5, 10, ΠΟΣΕΣ; ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ;
ΟΠΩΣ ΘΑ ΞΕΡΕΤΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ. ΑΥΤΟ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΟΦΕΙΛΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΑΦΩΝ ΚΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΠΡΟΣΛΗΨΗΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ; ΚΑΤΑΡΧΗΝ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΟ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΣΕ ΔΙΕΘΝΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΑ ΑΛΛΟΔΑΠΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΕΣ ΚΙ ΟΧΙ ΟΤΙ ΑΠΛΩΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΥΝΕΚΤΙΜΑΤΑΙ.
ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΞΕΚΑΘΑΡΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ Η ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΛΙΣΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ ΔΙΕΘΝΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΩΝ ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΩΝ. ΤΕΤΟΙΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΥΙΟΘΕΤΗΣΟΥΜΕ.
ΕΠΙΣΗΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΘΕΙ Ο ΘΕΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΝΟΜΟ ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΕ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. ΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΑΥΤΕΣ (ΚΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ Η ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ!) ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΥΠΟΨΗ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ.

ΑΡΘΡΟ 21
ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ. ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ TEACHING-ORIENTED, ΔΙΝΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ. ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ RESEARCH-ORIENTED, ΔΙΝΟΥΝ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΑΡΑ ΖΗΤΟΥΝ ΕΝΑ RESEARCH SEMINAR. ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΝΑ ΠΡΟΩΘΗΣΕΤΕ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΑΥΤΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΚΑΘΙΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ.

ΑΡΘΡΟ 22-ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 4Α)
«ΟΙ ΕΠΙΚΟΥΡΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΕΥΣΗ 2 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ».
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ ΝΟΜΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ (ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΞΕΛΙΞΗ) ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ 5 ΒΑΘΜΙΔΕΣ (ΛΕΚΤΟΡΑΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, ΜΟΝΙΜΟΣ, ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ, ΤΑΚΤΙΚΟΣ) ΑΝΤΙ 4 ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ (ΛΕΚΤΟΡΑΣ, ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, ΜΟΝΙΜΟΣ/ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΗΣ, ΤΑΚΤΙΚΟΣ). ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΩΝ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΛΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ, Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΕ ΒΑΘΜΙΔΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ 20 ΧΡΟΝΙΑ! ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΟ ΑΥΤΟ; ΠΩΣ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΜΕΛΩΝ ΔΕΠ ΜΕ ΑΥΤΗ ΑΛΛΩΝ ΧΩΡΩΝ;
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ ΑΛΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΘΩ ΣΕ ΔΥΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ. ΠΡΩΤΟΝ, ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΟΙ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ: ASSISTANT, ASSOCIATE/TENURE ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 7 ΧΡΟΝΙΑ KAI FULL PROFESSOR, ΜΠΟΡΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3-4 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΠΟΤΕ, ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ. ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΟΙ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΕΙΝΑΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ (LECTURER, SENIOR LECTURER/TENURE ΜΕΤΑ ΑΠΟ 7 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΙΠΟΥ, READER ΚΑΙ FULL PROFESSOR) ΑΛΛΑ ΤΡΕΙΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ Η ΒΑΘΜΙΔΑ ΤΟΥ READER ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ.
ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, Η ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ ΑΥΤΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ.

ΑΡΘΡΟ 23
Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΞΕΝΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΜΕΛΗ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΚΙ ΟΧΙ ΠΡΟΑΙΡΕΤΙΚΗ, ΟΠΩΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ. ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΕΙ ΠΟΤΕ. ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΑΥΤΟ. ΒΕΒΑΙΑ, ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΗ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΙ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΛΛΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΟ ΝΟΜΟ, ΟΠΩΣ Π.Χ. ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΒΑΛΛΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ.
ΕΠΙΣΗΣ, ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΘΑ ΒΟΗΘΟΥΣΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ ΜΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΔΑΠΗ Η ΑΛΛΟΔΑΠΗ) ΜΕ ΒΑΣΗ ΔΙΕΘΝΩΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΑ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ, ΚΙ ΟΧΙ ΜΕ ΚΛΗΡΩΣΗ.
ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΔΕΠ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΙΣΗΓΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ, ΤΟ ΕΚΛΕΚΤΟΡΙΚΟ, ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ. ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ…
ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Ο ΟΡΟΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ. ΟΙ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ «ΕΝΟΣ ΕΤΟΥΣ» ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΣΗΜΑΝΤΕΣ. Η ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ 6 ΔΕ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ ΤΗΝ ΕΓΚΑΙΡΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΜΕΛΟΥΣ ΔΕΠ. ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΚΑΙ ΑΡΑ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 23;
ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΗ ΣΚΕΨΗ.

ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ, Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ (ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟΝ ΤΥΠΟ) ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ Η ΕΠΙΒΟΛΗ ΚΥΡΩΣΕΩΝ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ Η Η ΕΠΙΒΡΑΒΕΥΣΗ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ. ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ, Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ, Η ΟΠΟΙΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ. ΠΩΣ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ (AN ΥΠΟΘΕΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ);

ΜΕ ΕΚΤΙΜΗΣΗ,
ΑΝΝΙΤΑ ΦΛΩΡΟΥ
ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΛΟΓΙΣΤΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ
——
Γ.Κ. Ψαράς, Καθηγητής
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΠΑΤΡΩΝ
ΤΜΗΜΑ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ
ΤΟΜΕΑΣ ΒΙΟΛΟΓΙΑΣ ΦΥΤΩΝ

26 Σεπτεμβρίου 226

Θέμα: Προσχέδιο για αλλαγές στην Ανώτατη Παιδεία

Αξιότιμη κυρία Υπουργέ
με την παρούσα επιστολή ανταποκρίνομαι στην πρόκληση-πρόσκληση διατύπωσης προσωπικών απόψεων σχετικά με τις επικείμενες, ελπίζω, αλλαγές στην Ανώτατη Παιδεία.
Κατ’ αρχήν βρίσκω ότι όσα προτείνονται στο προσχέδιο είναι προς την ορθή κατεύθυνση. Νομίζω όμως ότι πρόκειται για πολύ μικρά και πολύ δειλά βήματα. Ακούω τα περίφημα περί «πολιτικού κόστους» αλλά δεν τα αντιλαμβάνομαι: κάποιος πρέπει επί τέλους να κάνει κάτι και γι’ αυτή την παιδεία. Δεν νομίζω ότι χρειάζονται επιχειρήματα για το αυτονόητο πως η Παιδεία είναι Εθνικό θέμα. Απλώς είναι επένδυση μακροπρόθεσμη, φαίνεται δε ότι η σύγχρονη ελληνική κοινωνία δεν έχει εκπαιδευτεί σε τέτοιου είδους επενδύσεις.
Εκ των προτέρων επιτρέψτε μου να παρατηρήσω ότι στα πλείστα των θεμάτων που το νομοσχέδιο προσπαθεί να θεραπεύσει είναι σαν να προσπαθεί να ξανα-ανακαλύψει την πυρίτιδα. Σε όλα τα θέματα που αγγίζει το σχέδιο υπάρχουν λύσεις σε άλλες χώρες που εφαρμόζονται με επιτυχία για πολλά χρόνια.
Σε βασικές γραμμές συμφωνώ με όσα ο κ. Θ. Βερέμης έχει δημόσια διατυπώσει. Θέλοντας όμως να προωθήσω τις θέσεις του προσχεδίου σημειώνω τα εξής:

1. Διοίκηση.
Ναι στον Διοικητικό Διευθυντή.
Θα επιτρέψει στο Πρυτανικό Συμβούλιο να ασχολείται αποκλειστικώς ή, έστω, κυρίως με Ακαδημαϊκά θέματα.
Ναι στις αλλαγές/βελτιώσεις για τις πρυτανικές εκλογές. Πώς όμως δεν τόλμησε κάποιος να προτείνει την εκλογή των πρυτανικών αρχών από ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο; Αυτομάτως θα επιτυγχανόταν ένα από τα, κατά τη γνώμη μου μεγάλα, ζητούμενα: η απομάκρυνση των πολιτικών κομμάτων από τα Πανεπιστήμια. Φαίνεται όμως ότι τα πολιτικά κόμματα θεωρούν την παρουσία τους απαραίτητη! Και εδώ είναι πρόβλημα. Προσωπικώς θεωρώ τον εναγκαλισμό των Πανεπιστημίων από τα κόμματα επιζήμιο.

2. Αξιολόγηση.
Ναι στην αξιολόγηση των ΑΕΙ. Επίσης αξιολόγηση όλων, χωρίς καμιά εξαίρεση. Σε τακτά χρονικά διαστήματα αξιολογούνται (κρίνονται;) και όλα τα μέλη ΔΕΠ, εννοείται, και οι καθηγητές Α βαθμίδας.

3. Εκλογές μελών ΔΕΠ.
Ασφαλώς και πρέπει να συμμετέχουν στις εισηγητικές επιτροπές μέλη από άλλα ΑΕΙ εσωτερικού ή και εξωτερικού. Ασφαλώς και διασφαλίζονται πολλά από τη συμμετοχή στα εκλεκτορικά σώματα εκλεκτόρων από άλλα ΑΕΙ. Ασφαλώς και πρέπει να επαναπροσδιοριστούν τα γνωστικά αντικείμενα. Πρέπει όμως να υπάρξει και ένα αξιόπιστο δευτεροβάθμιο όργανο με ουσιαστικό ρόλο και λόγο που να λειτουργεί ως «άγρυπνο μάτι».

4. Φοιτητές.
α. Ναι στο χρονικό όριο σπουδών.
Για τους σημερινούς όμως μεγάλους πια φοιτητές που πλησιάζουν στο πτυχίο μεγαλύτερη ευελιξία, π.χ. 5 χρόνια από την ισχύ του νόμου, όπως και στους εν ενεργεία φοιτητές.

β. Δίδακτρα.
Επιβολή διδάκτρων.
Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί να μην επιβληθούν δίδακτρα τόσο στα μεταπτυχιακά όσο και στο προπτυχιακό επίπεδο. Γιατί όλοι είναι ευτυχείς όταν πληρώνουν δίδακτρα για μεταπτυχιακές σπουδές π.χ. στην Αγγλία και εδώ θεωρείται απαράδεκτο; Όταν πληρώνει κανείς γίνεται πιο απαιτητικός με αποτέλεσμα τη βελτίωση του επιπέδου. Παράλληλα με την επιβολή διδάκτρων παροχή υποτροφιών (απαλλαγή από τα δίδακτρα) σε όσους περατώνουν με επιτυχία τα μαθήματα κάθε εξαμήνου. Επίσης, φοιτητικά, δάνεια.

γ. Βιβλία
Όχι στα δωρεάν «συγγράματα».
Οι περισσότερες από τις «δωρεάν» φυλλάδες, κατ’ ευφημισμόν «συγγράματα», που κυκλοφορούν σήμερα και πληρώνονται από τους μη φορο-διαφεύγοντες πολίτες είναι επιεικώς απαράδεκτες. Τα βιβλία πρέπει να πληρώνονται, έστω με έκπτωση, από τους εν ενεργεία φοιτητές. Οι διδάσκοντες καθορίζουν την ύλη και καταρτίζουν κατάλογο με βιβλιογραφία. Ο φοιτητής όμως θα πρέπει να επιλέγει ο ίδιος το βιβλίο από το οποίο θα διαβάσει, ελεύθερα, στο βιβλιοπωλείο ή στη βιβλιοθήκη. Έτσι, τα αξιοπρεπή βιβλία θα κυκλοφορήσουν στα χέρια των φοιτητών, τα υπόλοιπα θα μείνουν στα ράφια και θα εξαφανιστούν.

δ. Αριθμός φοιτητών.
Δραστική μείωση του αριθμού των εισαγόμενων στα ΑΕΙ.
Οι διάφορες κυβερνήσεις εδώ και 30 χρόνια με γνώμονα βραχυπρόθεσμη μικροπολιτική, αναβάλλοντας ταυτοχρόνως και το πρόβλημα της ανεργίας για την επόμενη κάθε φορά κυβέρνηση, διόγκωσαν τον αριθμό των εισαγόμενων φοιτητών. Τμήματα που μπορούν να υποδεχθούν 50 φοιτητές καταλήγουν με διάφορα τεχνάσματα (βλ. μεταγραφές) να έχουν υπερδιπλάσιους.
Η πολιτεία πρέπει να μετρήσει πολύ σοβαρά πόσους πτυχιούχους από κάθε κλάδο μπορεί να απορροφήσει η αγορά εργασίας και να δέχεται στα Πανεπιστήμια μόνον τόσους. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να παράγουμε πτυχιούχους οι οποίοι θα παραμείνουν άνεργοι. Οι πτυχιούχοι άνεργοι κοστίζουν πολύπλευρα και ακριβά. Το άφρον πυροτέχνημα της «αποσύνδεσης της μόρφωσης από την εργασία» μόνον ως ευφυολόγημα μπορεί να χαρακτηριστεί. Ας έχουμε κατά νούν ότι δεν είναι υποχρεωτικό όλοι να έχουν ένα κάποιο πτυχίο Ανώτατης Σχολής. Σχολές για τεχνίτες, τεχνικούς και τεχνολόγους είναι εξ ίσου απαραίτητες.

ε. ΤΕΙ
Βελτίωση του επιπέδου ή κλείσιμο.
Η μετονομασία των ΤΕΙ σε Α-ΤΕΙ υπήρξε μέγα λάθος. Πώς μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση; Όσα από τα τμήματα θεωρείται από την πολιτεία πως πρέπει να υπάρχουν ως Ανώτατα να υποστηριχθούν και να υποχρεωθούν να βελτιώσουν το επίπεδό τους. Τα υπόλοιπα ή κλείνουν ή μετατρέπονται σε Μέσες Τεχνικές Σχολές, που στην πραγματικότητα είναι.

στ. Εισαγωγή φοιτητών
Οι εισαγωγικές εξετάσεις κεντρικά, από τα Πανεπιστήμια, με σύστημα GCE.
Το σύστημα εισαγωγής που έχουμε εδώ και 40 περίπου χρόνια, εκτός των άλλων μυρίων προβλημάτων που δημιουργεί, φέρνει στα Πανεπιστήμια φοιτητές που, κυριολεκτικώς, δεν μπορούν να συντάξουν μια σωστή πρόταση. Δεν αναφέρομαι στις ανύπαρκτες γνώσεις που έχουν. Αυτό θα μπορούσε να θεραπευθεί αν το σύστημα των Πανελλαδικών δεν «ευνούχιζε» τα παιδιά μας επιβάλλοντάς τους να αποστηθίσουν συγκεκριμένες σελίδες αντί να μάθουν. Επί πλέον, το σημερινό σύστημα οδηγεί τα περισσότερα παιδιά σε τμήματα στα οποία δεν ενδιαφέρονται να φοιτήσουν. Τα αποτελέσματα είναι αυτονόητα.
Η λύση είναι απλή: γιατί δεν υιοθετούμε το δοκιμασμένο και αποδεδειγμένα αξιοκρατικό σύστημα των Αγγλικών Πανεπιστημίων με τα GCE; Δεν νομίζω ότι πρέπει να το περιγράψω επί του παρόντος. Θα πετυχαίναμε ταυτόχρονα την αποσύνδεση του Λυκείου από την εισαγωγή στα ΑΕΙ, με όλα τα καλά που συνεπάγεται, μεταξύ των οποίων τη διεύρυνση της εξεταζόμενης ύλης, την ενίσχυση της κριτικής μελέτης εις βάρος της σημερινής αποστήθισης και πολλά άλλα. Η διεύρυνση των γνώσεων των νέων φοιτητών θα επέτρεπε πιθανότατα και τη μείωση της διάρκειας σπουδών κατά ένα τουλάχιστον έτος (βλ. οδηγίες Μπολώνια) σε αρκετά τμήματα.

Στη διάθεσή σας

Με τιμή

ΓΚ Ψαράς
———-
Αγαπητοί συνάδελφοι,

Για να υπάρχει διάλογος, πρέπει να υπάρχει εμπιστοσύνη. Το πρόβλημα έιναι ότι οι περισσότεροι ακαδημαϊκοί και φοιτητές
δεν έχουν εμπιστοσύνη στη κυβέρνηση, γιατί πιστεύουν ότι κατα βάθος απώτερος στόχος είναι η μείωση του «κράτους» στη παιδεία και κατά συνέπεια και η μείωση της χρηματοδότησης. Αν θέλετε συμμετοχή στο διάλογο, αποδείξτε ότι νοιάζεστε πραγματικά για την δημόσια παιδεία δίνοντας άμεσα το 5% – μετά μπορεί να ανοίξει ο δίαλογος…

Ευχαριστώ

Αιμίλιος Καμπουρόπουλος

Department of Music Studies
Aristotle University of Thessaloniki


Advertisements