Μια από τα ίδια… Τρίτη, Οκτ. 31 2006 

Οπως ίσως διαπιστώσατε από σημερινά δημοσιεύματα (πχ http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_33001_31/10/2006_203356) το «θέμα» για μια ακόμη φορά κρίνεται με όρους πολιτικού κόστους. Η κυβέρνηση υποχωρεί άτακτα, χωρίς να παραδέχεται κανένα σφάλμα στο περιεχόμενο των μεταρρυθμίσεων ή στους χειρισμούς της, διδάσκοντας με αυτό τον τρόπο την ατιμωρησία και την ανευθυνότητα που διδάσκεται και στα σχολεία. 

Σε «διάλογο», λοιπόν, με πρωταγωνιστές φορείς τε και πρόσωπα που όχι μόνο έχουν ελάχιστη σχέση με το αντικείμενο της Παιδείας, αλλά επιπλέον είναι και οι ίδιοι μέρη του προβλήματος. Και, ασφαλώς, με γνωστή κατάληξη την ψήφιση του (όποιου) νόμου εντός του καλοκαιριού, ανάλογα και με την έκβαση των πρόωρων εκλογών, τους συσχετισμούς, το πολιτικό μέλλον των συνδικαλιστών, και γενικά μία από τα ίδια…

Οσοι διαμένουν «στο εξωτερικό» μάλλον θα πρέπει να σκεφτούν να παραμείνουν…

ΒΒ

Advertisements

Nεες καταθεσεις στην ιστοσελιδα του ΥΠΕΠΘ Πέμπτη, Οκτ. 26 2006 

Απαντώντας στην πρόσκλησή σας για διάλογο σχετικά με το νέο νόμο πλαίσιο για την ανώτατη εκπαίδευση θα ήθελα να σας γνωρίσω τα παρακάτω
Υπηρετώ στο ΑΠΘ ως μέλος ΔΕΠ από το 1979, ένα έτος σχεδόν μετά από την επιστροφή μου από τις ΗΠΑ όπου πραγματοποίησα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές (MS και Ph.D). Είμαι μέλος της ΓΣ του Τμήματός μου σχεδόν ανελλιπώς μετά την εφαρμογή του Ν. 1268/82. Υπήρξα Διευθυντής Μεταπτυχιακών Σπουδών, είμαι Διευθυντής Εργαστηρίου και συμμετείχα σε πολλές πανεπιστημιακές επιτροπές.
(περισσότερα…)

Ανταπόκριση από το μέτωπο Τετάρτη, Οκτ. 25 2006 

Σήμερα έλαβα το παρακάτω μήνυμα από το Μετσόβιο:

———-
Στη Σχολή Τοπογράφων λοιπόν, σε φοιτητική ΓΣ που έγινε χτες, ψηφίστηκαν οι προτάσεις των παρατάξεων ως εξής:

ΑΡΑΧΤΟ: 65, ΠΑΣΠ 60, ΔΑΠ 59, ΠΣΚ 23 (http://dap.ntua.gr/top/forum/portal.php?article=0&sid=73e40480708e13dc28339e68fd06e0c7 ).

Μόνη δύναμη που πρότεινε κατάληψη ήταν το ΑΡΑΧΤΟ (σημαίνει «Αριστερός Ανεξάρτητος Χώρος των Τοπογράφων»), δηλαδή δεν «πέρασε» η πρόταση για κατάληψη και το λογικό ήταν να ακολουθήσει ψηφοφορία μεταξύ των 2 πρώτων προτάσεων. Ομως οι τύποι αυτοί, που δεν μπορεί, ενεργούν ως πράκτορες (ειλικρινά δεν ξέρω ποιων), τελικά κατέλαβαν τη σχολή ισχυριζόμενοι ότι η απόφαση λαμβάνεται με σχετική πλειοψηφία.

Προφανώς πρόκειται για συνδικαλισμό με ρόπαλα, όμως τα πραγματικά ενδιαφέροντα είναι τα παρακάτω:

1. Ο πρόεδρος της σχολής κάλεσε όλους αύριο 26.10 στα γραφεία τους, ακολουθώντας πολύ ήπια γραμμή και φρασεολογία, χωρίς να συγκαλέσει ΓΣ ούτε τίποτε. Δεν ξέρω αν πρόκειται για διαπλοκή ή για φόβο (διότι οι τύποι δέρνουν) αλλά τόσο ήπιος ήταν.

2. Ο Πρύτανης θορυβήθηκε μεν, όμως δεν προέβη και ο ίδιος σε καμία σοβαρή ενέργεια αντιμετώπισης του φασισμού αυτού. Χαρακτηριστικό όσων υποστηρίζουν ότι οι Πρυτάνεις εκλέγονται δεμένοι χειροπόδαρα από τις παρατάξεις

3. Ο σύλλογος ΔΕΠ είναι εβδομάδες τώρα εξαφανισμένος. Δεν καλεί ούτε ΓΣ ούτε τίποτε και περιορίζεται να διαβιβάζει σε όλους τις αποφάσεις της ΠΟΣΔΕΠ

4. Οι φοιτητές των παρατάξεων ΠΑΣΠ/ΔΑΠ/ΠΣΚ είναι όλοι σπίτια τους και ένας θεός ξέρει με τι ασχολούνται.

Ασφαλώς, αυτά τα πράγματα δεν θα δουν ποτέ τη δημοσιότητα και αν τη δουν θα είναι υπό τις γνωστές συνθήκες ελεγχου και φιλτραρίσματος.

Το αξιοθρήνητο είναι ότι κανένα μέρος δεν είναι ούτε καθαρό, ούτε θαρραλέο.

Ελιτισμός Παρασκευή, Οκτ. 20 2006 

Συνεχίζω εδώ τη συζήτηση για το θέμα που ανέγειρε με το εξής σχόλιο του ο Βασίλης Βεσκούκης:

«Μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον όπου η ισοπέδωση προς τα κάτω ταυτίστηκε με την “ισότητα στις ευκαιρίες”, όπου η αριστεία εξοστρακίζεται τουλάχιστον ως ελιτισμός, όπου όλοι γενικά ήταν δήθεν ίσοι με όλους και σε όλα τα μέτωπα.»

Αυτή η διάθεση εξίσωσης των πάντων είναι γενικευμένο φαινόμενο στη χώρα μας και είναι απόρροια μιάς κακώς νοούμενης σοσιαλιστικής νοοτροπίας. Για παράδειγμα, στο βιβλίο της Μαρίας Δαμανάκη κ.ά. «Το πραγματικό και το κεκτημένο», παράρτημα Γ, προτείνεται μιά ενδιαφέρουσα μέθοδος αξιολόγησης πανεπιστημιακών τμημάτων. Ομως οι συγγραφείς προτείνουν τα ασθενέστερα τμήματα, εφόσον διαπιστωθεί ότι κάνουν αποτελεσματική χρήση των πόρων που διαθέτουν, να λαμβάνουν περισσότερη χρηματοδότηση έτσι ώστε να μειωθεί η «ψαλίδα» που τα χωρίζει από τα ισχυρότερα τμήματα. Μιά άλλη φράση που επαναλαμβάνεται κατά κόρον στη δημόσια ζωή είναι «δεν θέλουμε … δύο ταχυτήτων». Διαδηλώνοντες φοιτητές έχουν πει ότι η αξιολόγηση θα δείξει διαφορές ποιότητας μεταξύ τμημάτων κι έτσι το πτυχίο τους θα έχει λιγότερη αξία από άλλα (αν το τμήμα όπου φοιτούν αξιολογηθεί ως κατώτερο).

Αντιπαραβάλλετε τώρα τα παραπάνω με το σημερινό άρθρο στους New York Times «Seeking Quality, German Universities Scrap Equality». Παραθέτω μερικά αποσπάσματα:

«Yet last week, when a German government committee anointed three institutions as elite universities — a sort of Teutonic Ivy League — Karlsruhe made the cut while Heidelberg did not.»

“People used to say elite was a dirty word,”

«“Germany was never a flat landscape,” said Wolfgang Ketterle, a Nobel Prize-winning physicist who was a member of the selection committee. Our hope is that some of these hills will now grow into well-defined mountains»

«… the most hallowed names in German academia — Humboldt, Tübingen and the like — are not actually the best schools»

«In rankings of the world’s leading universities, no German institution appears in the top 50»

«Starting next year, they will be allowed to charge tuition of 500 euros, or $630, per semester»

«Germany, like other European countries, is adopting separate bachelor’s and master’s degrees. It is also shifting authority away from powerful faculty senates to university presidents and their boards.»

Βλέπετε δηλαδή τη μεγάλη αλλαγή νοοτροπίας που έχει επέλθει στη Γερμανική πολιτική ηγεσία και κοινωνία. Δεν προσπαθούν να μειώσουν τις διαφορές ποιότητας. Το αντίθετο. Ενισχύουν τους άριστους ώστε να γίνουν ακόμα καλύτεροι.

Εμείς είμαστε κολλημένοι στην ιδεολογία της ισοπέδωσης, η οποία, παρεμπιπτόντως, δεν έχει καμία σχέση με το σοσιαλισμό. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα …

Δως μοι πα στω… Πέμπτη, Οκτ. 19 2006 

Των 
Νίκου Μαρκάτου, καθηγητή και τ. Πρύτανη ΕΜΠ, Προέδρου Σχολής Χημ.Μηχ. ΕΜΠ
Βασίλη Βεσκούκη, επίκουρου καθηγητή ΕΜΠ

(άρθρο προς δημοσίευση σε απογευματινή εφημερίδα) 

«…και τα γαν κινάσω», είχε πει ο Αρχιμήδης. Δηλαδή «δώσε μου μέρος να σταθώ και θα κινήσω τη γη». Αυτό ακριβώς είναι το σημερινό ζητούμενο στο χώρο της Παιδείας: μέρος να σταθούμε ή, καλύτερα, σημείο αναφοράς. Χρειάστηκαν περίπου έξι μήνες κινητοποιήσεων αρχικά των φοιτητών και κατόπιν των δασκάλων και καθηγητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, για να έρθει και πάλι το θέμα της Παιδείας στο προσκήνιο, σε όλο του το εύρος, από την προσχολική αγωγή μέχρι το Πανεπιστήμιο. Πολλές οι απόψεις που κατατέθηκαν από εκπαιδευτικούς, κυβέρνηση αλλά και από σκεπτόμενους πολίτες. Κάποιες από αυτές περιγράφουν με απλότητα και ειλικρίνεια την πραγματικότητα: Τα παιδιά μας πηγαίνουν σε ένα δημόσιο σχολείο που εκπαιδευτικά είναι ανεπαρκές, και που τους μεταδίδει την άγνοια και την επιθετικότητα που σε πρώτη ευκαιρία με αμετροέπεια εκδηλώνουν.

Οι ερμηνείες για τα αίτια και οι προτάσεις για τη διέξοδο από την κατάσταση είναι σχεδόν όσες και τα εμπλεκόμενα μέρη, αν όχι περισσότερες. Η συναισθηματική και βιωματική φόρτιση των οικογενειών συναντά την αντιπολιτευτική τακτική των μη-κυβερνητικών, την πρακτική των συνδικαλιστών, την αξιοπρέπεια των δασκάλων, αλλά και την μη επαρκή κατάρτισή τους – σύμφωνα τουλάχιστον με τα λεγόμενα των ιδίων. Συναντά επίσης την αναξιοκρατία και τη συναλλαγή που επί πολλά χρόνια θεσμοθετούν και διέπουν (και) το χώρο της Εκπαίδευσης, τις πολιτικές καριέρες υπουργών και άλλων παραγόντων, τις εσωκομματικές διαμάχες, την μετριότητα και αναποτελεσματικότητα πολιτικών που καμία σχέση δεν έχουν με τη μαχόμενη εκπαίδευση, καθώς και πολλούς ποικιλοτρόπως αδικημένους από το σύστημα. Ολα αυτά, στις πλάτες μιας γενιάς που πλέον με το παραμικρό αντιδρά βίαια σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες, σήμερα κάνοντας πρώτο ένα βήμα που κάποτε θεωρείτο «προχωρημένη μορφή αγώνα», και αύριο ποιος ξέρει πώς άλλως.

Ενας φαίνεται να είναι ο αδιαμφισβήτητος κοινός τόπος των θέσεων που εκφράζονται: η δυσπιστία όλων και προς όλες τις κατευθύνσεις. Κανένα μέρος, παρά τα «δημόσια λεγόμενα» δε φαίνεται να εννοεί να αποδεχθεί την ειλικρίνεια των άλλων προκειμένου να συ-ζητήσει και να συν-εργαστεί όχι με όρους νίκης, ήττας, υποχώρησης, παροχών ή κατακτήσεων, αλλά για να μπουν σε μια τροχιά τα σημαντικότερα από τα εθνικά μας θέματα, δηλαδή αυτά που αφορούν το ήθος, την ταυτότητα και τη γνώση των γενιών που έρχονται. Το φαινόμενο, δυστυχώς, δεν είναι σημερινό. Οι όροι της λειτουργίας της νοσούσης κεντρικής πολιτικής σκηνής δυστυχώς εφαρμόζονται και σε όλο το φάσμα των θεμάτων της Παιδείας: εκκρεμότητες, όμηροι, ευνοημένοι, περιθωριοποιημένοι και «παράγοντες», ρυθμίζουν για χρόνια τα της εκπαίδευσης με κριτήρια εν πολλοίς τα ίδια με εκείνα που ευτελίζουν τη λειτουργία της Δημοκρατίας μας. Ετσι, δεν είναι παράδοξο το γεγονός ότι οι πολίτες βλέπουν και οι ίδιοι με πρακτική δυσπιστία τις αποσπασματικές και ασύνδετες μεταρρυθμίσεις όσων χειρίστηκαν το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας μετά τη μεταπολίτευση, στέλνοντας τα παιδιά τους σε φροντιστήρια και αντιμετωπίζοντας το όλο θέμα εν πολλοίς με τη λογική της ατομικής λύσης και σύμφωνα με ένα άλλο ρητό που επίσης αποδίδεται στον Αρχιμήδη, το «μη μου τους κύκλους τάραττε».

Ενα ρητορικό ερώτημα: Αν «αύριο» τα χρήματα που διεκδικούν οι εκπαιδευτικοί ήταν διαθέσιμα, θα λύνονταν αυτόματα ή έστω θα έμπαιναν σε τροχιά επίλυσης τα προβλήματα της Παιδείας; Ασφαλώς όχι, διότι και τότε, όπως και σήμερα, θα διαπιστωνόταν η αμείλικτη πραγματικότητα της πλήρους έλλειψης αξιακού σημείου αναφοράς, γιατί στην ουσία περί αυτού πρόκειται.

Αξίζει να τονίσουμε δύο σημεία: Πρώτο: άλλο πράγμα «σημείο αναφοράς» και άλλο «συνδικαλιστική διεκδίκηση» ή «κυβερνητική πολιτική». Αν ως κοινωνία δεν συμφωνήσουμε σε ένα σύστημα αξιών το οποίο θα διαπεράσει το εκπαιδευτικό σύστημα του μέλλοντος, τότε κινδυνεύουμε να αναλώσουμε τους όποιους οικονομικούς πόρους εξοικονομήσουμε σε ξύσιμο της επιφάνειας και μόνο. Δυστυχώς ή ευτυχώς, οι διαχρονικές αξίες που διαπερνούσαν εμπνευσμένες μεταρρυθμίσεις όπως του Γληνού και του Παπανούτσου δεν δικαιώνουν κανένα από τα εμπλεκόμενα στις σύγχρονες τηλε-μαχίες μέρη. Επιπλέον, όλοι οι «πρωταγωνιστές» πρέπει πλέον να πείσουν για την ειλικρίνεια όχι μόνο των προθέσεων, αλλά και της πρακτικής τους, πράγμα το οποίο ενδεχομένως ο καλύτερος τρόπος για να γίνει είναι η παραίτηση.

Δεύτερο: η όποια λύση δρομολογηθεί, δεν πρόκειται να έχει άμεσα αποτελέσματα. Οπως πολλοί τονίζουν, όλοι πρέπει να κοπιάσουν για πολύ, προκειμένου να έχουμε αποτελέσματα σε 10 ή και περισσότερα χρόνια, πράγμα που πρέπει να το αποδεχθεί η ελληνική οικογένεια η οποία, εξάλλου, δεν είναι μόνο θύμα, αλλά και θύτης της κατάστασης στη Παιδεία. Ενας παραπάνω λόγος για να αποχωρήσουν από το χώρο όσοι προσδοκούν πρόσκαιρα πολιτικά και προσωπικά οφέλη.

Θα κλείσουμε καταθέτοντας μια πρόταση: στην επερχόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, να θεσπιστούν όροι ώστε η εκπαιδευτική στρατηγική να μην αποτελεί υπόθεση της εκάστοτε κυβέρνησης, αλλά να καθορίζεται από τη βουλή με ορίζοντα τουλάχιστον δεκαετίας και με αυξημένη πλειοψηφία, της τάξης που απαιτείται για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο υπουργός που θα υλοποιήσει την στρατηγική αυτή να μην τοποθετείται από την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά άμεσα από την Βουλή, και με αντίστοιχη απαίτηση μεγάλης αποδοχής, και να μην επιτρέπεται να πολιτευτεί αμέσως μετά τη θητεία του, ούτε ο ίδιος ούτε τα πολιτικά στελέχη του Υπουργείου Παιδείας.

Αξιακό σημείο αναφοράς, μας λείπει, λοιπόν, και οι πρακτικές έπονται. Οσοι εννοούν ότι θέλουν να λύσουν το εκπαιδευτικό ζήτημα δεν αρκεί ούτε να επικαλούνται τις προθέσεις τους, ούτε να ακολουθούν τακτική σύγκρουσης επιβάλλοντας με πρόσκαιρες πλειοψηφίες αποσπασματικές θεσμικές ή και συνταγματικές αλλαγές. Οι προθέσεις, σε συνδυασμό με τις υπαρκτές αντικειμενικές δυσκολίες για παροχές, δεν αποτελούν άλλοθι ούτε για τους παρελθόντες, ούτε για τους σημερινούς πολιτικούς που έχουν αναλάβει το χαρτοφυλάκιο της Παιδείας. Οπως εξάλλου έχουμε όλοι διαπιστώσει, οι καλές προθέσεις από όλες τις πλευρές έχουν μόνο στρώσει το δρόμο προς την κόλαση που κινδυνεύει να βιώσει σε όλο της το μεγαλείο το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η δε πρώτη από τις Αξίες που αναζητούμε και που ενδεχομένως πρέπει να έχει τη μεγαλύτερη βαρύτητα από όλες, είναι η Ανιδιοτέλεια._

Μαθητικές καταλήψεις Δευτέρα, Οκτ. 16 2006 

Και το παρακάτω το έστειλα μόλις στο Βήμα.

——-

Κύριε Διευθυντά,

η αντιμετώπιση των μαθητικών καταλήψεων από σας και το σύνολο σχεδόν του τύπου είναι δραματικά λανθασμένη.

Πρώτον, αδυνατώ να πιστέψω ότι οι καταληψίες έχουν στο μυαλό τους το καλό της Παιδείας. Αν πράγματι ενδιαφερόντουσαν για την Παιδεία και όχι για το χαβαλέ ή πολιτικές σκοπιμότητες θα οργάνωναν τις διαμαρτυρίες τους μετά το πέρας των μαθημάτων ή το Σαββατοκύριακο. Το να διακηρύττεις ότι υπερασπίζεσαι το δημόσιο σχολείο και ταυτόχρονα με τις ενέργειες σου να το υποβαθμίζεις περισσότερο και να σπρώχνεις τους συμμαθητές σου στην αγκαλιά των ιδιωτικών είναι ή υποκρισία ή βλακεία.

Δεύτερον, η κατάληψη είναι μια ενέργεια παράνομη, αφού αντιβαίνει στο άρθρο 334 του Ποινικού Κώδικα (http://e-rooster.gr/07/2006/295). Βασική αρχή της δημοκρατίας είναι ότι η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου. Μια κατάληψη είναι παράνομη ακόμα κι όταν αποφασίζεται από την πλειοψηφία (πράγμα που είναι αμφισβητήσιμο τόσο για τις μαθητικές όσο και για τις φοιτητικές καταλήψεις).

Πρέπει κάποτε να καταλάβουμε τη διαφορά μεταξύ καταστολής και εφαρμογής του νόμου. Καταστολή είναι ο βίαιος περιορισμός των διαμαρτυριών από το κράτος και είναι καταδικαστέα. Στη δημοκρατία, η διαμαρτυρία με τη μορφή διαδηλώσεων, φυλλαδίων, πικετοφοριών, άρθρων σε εφημερίδες και το διαδίκτυο, είναι όχι μόνο αναφαίρετο δικαίωμα αλλά και υποχρέωση των ενεργών πολιτών. Όμως οι καταλήψεις, οι βανδαλισμοί, ή ο αποκλεισμός δρόμων είναι αξιόποινες πράξεις που δεν πρέπει να γίνονται ανεκτές και να μένουν ατιμώρητες. Τέτοιες πράξεις νομιμοποιούνται μόνο υπό συνθήκες κατάλυσης των δημοκρατικών ελευθεριών, δηλαδή σε μιά δικτατορία.

Σε μια ευνομούμενη χώρα η αστυνομία θα επενέβαινε στα σχολεία και θα προσπαθούσε πρώτα με το καλό να πείσει τους καταληψίες να ανοίξουν τις πόρτες. Αν δεν το έκαναν, θα τους συλλάμβανε και θα τους οδηγούσε στον εισαγγελέα όπου θα είχαν όλες τις συνέπειες που ο νόμος προβλέπει. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι ευνομούμενη χώρα, είναι ξέφραγο αμπέλι όπου κανείς κάνει ότι θέλει: χτίζει αυθαίρετα όπου θέλει, ρίχνει τα μπάζα του όπου θέλει, εισπράττει μίζες και φακελάκια ανενόχλητα. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος, υπάρχει μόνο το προσωπικό συμφέρον. Η υπακοή στους νόμους είναι για τα κορόϊδα. Το μήνυμα που στέλνουμε στα παιδιά με την ανοχή που δείχνουμε σε παράνομες ενέργειες είναι ότι όλα επιτρέπονται, αρκεί να μην τα κάνεις μόνος σου και να έχεις κάποια συμπαθητική πρόφαση.

Θέμης Λαζαρίδης
Νέα Υόρκη

Τολμηρό βήμα μπροστά Δευτέρα, Οκτ. 16 2006 

Κάποιος μου είπε ότι το παρακάτω δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή χτες, αλλά δεν το βρήκα στη διαδικτυακή έκδοση.

—–

Τον τελευταίο καιρό εκδηλώνεται πλήθος πρωτοβουλιών για την Ανώτατη Παιδεία από πανεπιστημιακούς όλων των πολιτικών αποχρώσεων: το νέο βιβλίο της κ. Δαμανάκη και συνεργατών της, η πρωτοβουλία της «Αριστεράς Σήμερα», η πρωτοβουλία πανεπιστημιακών για «μεταρρύθμιση με πυξίδα την κοινή λογική», η «διακήρυξη πανεπιστημιακών υπέρ της μεταρρύθμισης» με εκατοντάδες υπογραφές, η «κίνηση για μεταρρύθμιση» με σχεδόν 200 υπογραφές κυρίως από πανεπιστημιακούς του εξωτερικού, οι δεκάδες καταθέσεις κειμένων στην ιστοσελίδα του ΥΠΕΠΘ. Κοινό χαρακτηριστικό όλων είναι η αναγνώριση της ανάγκης για τομές αλλά και η σύμπτωση πολλών προτάσεων τους με αυτές της επιτροπής του ΕΣΥΠ. Αν και υπάρχουν διαφορές στο εύρος των προτεινόμενων αλλαγών, θα έλεγε κανείς ότι τέτοια συναίνεση στην κατεύθυνση των αλλαγών είναι χωρίς προηγούμενο!

Από την άλλη μεριά όμως γίνεται σαφές ότι η επίσημη αριστερά, συνεπικουρούμενη από μερίδες φοιτητών και πανεπιστημιακών που θεωρούν ότι θίγονται, έχει αποφασίσει να δώσει συντονισμένο αγώνα για να ματαιώσει οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία. Οι δάσκαλοι απεργούν με εξωπραγματικά αιτήματα, μαθητές κάνουν καταλήψεις στα σχολεία με εξίσου παράλογα αιτήματα, και σε λίγο μάλλον θα επανέλθουν οι καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Και όλα αυτά για κάποιες ελάχιστες, αυτονόητες βελτιώσεις στο Νόμο Πλαίσιο. Τι δημοκρατία είναι αυτή όταν το 10% προσπαθεί να επιβάλλει τις απόψεις του με την απειλή κοινωνικής αναταραχής στο 90% ;

Υπάρχουν δύο τρόποι να προωθήσει κανείς μεταρρυθμίσεις: σταδιακά (ας πούμε «ήπια προσαρμογή») ή «μιά κι έξω». Η κυβέρνηση φαίνεται να έχει επιλέξει το πρώτο με το σκεπτικό ότι οι αντιδράσεις θα είναι μικρότερες. Όμως βλέπουμε ότι η προσδοκία αυτή δεν επαληθεύεται. Οι αντιδράσεις είναι λυσσαλέες ακόμα και σε πολύ δειλά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ίσως αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο οι αντιδράσεις να κοπάσουν. Διαφορετικά, η μόνη διέξοδος φαίνεται να είναι η φρέσκια ετυμηγορία του ελληνικού λαού, είτε μέσω ενός δημοψηφίσματος, είτε μέσω πρόωρων εκλογών. Όμως, αν είναι να ζητηθεί η έγκριση του λαού, δεν είναι προτιμότερο να ζητηθεί για μιά πραγματική, συνολική μεταρρύθμιση αντί για ένα άτολμο προσχέδιο; Διαφορετικά, σε 1-2 χρόνια που θα χρειαστούν περαιτέρω αλλαγές, πάλι θα έχουμε τα ίδια φαινόμενα. Δε μπορεί να γίνεται δημοψήφισμα για κάθε δειλό βήμα που κάνουμε προς τη σωστή κατεύθυνση. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, το «μιά κι έξω» φαίνεται προτιμότερο. Θα γίνει που θα γίνει φασαρία. Ας γίνει τουλάχιστον για μια πραγματική μεταρρύθμιση. Θα χαθεί που θα χαθεί το εξάμηνο (ή τα εξάμηνα) στα πανεπιστήμια, ας πιάσει τουλάχιστον τόπο. Με εντατική προετοιμασία και με τη συμβολή των εκατοντάδων πανεπιστημιακών που υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις, ένα ολοκληρωμένο νομοσχέδιο θα μπορούσε να είναι έτοιμο σε μερικούς μήνες. Αφού η κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει πίσω, κάτι που θα ήταν μεγάλο πλήγμα στην αξιοπιστία της, ας κάνει ένα πιο τολμηρό βήμα μπροστά.

Φιλικά,

Θέμης Λαζαρίδης
Νέα Υόρκη

Από την ιστοσελίδα διαλόγου του ΥΠΕΠΘ Σάββατο, Οκτ. 7 2006 

Μόλις είδα ότι η ιστοσελίδα διαλόγου του ΥΠΕΠΘ έχει (επιτέλους) αναθεωρηθεί με ανάρτηση πολλών κατατεθέντων κειμένων. Η ανάγνωση πολλών από αυτά με γεμίζει αισιοδοξία γιατί δείχνει ότι πολλοί, ίσως η πλειονότητα, των πανεπιστημιακών στηρίζουν τη μεταρρύθμιση.

Για ευκολία, αναρτώ και εδώ όλα τα κείμενα. Αλήθεια, γιατί δε στήνει το ΥΠΕΠΘ ένα ιστολόγιο σαν το παρόν ώστε να μπορεί να γίνει συζήτηση πάνω στα κατατεθέντα κείμενα;

——-
ΟΙ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΕ ΑΥΤΕΣ

Καθηγητής Ιωακείμ Γρυσπολάκης
Πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης

Στις κρίσιμες στιγμές που περνά το ελληνικό πανεπιστήμιο, στο λαϊκισμό που μας κατακλύζει, στη δημαγωγία και στην άκρατη και ακαταλαβίστικη – κατ’ επίφαση προοδευτική αλλά στην ουσία άκρως συντηρητική – συνθηματολογία θα πρέπει όλοι να πάρουμε θέση. Θεωρώ ανεπίτρεπτη τη σιωπή, φοβούμενος δήθεν τον προπηλακισμό εκ μέρους των δήθεν προοδευτικών ή τον χαρακτηρισμό μου ως συντηρητικού. Ο ψευδεπίγραφος αυτός «προοδευτισμός», που υποθάλπει την ισοπέδωση των πάντων, έχει καταλήξει να είναι ένας επικίνδυνος νέου τύπου συντηρητισμός.
(περισσότερα…)

Καταιγισμός πρωτοβουλιών! Δευτέρα, Οκτ. 2 2006 

Στα Νέα διάβαζα τις προάλλες ότι συντελείται αυτή τη στιγμή στα ελληνικά πανεπιστήμια οργασμός αντιπροτάσεων στο προσχέδιο του ΥΠΕΠΘ. Εξαιρετικά θετικό! Τα κείμενα αυτών των πρωτοβουλιών τα βρήκα στην ιστοσελίδα της ΠΟΣΔΕΠ . Στη σελίδα αυτή υπάρχουν και κριτικές του προσχεδίου του ΥΠΕΠΘ από τους Δ. Κλάδη, Κ. Σταμάτη, κ.ά.

Μία πρωτοβουλία λέγεται «Μεταρρύθμιση του Πανεπιστημίου με πυξίδα την κοινή λογική» και υπογράφεται από το Νίκο Αλιβιζάτο και άλλους. Συμφωνώ γενικά με το κείμενο, που βέβαια δε μπαίνει σε λεπτομέρειες. Ένα πράγμα που λέγεται συχνά, και το λέει και το κείμενο αυτό, είναι ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να είναι «τιμωρητική». Δεν κατανοώ τι ακριβώς σημαίνει αυτό. Δηλαδή, αν ένα τμήμα διαπιστωθεί ότι επιδίδεται σε όργιο αναξιοκρατικών εκλογών και ότι κατασπαταλά τη χρηματοδότηση που λαμβάνει, δεν πρέπει να του μειωθεί η χρηματοδότηση;

Η δεύτερη πρωτοβουλία είναι από τον όμιλο προβληματισμού «Αριστερά Σήμερα» του Λευτέρη Παπαγιαννάκη. Το κείμενο αυτό είναι πολύ πιό εκτενές και λεπτομερές και αποτελεί το πολιτικό σκεπτικό για μια πλήρη πρόταση νόμου που θα κατατεθεί αργότερα. Η φιλοσοφία του κειμένου είναι καλή, και είναι πολύ θετικό ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη σημαντικών προβλημάτων. Αλλά έχω κάποιες επιφυλάξεις για τα συγκεκριμένα μέτρα που προτείνονται. Συγκεκριμένα:

(περισσότερα…)