Δημοσιεύτηκε σήμερα:

Σε άρθρο του στο Βήμα της 13ης Ιουλίου ο κ. I. Μυλόπουλος παραπονέθηκε για τη «λυσσαλέα επίθεση ορισμένων πανεπιστημιακών της διασποράς» κατά των ελληνικών πανεπιστημίων. Μιά και είμαι μάλλον ο πιό «λυσσαλέος» από αυτούς, θα ήθελα να του απευθύνω μερικές (ρητορικές) ερωτήσεις. Είναι υγιές ένα σύστημα όπου άνθρωποι με μηδαμινό ερευνητικό έργο εξελίσσονται σε καθηγητές, εκλέγονται πρυτάνεις, ή αναδεικνύονται ακόμα και ειδικοί γραμματείς του Υπουργείου Παιδείας για την πανεπιστημιακή εκπαίδευση; Όπου καθηγητές κοιτάζουν να εκμεταλλευτούν νέους επιστήμονες για προσωπικό τους όφελος με αντάλλαγμα την υποστήριξη στην εξέλιξη τους; Όπου κάποιος προοδεύει όχι τόσο με την επιστημονική του αξία αλλά κάνοντας δημόσιες σχέσεις; Όπου ο «εσωτερικός υποψήφιος» συχνά προτιμάται έναντι υποψηφίων με πολύ ανώτερα προσόντα; Τεκμηρίωση των ανωτέρω μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα GreekUniversityReform.org, αλλά κοιτάξτε και το πρόσφατο σκάνδαλο Αλεξανδρόπουλου στο Παν. Κρήτης. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Για όλα αυτά ποιός φταίει, η γραφειοκρατία, οι χαμηλές πιστώσεις, ή η έλλειψη αυτοτέλειας; Τι έχει κάνει η πανεπιστημιακή κοινότητα για να αντιμετωπίσει αυτήν την καταρράκωση του ακαδημαϊκού ήθους; Είναι άδικο να επιτίθεται κανείς σε μιά ΠΟΣΔΕΠ που μάχεται μανιωδώς την αξιολόγηση και οποιαδήποτε προσπάθεια εκσυγχρονισμού, μετονομάζει τη λογοδοσία «πειθάρχηση», δεν κάνει καμία αυτοκριτική, και αδυνατεί να καταθέσει έστω και μία ουσιαστική πρόταση πέρα από τα τετριμμένα οικονομικά αιτήματα; Ναι, η χρηματοδότηση και οι μισθοί είναι χαμηλοί. Όμως υπάρχουν και σπατάλες, και ατασθαλίες, και αργομισθίες. Η αύξηση της χρηματοδότησης θα αποβεί μάταιη αν δεν αλλάξει το θεσμικό πλαίσιο και δεν εισαχθεί αποτελεσματικός κοινωνικός έλεγχος. Το ότι υπάρχουν και εξαιρετικά στελέχη στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι αναμφισβήτητο. Όμως βρίσκονται στο περιθώριο: ούτε σε «επιτροπές σοφών» συμμετέχουν, ούτε στην τηλεόραση καλούνται να εκφέρουν γνώμη. Θα μου πείτε «αυτή είναι η Ελλάδα»: μιά χώρα όπου «είσαι ότι δηλώσεις», μιά χώρα όπου «οι φελλοί επιπλέουν» και οι άξιοι παραγκωνίζονται. Πώς μετά να μην είμαστε ουραγοί σε όλα; Σημειωτέον ότι δεν είναι θέμα αριστεράς-δεξιάς: η αναξιοκρατία στη χώρα μας είναι υπερκομματική. Αν για κάτι θα έπρεπε να κατηγορηθούν οι επιστήμονες της διασποράς είναι που επί χρόνια παρατηρούν την υποβάθμιση του ελληνικού πανεπιστημίου χωρίς καμία αντίδραση.

Advertisements