Aφού έστειλα το κείμενο με την αξιολόγηση των τμημάτων Χημικών Μηχανικών (τα αποτελέσματα της οποίας μάλιστα δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στα Νέα), έλαβα μερικά ανώνυμα μηνύματα με καταγγελίες. Η ανωνυμία αυτών των μηνυμάτων, καθώς και άλλων στο Φόρουμ των Νέων μου θύμισε ολοκληρωτικό καθεστώς. Δηλαδή διδάσκοντες στα πανεπιστήμια μας, ακόμα και διακεκριμένοι επιστήμονες, φοβούνται να εκφραστούν ελεύθερα λογαριάζοντας τις επιπτώσεις στην καριέρα τους.

Έχουν δημιουργηθεί τέτοιες αθέμιτες κλίκες διαπλεκόμενων συμφερόντων που πλέον δεν έχει σημασία αν έχεις δίκιο ή άδικο, αλλά αν έχεις τις σωστές διασυνδέσεις. Είναι αυτό ελευθερία; Είναι αυτό δημοκρατία; Είναι αυτό κράτος δικαίου; Μου θυμίζει μια στροφή από τον εθνικό ύμνο:

Άργειε νάλθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Βεβαίως τα λέω όλα αυτά με την άνεση κάποιου που δεν έχει καμία εξάρτηση από τα ελληνικά πανεπιστήμια και το ελληνικό κράτος. Ομολογώ ότι δεν θα ήμουν τόσο ελευθερόστομος αν ήμουν στην Ελλάδα. Θέλω λοιπόν να αποτίσω φόρο τιμής στον Στέλιο Αλεξανδρόπουλο, καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης που πέθανε πρόσφατα από ανακοπή καρδιάς αφού είχε παραπεμφθεί σε πειθαρχικό συμβούλιο με το ερώτημα της απόλυσης από τον πρύτανη κ. Παλλήκαρη. Ο λόγος είναι ότι κατήγγειλε αναξιοκρατικές επιλογές μεταπτυχιακών φοιτητών στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης (δείτε π.χ. στο Βήμα). Αν ο καημένος ο άνθρωπος δεν πέθαινε, μάλλον δεν θα μαθαινόταν τίποτα. O κύριος Αλεξανδρόπουλος ήταν ένας ήρωας της ελληνικής καθημερινότητας. Ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται.

Advertisements