Σχολιάζω ένα άρθρο του Νάσου Βαγενά στο σημερινό Βήμα στο οποίο υποστηρίζει την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των πανεπιστημιακών, πρόταση η οποία υπήρχε στο προσχέδιο πορίσματος της επιτροπής «σοφών» και εγκαταλήφθηκε στο τελικό πόρισμα.

Θα λεγα ότι διαφωνώ σε αυτό. Έμφαση θα πρέπει να δίνεται στην κανονική τέλεση των καθηκόντων των μελών ΔΕΠ, και όχι στην απαγόρευση άλλων ασχολιών. Αν κάποιος τελεί τα καθηγητικά του καθήκοντα σωστά, πρέπει να είναι ελεύθερος να κάνει ότι άλλο θέλει. Αν έχει τη διάθεση να δουλέψει 7 μέρες τη βδομάδα, 10 ώρες την ημέρα, και να έχει και μια δεύτερη ασχολία, με γειά του με χαρά του. Το ίδιο και για κάποια μέτρα που ακούστηκαν για τους «ιπτάμενους καθηγητές». Δε μπορείς να επιβάλλεις σε κάποιον που θα κατοικεί. Το μόνο που μπορείς να απαιτήσεις είναι να επιτελεί επιμελώς τα καθήκοντα του.

Σχετικό με αυτό είναι και η ενασχόληση των καθηγητών με ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ο πρόεδρος της ΠΟΣΔΕΠ κ. Απέκης έχει διατυπώσει την άποψη «να μην επιτρέπεται να αναπτύσσουν οι καθηγητές επιχειρηματική δραστηριότητα». Εδώ διαφωνώ ριζικά! Τα περισσότερα χρήματα που ζητάνε για την παιδεία δεν θα φυτρώσουν στα χωράφια. Θα έρθουν από την οικονομική ανάπτυξη, και ανάπτυξη χωρίς επιχειρήσεις δε γίνεται. Οι καθηγητές θα πρέπει να ΕΝΘΑΡΡΥΝΟΝΤΑΙ να δημιουργούν επιχειρήσεις που να αξιοποιούν τα αποτελέσματα της έρευνας τους. Αυτό ήταν το νόημα του Bayh-Dole Act στις ΗΠΑ το 1980, που επέτρεψε εν πολλοίς το τεχνολογικό «μπουμ» στη βιοτεχνολογία και την πληροφορική τις τελευταίες δύο δεκαετίες.

Advertisements