Αφορμή για το ποστ αυτό έδωσε το σημερινό άρθρο του Βένιου Αγγελόπουλου στην Ελευθεροτυπία. Ο κ. Αγγελόπουλος ανήκει μεν στις συντηρητικές/αντιδραστικές Συσπειρώσεις, αλλά έχει ένα λόγο κάπως πιο ήπιο και νηφάλιο από ό,τι οι Μαϊστρο-Απέκηδες. Διάβασα μάλιστα και το βιβλίο του «Θέλουμε Παιδεία;» και έβγαλα το ίδιο συμπέρασμα. Διαφωνούμε σε πολλά, αλλά αισθάνομαι ότι μπορώ να πιω έναν καφέ και να κουβεντιάσω μαζί του.
Στο σημερινό του άρθρο προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Τα επιχειρήματά του:
1) «Βία στη βία». Να τι είπε ένας φοιτητής του ΟΠΑ απολογούμενος για τη σύληση του γραφείου του πρύτανη: «Δεν είναι βία οι ιδιωτικές εταιρείες μεταπτυχιακών που ιδρύουν οι καθηγητές μας; Δεν είναι βία η ίδρυση νέων τμημάτων από καθηγητές χωρίς να έχουν επαγγελματικά δικαιώματα; ». Και να τι γράφει ο κ. Αγγελόπουλος: «Αλλά αν θέλει κανείς να δει φαινόμενα βίας στο πανεπιστήμιο, αλλού μάλλον θα ‘πρεπε να στρέψει τα μάτια του: Σε κλικοκρατούμενα ιδρύματα, όπου αν δεν είσαι αρεστός σού κόβονται τα πάντα, και αν δεν είσαι μόνιμος αλίμονό σου. …». Δηλαδή, μια παράνομη πράξη δικαιολογείται ως απάντηση σε μια άλλη, ή σε κάποιο άλλο πρόβλημα. Όμως αν ακολουθήσουμε όλοι αυτό το σκεπτικό, η κοινωνία θα γίνει ζούγκλα. Δύο κακά δεν κάνουν ένα καλό.
2) Η βία μερίδας των φοιτητών έχει βαθύτερες αιτίες (την ανεπαρκή παιδεία, τις πανελλήνιες εξετάσεις, κτλ). Είναι σαν να λέμε ότι για τα εγκλήματα ενός κακοποιού δεν ευθύνεται ο ίδιος αλλά «η κακούργα κοινωνία». Η αλήθεια είναι ότι φυσικά και υπάρχουν βαθύτερες αιτίες, και πρέπει αυτές να εξερευνούνται, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η παράνομη συμπεριφορά πρέπει να γίνεται ανεκτή και να μένει ατιμώρητη. Εξάλλου, στην περίπτωση της καθολικής ψηφοφορίας, μου φαίνεται ότι η βασική αιτία της βίας είναι απλώς η απώλεια εξουσίας των φοιτητοπατέρων και τίποτα βαθύτερο.
3) Αρνείται την καθολική ψηφοφορία γιατί είναι, λέει, «δοτή» και «ψευδεπίγραφη». Είναι δοτή γιατί δεν τη ζήτησαν οι ίδιοι οι φοιτητές, τους δόθηκε. Και είναι ψευδεπίγραφη γιατί η βαρύτητα της φοιτητικής ψήφου δεν σταθμίζεται ανάλογα με τη συμμετοχή. Για το πρώτο, πώς θα μπορούσαν δηλαδή οι φοιτητές να το ζητήσουν, αφού η συλλογική τους εκπροσώπηση κυριαρχείται από τις κομματικές παρατάξεις; Για το δεύτερο, φυσικά και είναι σωστό, αλλά δεν είναι αυτός λόγος απόρριψης του μέτρου. Είναι σαν να λέμε, απορρίπτω ένα μέτρο γιατί θα το ήθελα πιο προχωρημένο.
Λέει και άλλα ο κ. Αγγελόπουλος:
* «οι φοιτητές θα αποφασίσουν μόνοι τους πώς συλλογικά θα δράσουν». Δηλαδή, ακόμα και παράνομες πράξεις είναι αποδεκτές;
* «μια υπέρμετρη γραφειοκρατία εγκαθίσταται: αυταρχικοί κανονισμοί με λεπτομερείς περιγραφές πειθαρχικών συμβουλίων». Είναι αυταρχισμός και γραφειοκρατία η ύπαρξη και η τήρηση κανόνων δεοντολογίας;
* « Αντί να διδάσκουν και να ερευνούν, οι πανεπιστημιακοί καλούνται να συμπληρώνουν αναφορές και να κυνηγούν ευρώ.» Και ποιά είναι η λύση; Να μοιράζονται τα κονδύλια εξίσου σε όλους, ικανούς και ανίκανους;
Είμαι κάθετα αντίθετος στις αντιλήψεις του κ. Αγγελόπουλου. Θέλω να ελπίζω ότι ούτε και ο ίδιος πιστεύει αυτά που γράφει.
Μαΐου 13, 2008 σε 5:43 πμ
Θέμη όταν πιείς καφέ με τον Β.Α. ρώτα τον πώς ακριβώς το Ιράκ συγκρίνεται με την καθολική ψηφοφορία των φοιτητών στις πρυτανικές εκλογές!
Απ’ ότι θυμάμαι ούτε οι έφηβοι είχαν ζητήσει ψήφο στα 18 πριν 25 χρόνια αλλά δόθηκε. Να την πάρουμε πίσω; Εκτός κι αν ο Β.Α. θα προτιμούσε ένα φοιτητικό δημοψήφισμα, το αποτέλεσμα του οποίου θα ήταν δεσμευτικό για τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου.
Ένα τέτοιο δημοψήφισμα θα περιλάμβανε ερωτήσεις όχι μόνο για την ατομική ψήφο στις πρυτανικές εκλογές, αλλά και για τα ιδιωτικά ΑΕΙ, την απομάκρυνση της ρύπανσης που δημιουργούν οι κομματικές παρατάξεις στα πανεπιστήμια, κτλ.
Φτάσαμε σε σημείο να θεωρούμε πως η ατομική ψήφος στις πρυτανικές εκλογές αποτελεί εξαγόμενη δημοκρατία α-λα Ιράκ, τη στιγμή που δεχόμαστε να ψηφίζουν σε εθνικές και δημοτικές εκλογές τα ίδια άτομα;
Δηλαδή ο 18χρονος έχει κρίση να εκλέξει πρωθυπουργό αλλά όχι πρύτανη; Αλλά ο ίδιος 18χρονος μπορεί να διαλέξει τον κομματικό καθοδηγητή που θα εκλέξει τον πρύτανη για λογαριασμό του φοιτητικού κινήματος;
Έχει χαθεί πια κάθε μέτρο λογικής!
Μαΐου 13, 2008 σε 9:39 πμ
Έχω γράψει πρόσφατα ότι είναι δυνατόν να είναι κανείς αριστερός και να μη λέει μπαρούφες.
Θέμη, το άρθρο του Βένιου Αγγελόπουλου είναι η περίτρανη απόδειξη, ότι μπορεί να είναι κανείς αριστερός και να λέει απίστευτες μπαρούφες! Και να τις λέει “ήπια και νηφάλια”!
Μαΐου 13, 2008 σε 1:00 μμ
Το να λέει ένας αριστερός μπαρούφες είναι το σύνηθες, αγαπητέ μου, μπουχτίσαμε πια!
Μαΐου 13, 2008 σε 2:05 μμ
Καλά, ο συγκεκριμένος είχε κληθεί κι ως μάρτυς στη δίκη της 17 Νοέμβρη και έλεγε διάφορες άσχετες γενικολογίες περί Αριστοτελικής λογικής. Όλη του η πολιτεία διέπεται από έναν φρικτό μανιχαϊσμό και από ιδεολογική εμπάθεια. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να θεωρηθεί αξιοπρεπής συνομιλητής. Ίσως ο κος Λαζαρίδης να ξέρει κάτι που εγώ αγνοώ.
Μαΐου 13, 2008 σε 3:44 μμ
@”Επώνυμος”
Το πρόβλημα αγαπητέ μου είναι, ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν είναι μόνον οι αριστεροί που λένε μπαρούφες! Το να λέει κανείς μπαρούφες είναι το σύνηθες!
Μαΐου 13, 2008 σε 4:16 μμ
“Δεν έχει αξία η a priori καταδίκη (ή η εξύμνηση) της μειοψηφικής βίας (και ακόμα λιγότερο της βίας εν γένει) [...] Κάθε ενέργεια, βίαιη ή όχι, κρίνεται ανάλογα με τα αποτελέσματα που περιμένει κανείς από αυτήν και το πόσο βοηθούν τον τελικό στόχο. Το οποίο δεν σημαίνει πως «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα»: αυτό ισχύει για όσους έχουν υπέρτατο στόχο την εξουσία, όχι γι’ αυτούς που θέλουν να αλλάξει η ζωή. Και τα μέσα για την επιτυχία ας μην επιλέγονται από συνταγολόγιο, αλλά τοποθετώντας τη φαντασία στο τιμόνι – μια και είμαστε Μάη μήνα.”
Δηλαδή, αυτό τώρα βγάζει νόημα, λογικώς κρινόμενο; Άσε που η δικαιολόγηση κάθε μέσου φυσικά και δεν συναρτάται προς τον σκοπό αποκλειστικά. Κρίνεται και ο βαθμός συνάφειας (relevance) του μέσου προς το σκοπό, το πρόσφορον του επιλεγόμενου μεταξύ άλλων μέσου, το κατά πόσον θα μπορούσε να επιλέξει κανείς άλλο μέσο με ίση (ή και μικρότερη) αποτελεσματικότητα προς το σκοπό αλλά μικρότερο (ή πολύ μικρότερο) κόστος ως προς άλλους συνυφιστάμενους σκοπούς, με άλλα λόγια, υφίστανται ζητήματα στάθμισης.
Επί του προκειμένου, γιατί η κατά παραβίαση θεσμισμένων κανόνων δράση όσων αντιδρούν στην παραβίαση των ίδιων (ή άλλων) κανόνων όσον αφορά ζητήματα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης είναι ορθό (ή το ορθότερο) μέσο; Γιατί, φερ’ ειπείν, το να αντισταθεί κανείς σε τακτικές βίας και αυθαιρεσίας, διαμέσου ορισμένων μηχανισμών, εκ μέρους μελών του διδακτικού ή διοικητικού προσωπικού να μπορεί να επιτελεστεί με την ανοικτή και ευθεία ενημέρωση της κοινής γνώμης, την αναζήτηση συμμαχιών με άλλα ομόφρονα μέλη της κοινότητας και η εκμετάλλευση των υφισταμένων κανονισμών για την εκλογή διοικήσεων και την κατάρτιση εσωτερικών κανονισμών;
Ακόμα κι αν τα φαινόμενα ομαδοκρατίας και ευνοιοκρατίας που επικαλείται ο κος Αγγελόπουλος είναι τόσο εκτεταμένα στον πανεπιστημιακό χώρο, η οργανωμένη δράση μικρών αλλά συνεκτικών, αποφασισμένων ομάδων με ξεκάθαρη αντζέντα και μέλη με πρόσβαση στα όργανα αντιπροσώπευσης και στην κοινή γνώμη δεν μπορεί παρά να είναι αποτελεσματική. Θα ορθώσει σοβαρά εμπόδια σε όσους λειτουργούν υπό το προκάλυμμα της ομερτά. Βεβαίως, αυτό δυστυχώς έχει προσωπικό κόστος, πιθανότατα. Ωστόσο, το να κατεδαφίζει κανείς το Ελληνικό Πανεπιστήμιο, αντιτάσσοντας παράβαση στην παράβαση, έχει πολύ ευρύτερο κόστος.
Όλα τούτα, εφόσον οι δύο χώροι που υπαινίσσεται ο Κος Αγγελόπουλος είναι σύνολα αποδιαζευγμένα.
Μαΐου 13, 2008 σε 4:19 μμ
Στην τρίτη παράγραφο από την αρχή : “Γιατί, φερ’ ειπείν, … να μην μπορεί να επιτελεστεί…”, μόνον έτσι βγάζει νόημα. Συγνώμη γι αυτό.
Α, και κάτι άλλο. “Δεύτερον, γιατί εκτός από δοτή, η δημοκρατία αυτή είναι ψευδεπίγραφη: Διαγράφει τη σημασία της αποχής, έτσι ώστε αν ψηφίσουν 10 φοιτητές την Α παράταξη και 15 τη Β, κάνει ακριβώς το ίδιο με το αν ψηφίσουν 1.000 την Α και 1.500 τη Β. Πράγμα που επιτρέπει στους φοιτητές, εφόσον το σκεφτούν και το αποφασίσουν, να ψηφίσουν αναλογικά με εκπροσώπους (όπως δηλαδή με το προηγούμενο σύστημα), ακυρώνοντας το νόμο στην πράξη.”
Όπως μου επεσήμανε και ένα φίλος: Όχι μόνο ούτε το προηγούμενο σύστημα κατέγραφε με τρόπο σημαντικό την αποχή (όπως λέει και ο ίδιος ο συγγραφέας), αλλά οι ίδιες οι εκλογές αντιπροσώπων ήσαν κατά βάση αναξιόπιστες, αφού ΕΦΕΕ δεν υπάρχει πλέον και τα ακριβή αποτελέσματα δεν γίνονται ποτέ γνωστά από αμερόληπτο παμφοιτητικό όργανο. Κατά σχολή, η επακριβής κατανομή των ψήφων και ο καταμερισμός αντιπροσώπων συχνά προέκυπταν με παζαρέματα μεταξύ των παρατάξεων.
Επίσης, μόνον προεξοφλώντας την ύπαρξη σημαντικής αποχής στις εκλογές, το σημερινό σύστημα καθίσταται ανάλογο του προηγουμένου, αλλά αυτή η προεξόφληση όθεν προκύπτει;
Μαΐου 13, 2008 σε 5:36 μμ
Καλά, ο συγκεκριμένος είχε κληθεί κι ως μάρτυς στη δίκη της 17 Νοέμβρη και έλεγε διάφορες άσχετες γενικολογίες περί Αριστοτελικής λογικής. Όλη του η πολιτεία διέπεται από έναν φρικτό μανιχαϊσμό και από ιδεολογική εμπάθεια. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί να θεωρηθεί αξιοπρεπής συνομιλητής. Ίσως ο κος Λαζαρίδης να ξέρει κάτι που εγώ αγνοώ.
——
Αχαχα,
Εγώ απολαμβάνω τα διαγγέλματα των καθηγητάδων μας προς τον λαό, έχουν απίστευτη πλάκα.
Άκουγα της προάλλες τον κύριο Γεράνιο, να δηλώνει επακριβω ςστο φακό: “Η ατομική δεν είναι πράσινη ενέργεια επειδή οι αντιδραστήρες απελευθερώνουν τεράστια ποσά θερμότητας, από τα οποία μόνο ένα μέρος γίνεται ηλεκτρισμός”.
Αξιοι συνεχιστές του Αριστοτέλη, του Επίκουρου και του Αισχύλου. Ας μεριμνήσει ο οικοδεσπότης να υπάρχουν κάπου στο GURF , κρίμα να χάνεται έτσι η πραγματεία μας.
Μαΐου 13, 2008 σε 9:30 μμ
Ο καταθέτων την αριστερή σοφία του και τον ύμνο στην “επαναστατική” βία κ. Βένιος Αγγελόπουλος δεν ξέρει κάν ποιόν τινάξανε οι Βάσκοι στον καθεδρικό στη Μαδρίτη. Είναι γνωστό (αντιγράφω από παράνομο ισπανικό καρτούν της εποχής) ότι το παγκόσμιο ρεκόρ άλματος εις ύψος κατέχει ο (τότε) Ισπανός πρωθυπουργός του Φράνκο Καρρέρο Μπλάνκο, με 26 μέτρα (το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε τινάχτηκε από βόμβα στο οδόστρωμα, πέρασε τον τρούλο του καθεδρικού – 26 μ – και προσγειώθηκε από την άλλη πλευρά). Ο σοφός Βένιος δεν ξέρει κάν το όνομά του και τον μπερδεύει με τον Βραζιλιάνο δικτάτορα που σκοτώθηκε σε αεροπορικό ατύχημα το 1964 Καστέλλο Μπράνκο. Ίσως και με κάποιο κρασί που ήπιε πρόσφατα. Μάρξ είπατε? Σε ποιά ομάδζα παίζει?
Για την ξεφτίλα που λέγεται Βένιος Αγγελόπουλος φταίνε οι μονίμως αμφιταλαντευόμενοι της ανανεωτικής αριστεράς. Ο Λ. Παπαγιαννάκης εν προκειμένω (το άρθρο στην Ε δεν γράφτηκε για τα πανεπιστήμια – για να την πέσει στον ανανεωτή [με ή χωρίς εισαγωγικά] Λ.Π. γράφτηκε) ή η Μ. Ρεπούση προ μηνών με το χυδαίο κείμενό του πάλι στην Ε. Όσο δεν του την πέφτουνε αυτοί ο ήπιος (πώς την πάτησες ρε Θέμη) Βένιος μας, θα έχει ελεύθερα τα χέρια του να διακινεί ηλεκτρονικό ταχυδρομείο προς τα στελέχη του ΣΥΝ εκβιάζοντας τον Αλαβάνο να μη παραστεί στην παρουσίαση του βιβλίου της Ρεπούση. Ο Αλάβανος (άλλος κι αυτός!), υπέκυψε. Ο Βένιος όμως θεώρησε σκόπιμο το βιβλίο του να το παρουσιάσει υφιστάμενός του στη ΣΕΜΦΕ. Άντε να αποδείξει τη μη εξάρτηση.
Ο Βένιος Αγγελόπουλος, μαζί με ετέρα γεροντοκόρη της αυτοβαπτισθείσας αριστεράς (επίσης από το ΣΕΜΦΕ), έχουν αποδυθεί σε αγώνα αποκαθήλωσης των Μαίστρου και Απέκη από την ηγεσία της ΠΟΣΔΕΠ. Επιθυμεί σφόδρα να γίνει ηγέτης της νέας επανάστασης! Τρομάρα του!
Βέβαια μιλάει για όλα εκτός από αυτά που θα έπρεπε να τον αφορούν. Ποιός ήταν από τους αρχηγέτες (αν θυμάμαι καλά και πρόεδρος της σχολής) της προσπάθειας να αποκτήσουν Σχολή στο ΕΜΠ οι διδάσκοντες τα βοηθητικά μαθήματα? ΣΕΜΦΕ λένε το μαγαζί. Η εκπαιδευτική του λογική, η οποία αποτυπώνεται στα δεκάδες μαθήματα άρτζι-μπούρτζι και λουλάς, στα κάπου εξήντα (καλά διαβάζετε – 60) μεταπτυχιακά μαθήματα (κάποια απ’ αυτά διδάσκουν πρόσφατοι διδάκτορες – α-λα το βάθος ρε μεγάλε!), είναι επικίνδυνοι. Αμ οι δηλώσεις του “τι έχει ο μηχανικός με τα δικαιώματα που δεν έχει ο απόφοιτος της ΣΕΜΦΕ?” – γιατί δεν πάει να του κάνει τη στατική μελέτη του σπιτιού του ένας απόφοιτός του να γελάσουμε! Τα σχόλια των σπουδαστών ηλεκτρολόγων του ΕΜΠ στο μπλογκ τους για τις διδακτικές του ικανότητες θα έκαναν όλον τον υπόλοιπο κόσμο να το βουλώσει.
Ο Βένιος Αγγελόπουλος είναι επικίνδυνος. Ένα post αφιερωμένο σ’ αυτόν θα είχε μόνο την έννοια του λιβέλλου. Η μόνη χρησιμότητα του ανθρώπου είναι ότι μπορεί να ξεφτιλίσει τους Μαιστροαπέκηδες (διακινεί ηλεκτρονικό ταχυδρομείο καταγγέλοντας τον Απέκη ότι δεν μπορεί να μιλάει για δημόσιο πανεπιστήμιο και ταυτόχρονα να υπερηφανεύεται για τη συμμετοχή του σε κοινοτικά ερευνητικά προγράμματα!). Εναπόκειται στους υπόλοιπους, στοιχειωδώς λογικούς, αν θα αδράξουν την ευκαιρία στην αναμπουμπούλα να βάλουνε μια λογική στον παραλογισμό των εν επαναστατική ονειρώξει αριστεριστών.
Μαΐου 13, 2008 σε 11:28 μμ
Χαχα. Δηλαδή ο Αγγελό κάνει αντιπολίτευση εξ «αριστερών» στον Απέκη; Πλάκα έχει. Καλά, ίσως να του παραέδωσα σημασία. Δημοσίευσή του στο WoS δεν μπόρεσα να βρω. Η ιστοσελίδα του είναι κενή:
http://www.math.ntua.gr/greek/faculty/eangelopoulos.htm
Πώς κατάφεραν όλοι αυτοί να δημοσιεύουν άρθρα σε εφημερίδες, να εκδίδουν βιβλία, κτλ; Γιατί τους παίρνει στα σοβαρά τόσος κόσμος;
Μαΐου 14, 2008 σε 3:48 πμ
Επανέρχομαι. Παρατήρησα ότι στο ίδιο τμήμα είναι μέλος ΔΕΠ και ο Νίκος Σταυρακάκης της ΚΙΠΑΝ (μειοψηφία της ΠΟΣΔΕΠ):
http://www.math.ntua.gr/~stavraka/
Ο Σταυρακάκης έχει ένα σωρό δημοσιεύσεις (στο WoS 24, h index=5, 87 citations). Ο Αγγελόπουλος δεν έχει καμία. Πώς είναι δυνατόν να είναι ο Σταυρακάκης αναπληρωτής καθηγητής και ο Αγγελόπουλος τακτικός καθηγητής;
Πώς έγινε καθηγητής ο Αγγελόπουλος; Και μάλιστα στο ντεμέκ ελίτ πολυτεχνείο της χώρας; Με τι έργο; Ας μας το δείξει. Κι έχει το θράσος να μιλάει για κλίκες. Δεν ντρεπόμαστε λίγο.
Μπα. Δε μας βλέπω να πίνουμε καφέ μαζί.
Μαΐου 14, 2008 σε 8:33 πμ
@Θέμης
Ψάξε καλύτερα. Στο SPIRES εμφανίζονται για τον E. Angelopoulos 10 άρθρα με citations 87, 14, 13, 4, 2, 0, 0, 0, 0, 0 και για τον Eugenios Angelopoulos ένα με 14 citations. Όλα είναι δημοσιεύσεις/παρουσιάσεις μεταξύ 1970-1983, πλην του τελευταίου (1998). Αυτό που με εντυπωσίασε στο ψάξιμο είναι ότι ακόμη και στο τελευταίο δεν γίνεται αναφορά σε affiliation με το ΕΜΠ (ούτε και σε μεταγενέστερα γραπτά – το τελευταίο που βρήκα 2003). Επίσης δεν μπόρεσα να βρω διδακτορικό μαθητή του.
Μαΐου 14, 2008 σε 9:11 πμ
Θέμη,Μην βάζεις το όνομα του ΒΑ δίπλα στου ΝΑ. Είχα την τύχει να γνωρίσω τον Νίκο Σταυρακάκη. Είναι ευτύχημα για την Πανεπιστημιακή κοινότητα που διαθέτει τέτοια μέλη. Ο αγώνας που δίνει για την πραγματική αναβάθμιση του Ελληνικού Πανεπιστημίου είναι αξιοθαύμαστος. Αν υπάρχει κάποια ελπίδα για το Ελληνικό Πανεπιστήμιο είναι γιατί υπάρχουν ακόμη αγωνιστές σαν τον Νίκο.
Μαΐου 14, 2008 σε 11:59 πμ
Don’t try to fight a battle of wits with someone who is unarmed…
Μαΐου 14, 2008 σε 12:27 μμ
@Θέμης: Στο google scholar βρίσκω 26 δημοσιεύσεις του E. Angelopoulos, πάνω από 100 citations, h-index 6, πρώτη δημοσίευση το 1966 και τελευταία το 2001. Η επιστημονική του παρουσία φαίνεται να είναι αξιοπρεπής για τα ελληνικά δεδομένα. Για τις απόψεις του ουδέν σχόλιον.
Μαΐου 14, 2008 σε 12:41 μμ
@anon2
Δεν κατάλαβα αυτό “αξιοπρεπής για τα ελληνικά δεδομένα”…. μη χειρότερα.
Μαΐου 14, 2008 σε 3:49 μμ
@Λουκάς Βλάχος: Είναι γνωστό το επίπεδο των ελληνικών πανεπιστημίων, συγκρίνοντας τον Αγγελόπουλο με άλλους καθηγητές θα έλεγα ότι είναι μάλλον πάνω απ’ το μέσο όρο.
Μαΐου 14, 2008 σε 6:41 μμ
Είστε σίγουροι ότι ο Angelopoulos E που βρήκατε είναι αυτός για τον οποίο μιλάμε; Μήπως υπάρχει κάποιος άλλος στη Γαλλία; Εγώ δεν βρήκα τίποτα γιατί έβαλα affiliation NTUA. Στο WoS υπάρχουν και άρθρα σε neuroscience, psychiatry, κτλ. Περιορίζοντας σε physics/mathematics βλέπω 15 άρθρα, h=6, 144 citations.
Αν είναι έτσι, εντάξει δεν υπάρχει σκάνδαλο.
Πάντως ο κ. Αγγελόπουλος μου έστειλε ένα ευγενικό email που λέει ότι είναι πρόθυμος για καφέ. Και επίσης ευχαριστεί τον Κόκκινο για τη διόρθωση περί διαδόχου Φράνκο.
Μαΐου 14, 2008 σε 6:45 μμ
Παρεμπιπτόντως, χτες διάβαζα ένα κεφάλαιο με τίτλο Civil Disobedience στο βιβλίο Theory of Justice του John Rawls. Και ο Howard Zinn έχει γράψει βιβλίο με τίτλο Civil Disobedience. Ο Rawls πιστεύει ότι αυτός που ανυπακούσει στο νόμο πρέπει να είναι πρόθυμος να υποστεί τις νομικές συνέπειες της ανυπακοής του. Έχει κάποιο θεωρητικό ενδιαφέρον να αναλύσει κανείς κάτω από ποιές προϋποθέσεις δικαιολογείται η ανυπακοή στο νόμο σε μια δημοκρατική κοινωνία.
Μαΐου 14, 2008 σε 8:01 μμ
@ Θέμης Λαζαρίδης
Από μνήμης μία διάκριση που κάνει ο Πόππερ: Υπάρχουν ανοιχτές κοινωνίες, στις οποίες είναι ανεκτές οι αποκλίσεις. Αυτό το πετυχαίνουν έχοντας ένα χαλαρό νομικό πλαίσιο. Μ’ αυτήν την έννοια, αν κάποιος αποκλίνει, μεν, είναι όμως τυχερός και ζει σε μία ανοιχτή κοινωνία, δεν είναι υποχρεωμένος καν να παραβαίνει τον νόμο όταν λέει “είστε όλοι λάθος, ελάτε να αλλάξουμε τους όρους του παιχνιδιού”.
Ωστόσο μία κοινωνία δεν μπορεί να είναι “ριζικά φιλελεύθερη”. Δηλαδή δεν μπορεί να ανέχεται τις ιδέες όσων θέλουν να καταλύσουν τις ίδιες τις προϋποθέσεις που κάνουν δυνατή την ανεκτικότητα. Διότι έτσι θα αυτοαναιρείτο ο ίδιος ο ανοιχτός χαρακτήρας της (ο οποίος εγγυάται μεταξύ άλλων την ισότητα των ευκαιριών, την ελευθερία της γνώμης και, και, και…).
Βεβαίως δεν βλάπτει και πολύ η απροθυμία του ανυπάκουου να υποστεί τις συνέπειες της ανυπακοής (έτσι τον θέλει ο Zinn). Αυτή είναι μία καλή αρχή που λειτουργεί υπέρ της ελευθερίας σε μη δημοκρατικές κοινωνίες. Σημειωτέον όμως ότι η απροθυμία του ανυπάκουου δεν σημαίνει τίποτε για τους ίδιους τους νόμους. Αυτός είναι ανυπάκουος και δεν θέλει να τιμωρηθεί (με γειά του με χαρά του), εμείς τον τιμωρούμε όμως επειδή είμαστε δημοκράτες και δεν ανεχόμαστε την κατάλυση των προϋποθέσεων υπό τις οποίες λειτουργεί η δημοκρατία. Το ένα δεν σχετίζεται με τον άλλο.
Μαΐου 14, 2008 σε 9:42 μμ
@anon2: Θα διαφωνήσω με όλους σας….. σε κανένα Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών στην Ελλάδα σήμερα δεν υπάρχουν Καθηγητές με 15 εργασίες και 100 αναφορές (ούτε στο ΣΕΜΦΕ). Δεν με ενδιαφέρουν τα σκάνδαλα ούτε ο κ. Αγγελόπουλος, δεν τον γνωρίζω και ούτε έχω κανένα λόγο να τον αξιολογήσω, με τα σχόλιά του διαφωνώ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα . Ο Θεμης ανέλυσε τα Τμήματα φυσικής και μπορείτε να τα επισκεφτείτε. Είναι τα πράγματι άσχημα στην Ελλάδα αλλά είναι υπερβολικά και απαράδεκτα τα σχόλια «Είναι γνωστό το επίπεδο των ελληνικών πανεπιστημίων, συγκρίνοντας τον Αγγελόπουλο με άλλους καθηγητές θα έλεγα ότι είναι μάλλον πάνω απ’ το μέσο όρο». Δεν τα δέχομαι και με πλήρη γνώση της πραγματικότητας αρνούμαι αυτούς τους «μέσους» όρους. Μια η δύο εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά δεν είναι μέσος όρος.
Μαΐου 14, 2008 σε 10:24 μμ
Εξαρτάται αν μιλάμε για Φυσική ή Μαθηματικά. Έχει διαφορά. Τα νούμερα είναι πολύ χαμηλότερα για Μαθηματικά.
Μαΐου 14, 2008 σε 10:37 μμ
@Λουκάς Βλάχος: τον θεώρησα μαθηματικό και σ’ αυτή την περίπτωση ισχύει το σχόλιό μου.
Μαΐου 15, 2008 σε 12:51 πμ
@Θέμης
Ο Β.Α. επιστημονικά δεν είναι ντενεκές. Είναι βέβαια past his prime. Όπως είπα και παραπάνω (και φαίνεται να το επιβεβαιώνεις και συ) δεν έχω βρει ούτε ένα paper με affiliation το Πολυτεχνείο, ούτε βρήκα διδάκτορά του. Δεδομένου ότι αν δεν κάνω λάθος είναι πάνω από 25 χρόνια στο ΕΜΠ, το γεγονός αυτό είναι εντυπωσιακό.
Εξηγήσεις έχω διάφορες, καμιά όμως δεν συμβαδίζει με ενδιαφέρον για το ελληνικό πανεπιστήμιο.
Μαΐου 16, 2008 σε 11:28 πμ
Σύμφωνα με το Mathscinet της American Math. Society, ο Α. έχει 26 δημοσιεύσεις περιλαμβανομένων και αυτών σε πρακτικά συνεδρίων κλπ, εκ των οποίων οι 7 είναι μετά το 1988 που ήταν στο ΕΜΠ. Μερικές είναι σε περιοδικά φυσικής, αλλά είναι καθαρά μαθηματικού περιεχομένου (γι’ αυτό και περιλαμβάνονται στο Mathscinet). Από το 2000 μέχρι σήμερα έχει πάρει 20 αναφορές από 18 συνολικά συγγραφείς, τις περισσότερες από τις εργασίες του σε περιοδικά φυσικής.
Μου κάνει όμως εντύπωση ότι σε πολλές από τις μετά το 1988 εργασίες του αναφέρει ως διεύθυνση Dijon, Γαλλία και όχι ΕΜΠ. Θέμη, ρώτα τον σχετικά αν πιεις καφέ μαζί του.
Μαΐου 16, 2008 σε 12:36 μμ
Αν και είναι κουραστική αυτή η αριθμολογία για τον κ. ΒΑ, μπαίνω στον πειρασμό. Όπως είπε και ο κ. Βλάχος, σ’ αυτή τη χώρα δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Με αυτά τα νούμερα (πάνω-κάτω όλοι τα ίδια αναφέρατε) σε Τμήμα Φυσικής είσαι με το ζόρι επίκουρος. Αλλά το πιο εντυπωσιακό για τον κ. ΒΑ είναι το γεγονός ότι, από τα νούμερα αυτά τουλάχιστον, δεν προκύπτει σχεδόν τίποτα για την επιστημονική προσφορά του στο ΕΜΠ. Καλό είναι να υπερασπιζόμαστε στα λόγια το δημόσιο πανεπιστήμιο, όμως “η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνον να φαίνεται υπέρ του δημόσιου πανεπιστημίου, αλλά να είναι υπέρ του δημόσιου πανεπιστημίου και στην επιστημονική πράξη”!!! Άμα δε στηρίζεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει. Κι ύστερα θα λες ότι φταίει ο καπιταλισμός και ο ιμπεριαλισμός.
Μαΐου 17, 2008 σε 9:29 μμ
Γιατί τόση εμπάθεια και αντιπαλότητα. Αυτά διαβάζει το Υπουργείο και χαίρεται και φυσικά ένα διασπασμένο δημόσιο Πανεπιστήμιο μην περιμένει και σοβαρή αντιμετώπιση σε θέμτα που το αφορούν άμεσα. Όσο για τις οικονομικές αποδοχές κουβέντα δεν κάνει κανείς σας. Περιμένετε και σοβαρή επιστημονική δουλειά όταν ο νεοδιοριζόμενος Λέκτορας δεν παίρνει καν 1500 Ευρώ.
Μαΐου 17, 2008 σε 11:58 μμ
@ Παιδαγωγός
στα πόσα € πρέπει να ξεκινήσει κανείς “σοβαρή επιστημονική δουλειά”; Προφανώς θα ήθελα και εγώ περισσότερα χρήματα (αν και ο μισθός για παντρεμένο με παιδιά ξεπερνά το ποσό αυτό), αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία.