Η κυρίαρχη άποψη για τα φροντιστήρια είναι ότι τα καθιστά απαραίτητα η υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου. Έχει επικρατήσει η ιδέα ότι στο δημόσιο σχολείο δεν γίνεται δουλειά. Τώρα με τις καταλήψεις κάποιοι έφτασαν να πουν ότι είτε είναι ανοικτό το σχολείο είτε κλειστό το ίδιο κάνει! Υπάρχουν όμως και άλλες φωνές. Π.χ., σε μιά επιστολή στο Βήμα ένας γονέας, ο κ. Μουρούτης, λέει ότι ούτε ο ίδιος ούτε τα παιδιά του πήγαν ποτέ φροντιστήριο, διάβασαν μόνοι τους και τα κατάφεραν μιά χαρά. Ο κ. Μουρούτης γράφει πολύ ενδιαφέροντα πράγματα: «ο θόρυβος γύρω από την παραπαιδεία είναι τεχνητός με τελικό στόχο την αύξηση του εισοδήματος των δασκάλων (όλων των βαθμίδων) που εργάζονται στο Δημόσιο» και «Η παραπαιδεία είναι κολλητική ασθένεια που καλύπτει ενοχές γονέων διότι δεν ασχολούνται με τα παιδιά τους».
Η δική μου προσωπική εμπειρία με το φροντιστήριο ήταν η εξής: στη Β’ Λυκείου με έπιασε άγχος που όλοι πήγαιναν φροντιστήριο και γω δεν πήγαινα. Δοκίμασα λοιπόν να πάω δοκιμαστικά στο φροντιστήριο κάποιων φίλων μου. Τη μιά φορά που πήγα κατάλαβα ότι δεν θα μου πρόσφερε τίποτα και ότι θα ήταν πιό αποτελεσματικό να μελετάω μόνος μου αντί να τρώω τις ώρες μου εκεί. Αγόρασα λοιπόν τα διάφορα λυσάρια των ασκήσεων και κάποια εξωσχολικά βιβλία, έκανα όλες τις ασκήσεις στο βιβλίο, και δεν είχα κανένα πρόβλημα.
Αγγλικά ξεκίνησα νομίζω στην Ε’ Δημοτικού γιατί τότε στο δημοτικό δεν διδάσκονταν ξένες γλώσσες. Όταν τελικά κάναμε Αγγλικά στο γυμνάσιο, για μένα και για πολλούς άλλους ήταν χάσιμο χρόνου. Δυστυχώς, δεν υπήρχε η δυνατότητα να επιλέξεις το επίπεδο της τάξης. Κι έτσι χάναμε την ώρα μας. Στο Λύκειο πήγα δυό χρονιές στα γερμανικά, πάλι σε φροντιστήριο. Σήμερα διδάσκονται δύο ξένες γλώσσες στο σχολείο και ξεκινούν από το δημοτικό. Γιατί εξακολουθεί ο κόσμος να πηγαίνει σε φροντιστήρια; Από κεκτημένη ταχύτητα; Γιατί δεν περιμένει πρώτα να πάρει το μάθημα του σχολείου και ύστερα, αν δεν μείνει ικανοποιημένος, να πάει φροντιστήριο;
Η ανηψιά μου έκανε χρόνια ιδιαίτερα. Τελικά, αν και δεν επιθυμούσε πρωτοκλασσάτη σχολή, δεν πέρασε εκεί που ήθελε. Τζάμπα τα ιδιαίτερα. Ο ανηψιός μου είναι στην Γ’ Λυκείου. Κάνει κι αυτός ιδιαίτερα. Παρ’ όλα αυτά οι βαθμοί του βαίνουν προς το χειρότερο. Το καλοκαίρι μιλήσαμε για αυτό. Μου λέει, δεν διαβάζω, ό,τι μαθαίνω το μαθαίνω από τα ιδιαίτερα. Δηλαδή, αν δεν έκανε ιδιαίτερα, θα αναγκαζόταν να διαβάσει. Το αποτέλεσμα μπορεί να ήταν πάλι το ίδιο. Τελικά, μήπως δεν πρέπει να κατηγοράμε μόνο το «σύστημα»; Μήπως φταίνε και τα ίδια τα παιδιά και οι γονείς τους;
Πέρα από τις αδυναμίες του δημόσιου σχολείου, τα φροντιστήρια φαίνεται να είναι εν μέρει αποτέλεσμα μιάς μαζικής υστερίας. Οι γονείς, όπως είναι φυσικό, θέλουν όσο μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους και μερικοί φτάνουν να κάνουν απίστευτες οικονομικές θυσίες για φροντιστήρια ή ιδιαίτερα. Μερικοί ίσως να σκέφτονται ότι έτσι βγάζουν την υποχρέωσή τους στα παιδιά τους, όπως λέει με διαφορετικό τρόπο και ο κ. Μουρούτης. Αλλά οι περισσότεροι είμαι σίγουρος ότι κινούνται από γνήσιο ενδιαφέρον. Αλλά δεν φαίνεται να προβληματίζονται πολύ για την αποτελεσματικότητα αυτών των εξόδων. Ακόμα κι αν προβληματίζονται, πληρώνουν για να ‘ναι σίγουροι ότι έκαναν το χρέος τους.
Πείτε ό,τι θέλετε, αλλά εγώ έχω την εντύπωση ότι η πλειονότητα των παιδιών σήμερα είναι απίστευτα κακομαθημένα. Υπάρχει πολλή εκμετάλλευση των γονιών από τα παιδιά τους. Μήπως αυτός δεν είναι ένας βασικός λόγος για το φαινόμενο των αιώνιων φοιτητών; Αλήθεια, όσοι διδάσκουν στην Ελλάδα ας μας πουν, πόσους φοιτητές ξέρουν που καθυστερούν τις σπουδές τους επειδή δουλεύουν; Έχω την εντύπωση ότι η συντριπτική πλειοψηφία προσπαθεί να επιμηκύνει όσο μπορεί τη «φοιτητική ζωή» στις πλάτες των γονιών τους. Γιατί να κάνει κανείς 4 χρόνια φοιτητική ζωή και να μπει στη δουλειά στα 22 όταν μπορεί να κάνει 10 χρόνια φοιτητική ζωή, έξοδα πληρωμένα, και να μπει στη δουλειά στα 28;
Μήπως λοιπόν πρέπει να κάνουμε μιά εκστρατεία ενημέρωσης και αλλαγής νοοτροπίας των γονέων; Μήπως τελικά αυτό είναι εξίσου σημαντικό για την αναβάθμιση της παιδείας στην Ελλάδα όσο και οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση; Αλήθεια, γιατί δεν αναλαμβάνει η ΟΛΜΕ μιά τέτοια εκστρατεία; Μήπως γιατί η απαξίωση του σχολείου τους βολεύει επικοινωνιακά ως στήριγμα των οικονομικών τους αξιώσεων; Μήπως γιατί τα μέλη τους βολεύονται από τα ιδιαίτερα που παράνομα κάνουν στους μαθητές τους; Γιατί δεν κάνει η πολιτική ηγεσία μιά τέτοια εκστρατεία; Μήπως γιατί και αυτοί βολεύονται από την επαγγελματική αποκατάσταση χιλιάδων πτυχιούχων που θα ήταν άνεργοι αν δεν υπήρχαν τα φροντιστήρια τη στιγμή που οδύρονται δημοσίως για το κόστος της παραπαιδείας; Γεμίσαμε γραμματείς και φαρισαίους.
ΥΓ. Μερικά χρήσιμα σχετικά άρθρα:
http://www.alfavita.gr/artra/artro20061205a.php
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11424&subid=2&pubid=101474
http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20071103&nid=6473339&sn=ΕΛΛΑΔΑ&spid=876
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_06/11/2007_247770
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 6:28 πμ
Συμφωνώ αρκετά με όσα λες. Και εγώ πιστεύω ότι πολλά σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα. Ένα ακραίο παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό είναι η περίπτωση ενός τεταρτοετή φοιτητή που δεν είχε περάσει κανένα (μα κανένα) μάθημα και οι γονείς του απελπισμένοι έψαχναν να του κάνουν ιδιαίτερα! Αλλά ταυτόχρονα του είχαν νοικιάσει ένα πολυτελές διαμέρισμα, του είχαν αγοράσει αυτοκίνητο και του παρείχαν όλες τις ανέσεις! Φταίνε ή δεν φταίνε οι γονείς; Τα φροντιστήρια / ιδιαιτερα έχουν γίνει η εύκολη λύση για τους γονείς. Πληρώνουν και ξεγνοιάζουν.
Από την άλλη πλευρά, έχω την αίσθηση ότι το φροντιστήριο στην Β και Γ λυκείου είναι πια αναγκαιότητα, γιατί το λύκειο δεν λειτουργεί πια. Και δεν εννοώ ότι οι καθηγητές δεν ενδιαφέρονται να κάνουν τη δουλειά τους σωστά, υπάρχουν και αυτοί, αλλά το πρόβλημα είναι βαθύτερο: πώς μπορεί να γίνει μάθημα όταν όλοι οι μαθητές έχουν ήδη διδαχτεί την ύλη στο φροντιστήριο; Ενας θείος μου, καθηγητής σε σχολείο, μου έλεγε μια χρονιά ότι είχε στην 3η λυκείου 2 παιδιά που δεν έκαναν φροντιστήριο. Ήταν φοβερά προβληματισμένος, γιατί το επίπεδό τους ήταν πολύ χαμηλότερο από των υπολοίπων, παρά το ότι προσπαθούσαν πολύ. Επιπλέον, όταν προσπαθούσε να τους εξηγήσει κάτι, πετάγονταν οι υπόλοιποι που τα ήξεραν και δεν μπορούσε να κάνει δουλειά. Καλώς η κακώς, η διδασκαλία είναι μία αμφίδρομη διαδικασία. Αν οι μαθητές είναι απόντες στο σχολείο, ο καθηγητής δεν μπορεί να κάνει και πολλά.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 10:22 πμ
δυστυχώς η περιπτωσιολογία δεν θα μας βοηθήσει στο συγκεκριμένο θέμα. Ούτε κι εγώ έκανα ποτέ φροντιστήρια. Πέρασα και στις 2 σχολές μου διαβάζοντας και με υποτροφία και τις 2 φορές. Παρ όλα αυτά ο γιός μου έκανε ιδιαίτερα που τον βοήθησαν σε συγκεκριμένα ζητήματα μια συγκεκριμένη στιγμή που αισθάνονταν ότι είχε κενά.
Το επιχείρημα ότι τα παιδιά είναι κακομαθημένα ισχύει. Αλλά όχι για το φρονιστήριο. Εξ άλλου και στο δημοτικό έχουμε φροντιστήριο, ονομάζεται ενισχυτική διδασκαλία, είναι δωρεάν και οι δάσκαλοι στέλνουν παιδιά με πρόβλημα μαθησιακό ή γνωστικές ελλείψεις. Το ίδιο αν θυμάστε πήγε να κάνει ο Αντρέας στα Λύκεια, οι καθηγητές ενδιαφέρθηκαν να δουλέψουν απογεύματα και τελικά ναυάγησε το σύστημα, γιατί όντως θα έκλειναν φροντιστήρια.
Για τους αιώνιους φοιτητές θα ξαναπώ ότι υπερβάλλουμε και κάνουμε μια συζήτηση που δεν αφορά τη νέα γενιά αλλά μάλλον τη δική μας γενιά. Χωρίς στατιστικά ας μην μιλάμε.
Τέλος για την ξένη γλώσσα, αν δεν είχα πάει στο Βρεταννικό Συμβούλιο, αγγλικά δεν θα μάθαινα….Αφήστε το σχολείο, προς το παρόν το επίπεδο είναι χαμηλό μεθοδολογικά και από άποψη εκπαιδευτικού υλικού. Θεωρώ ότι και το επίπεδο διδασκόντων είναι χαμηλό. Πάντως να ξέρουμε όλοι, ότι η εισαγωγή της γλώσσας στο σχολείο έχει κλείσει φροντιστήρια!!!
Γενικά μου προξενεί εντύπωση ότι σε τέτοια θέματα μιλάμε βιωματικά, χωρίς αριθμούς και με τις ιδεοληψίες μας.
http”//koukios.wordpress.com
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 11:51 πμ
“Γενικά μου προξενεί εντύπωση ότι σε τέτοια θέματα μιλάμε βιωματικά, χωρίς αριθμούς και με τις ιδεοληψίες μας.”
Αυτό που είπε ο Σωτήρης είναι πολύ σωστό. Τα προσωπικά βιώματα και εμπειρίες του καθένα, που αφορούν στο παραπάνω και προηγούμενα θέματα, σχηματικοποιημένες και γενικευμένες οδηγούν συνήθως σε λάθος συμπεράσματα και έχουν περιορισμένη αξία και συνεισφορά.
Ανάλυση θεμάτων όπως η “εργατικότητα των Ελλήνων” ή η άνθιση της παραπαιδείας στην Ελλάδα πρέπει να βασίζεται σε κοινωνικές μετρήσεις, κοινωνικοοικονομικά δεδομένα και τις σχετικές στατιστικές παραμέτρους, αλλά και στη διαλεκτική τους σχέση και σύγκρουση με άλλα κοινωνικά φαινόμενα, ωστε να αποκτά κάποια στοιχειώδη επιστημονική βάση.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 1:59 μμ
Βασικά τα φροντιστήρια υπάρχουν όχι γιατί δεν μαθαίνουμε στο σχολείο, αλλά επειδή υπάρχει αυτός ο τρελός ανταγωνισμός για το ποιος θα γράψει 0.01 παραπάνω στις πανελλήνιες, οπότε μετράει ποιος έχει τον καλύτερο προπονητή, κάποια φυσικά ταλέντα Θέμη δεν μετράνε, μιλάμε για μέσο όρο
Αν αφαιρεθεί ο θεσμός των πανελληνίων θα αφανιστούν τα φροντιστήρια. Βέβαια τι θα βάλουμε στην θέση τους? Αυτό είναι από άλλη συζήτηση. Εγώ είμαι υπέρ των διδάκτρων, ας δίνει το κράτος στους επιτυχόντες των πανελληνίων υποτροφίες ας πούμε στους 80000 καλύτερους και μετά οι υπόλοιποι με δίδακτρα. Ποιος θα πάει φροντιστήριο όταν μπορείς να αποταμιεύσει και να πάει κατευθείαν πανεπιστήμιο.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 4:17 μμ
Σχετικά με τους ‘αιώνιους φοιτητές’, ίσως κάτι να άλλαζε αν κάθε φορά που κάποιος δεν περνάει τη βάση υπολογιζόταν στο μέσο όρο του. Ίσως έτσι να κάνανε προσπάθει να περάσουν το μάθημα με την πρώτη. Από την άλλη αν σταμάταγε η επιδότηση των γονέων είμαι σίγουρος ότι θα έβρισκαν τρόπο να διαβάσουν.
Όταν στην Ελλάδα η μέση ηλικία εισαγωγής στο εργατικό δυναμικό είναι τα 28, μιλάμε για φαινόμενο καθυστερημένης ανάπτυξης.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 5:06 μμ
Δεν ξέρω τι γίνεται στις κοινωνικές ή θεωρητικές επιστήμες, αλλά στις θετικές επιστήμες, το να μην περάσεις ένα μάθημα με την πρώτη, δεν είναι και κάτι που συμβαίνει σπάνια. Όταν σπούδαζα και μαθήματα μαθηματικής φύσεις είχανε ποσοστό επιτυχίας λιγότερο του 5% δεν πιστεύω ότι είναι αποκλειστική ευθύνη του φοιτητή που δεν έγραψε. Και δυστυχώς ανά τμήματα και σχολές υπάρχουνε αυτά τα παραδείγματα. Τότε τι γίνεται;
Από την άλλη, δεν μπορώ να καταλάβω που ενοχλούνε οι αιώνιοι φοιτητές. Συνήθως τα έχουνε παρατήσει τελείως και είτε δουλέυουνε είτε κάθονται. Ούτε των προνομίων των κανονικών φοιτητών απολαμβάνουν (πχ πάσο) και ούτε βιβλία μιας και απο την στιγμή που έχουνε γραφτεί στο μάθημα, δεν δικαιούντε ξανά το σύγγραμα του μαθήματος. Στα μαθήματα δεν πηγαίνουνε, οπότε δεν έχουμε και πρόβλημα συνοστισμού στις αίθουσες. Οπότε που είναι το πρόβλημα με τους αιώνιους φοιτητές;
Επίσης εκ των πραγμάτω για την ένταξη στο εργατικό δυναμικό σκέψου το εξής. Περνάς σε μια σχολή με την 2η χρονιά που δίνεις εξετάσεις, οπότε είσαι 18-19, τελειώνεις στην ώρα σου, μετά από 4-5 χρόνια, κάνεις ένα μεταπτυχιακό , πας και φαντάρος γαι τους άντρες, κάνεις και ένα 3μήνο ή 6μήνο να βρεις μια δουλειά, οπότε τελικά εκ των πραγμάτων μπαίνεις στον εργασιακό χώρο στα 26-27 σου και δεν ήσουνα και αιώνιος φοιτητής. Τα 1-2 χρόνια είναι το πρόβλημα για αυτή την κοινωνία; Αφού έτσι και αλλιώς με τα 60-65 χρόνια θα πάρει σύνταξη. Εάν πάρει και σύνταξη :)
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 7:02 μμ
μαζική υστερία.
απαντώ στον τίτλο.
την εποχή που χτιζόταν ο Παρθενώνας (τότε πήγαινα σχολείο) δεν το χρειάστηκα ποτέ. Η πλειοψηφία και τότε πήγαινε…
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 7:18 μμ
φυσικα υπαρχει καποια πιθανοτητα να τα καταφερεις χωρις φροντιστηριο. αλλα το φροντιστηριο αυξανει τις πιθανοτητες σου. Απο την στιημη που ολοι οι αλλοι κανουν φροντιστηριο, εχει νοημα να κανεις και συ, ειναι με λιγα λογια ισορροπια Νας να κανουν ολοι φροντιστηριο.
Για να περασουμε σε μια ισορροπια που δεν κανει κανεις φροντιστηριο (οπως πχ στην Γερμανια), χρειαζεται ριζικη βελτιωση του σχολειου και φυσικα αλλαγη του παπαγαλοσυστηματος εξετασεων.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 7:55 μμ
Σωτήρη και Rebel: ασφαλώς χρειάζονται στατιστικά στοιχεία. Αλλά μην το λέτε σε μένα αυτό. Να το πείτε στους ιθύνοντες. Επειδή αυτοί δεν κάνουν τη δουλειά τους εμείς δεν θα συζητάμε;
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 8:23 μμ
Υπάρχει και ένα καλό σε αυτή την υπόθεση: Ο μέσος απόφοιτος λυκείου που περνά σε Πανεπιστήμιο είναι 1-2 χρόνια μπροστά σε γνώσεις και βασική εκπαίδευση σε σχέση με τον αντίστοιχο σε άλλα κράτη (π.χ. Γερμανία, Η.Π.Α.). Αυτό για μένα δείχνει την αποτελεσματικότητα του ανταγωνισμού, και τη συνεισφορά της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Γιατί ο γονέας έχει τη δυνατότητα να επιλέξει τον καθηγητή π.χ. μαθηματικών του οποίου οι απόφοιτοι έγραψαν ψηλούς βαθμούς. Γιατί ο μαθητής ξέρει οτι σημασία δεν έχει τι θα γράψει, αλλά τι θα γράψει σχετικά με τους άλλους.
Δε στηρίζω την παραπαιδεία, απλά γνωρίζω οτι η σκέτη κατάργησή της θα έριχνε το επίπεδο. Πρέπει να γίνουν πρώτα αλλαγές στο σχολέιο. Ίσως αν ο μαθητής/γονέας είχε τη δυνατότητα να επιλέξει σε ποιού καθηγητή το τμήμα να πάει να μάθει π.χ. φυσική Β’ Λυκείου, να ξεκινούσε και λίγος ανταγωνισμός στα σχολεία…
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 8:32 μμ
Εγώ πάντως στο Λύκειο στο φροντιστήριο απέτυχα ενώ στην αριστοτελικού τύπου διδασκαλία ενώπιος-ενωπίω με ένα καθηγητή πέτυχα και μάλιστα πολύ καλά.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 8:55 μμ
@Ioannis αυτό το καλό δεν είναι απόρροια της παραπαιδείας, αλλά του κράτους που εξετάζει βάσει συγκεκριμένης ύλης. Για παράδειγμα στις ΗΠΑ μπορεί κανείς να βγάλει το λύκειο με τα μαθηματικά του Ελληνικού γυμνασίου. Αυτό όμως επειδή οι αρχές στις ΗΠΑ θέτουν χαμηλά στάνταρ στα μαθηματικά και τις θετικές επιστήμες.
Νοεμβρίου 8, 2007 σε 10:32 μμ
Είμαι μαθητής της Γ’Λυκείου και ξεκήνισα το φροντιστήριο απο τον Αύγουστο.Αύτο που ‘εχω παρατηρήσει είναι πως τα φροντιστίρια είναι αναγκαία μόνο στις τελευταιες δυο τάξεις του Λυκείου,και ιδιαιτερα σε εμένα που ζουσα μέχρι πρόπερσι στην γερμανία,όπου τα παιδιά δεν κάνουν φροντιστήρια.Επίσης στην γερμανία δεν υπάρχουν σχολικά βιβλία με την εννοια οτι κάθε σχολείο διαλέγει απο κάποιους εκδοτικούς οίκους πιο βιβλίο θέλει να προσφέρει στους μαθητές του,και όχι όπως εδώ που όλα τα σχολεία παίρνουν τα βιβλιά του οργανισμού.
Κατα τη γνώμη μου,τα φροντιστίρια πρέπει να καταργηθούν έργο δύσκολο αφού πίσω απο αυτά βρίσκονται χιλιάδες αδιόριστοι καθηγητές, που θα μείνουν στο δρόμο.
Ότι και να πω λίγο θα είναι για αυτο σας αφήνω να λύσετε μονοι σας το άλυτο πρόβλημα της παιδείας.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 12:12 πμ
@SimonSays αν το στάνταρ εξετάσεων ήταν χαμηλό τότε θα περνούσαν όλοι. Ο λόγος δεν είναι αυτός.
Το σχολείο στην Αμερική είναι πολλών ταχυτήτων. Ο μαθητής λυκείου μπορεί να έχει πάρει έως και μαθήματα πανεπιστημιακού επιπέδου, η να μαθαίνει ακόμα την προπαίδεια. Προφανώς άλλη τύχη θα έχει ο ένας και άλλη ο άλλος. Επίσης μην ξεχνας οτι ο μέσος Αμερικανός μαθητής ξέρει οτι άμα γίνει κομμώτρια (no offense για τις κομμώτριες) θα πάει μπροστά στη ζωή του. Ξένες γλώσσες δεν ξέρει, γιατί στο σχολείο του μαθαίνουν όπως και στην ελλάδα και δεν πάει φροντιστήριο. Το ίδιο παιδί, το απόγευμα παίζει xbox 360 αντί του έλληνα που κάτι μαθαίνει στο φροντιστήριο.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 1:42 πμ
@Ioannis: Όντως τα σχολεία είναι πολλών ταχυτήτων και για τον λόγο που λες αλλά και επειδή τα κονδύλια για την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση καθορίζονται σε επίπεδο τοπικό (county level) και όχι κρατικό (federal level) ή και πολιτειακό (state level). Σχετικά με τις επιλογές καριέρας αυτό έχει πιο πολύ να κάνει με τις συνθήκες του κάθε τόπου. Παράδειγμα στο Michigan όπου ζεις εσύ η δουλειά σε εργοστάσιο δεν είναι καθόλου εγγυημένη πια.
Σχετικά με τις γνώσεις για να πάει κανείς μπροστά στις ΗΠΑ (να έχει δηλαδή ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης), αν δούμε τις σημερινές τιμές ακινήτων και ιατρικής ασφάλισης τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα για μια κομμώτρια. Ίσως πιο εύκολα σε σχέση με την Ελλάδα, αλλά δεν λέει πολλά αυτό.
Επιμένω ότι αν ρίξει κανείς μια ματιά στα μαθηματικά του SAT (οι εξετάσεις πολλαπλής επιλογής που δίνουν στις ΗΠΑ στην Δευτέρα λυκείου) και αυτά του Ελληνικού γυμνασίου είναι η νύχτα με τη μέρα. Εξ’ού και η διαφορά γνώσεων στον μέσο όρο. Μια παρόμοια μελέτη στις περισσότερες χώρες θα δείξει ότι η ύλη που διδάσκεται στις ΗΠΑ στους περισσότερους μαθητές λυκείου είναι χαμηλότερου επιπέδου.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 1:56 πμ
Μα και τα μαθηματικά του GRE (για αποφοίτους πανεπιστημίου) είναι πολύ χαμηλού επιπέδου. Για την εξέταση ειδικών γνώσεων στα μαθηματικά υποθέτω υπάρχει subject GRE test.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 3:26 πμ
“Ο μέσος απόφοιτος λυκείου που περνά σε Πανεπιστήμιο είναι 1-2 χρόνια μπροστά σε γνώσεις και βασική εκπαίδευση σε σχέση με τον αντίστοιχο σε άλλα κράτη (π.χ. Γερμανία, Η.Π.Α.). Αυτό για μένα δείχνει την αποτελεσματικότητα του ανταγωνισμού, και τη συνεισφορά της ιδιωτικής εκπαίδευσης. ”
Gia th Germania exete mallon adiko. Oi apofoitoi tou Gymnasium sxedon profanws exoun perissoteres gnwseis. Epipleon, o apofoitos tou Ellhnikou Lykeiou pou grafei 8 stis ejetaseis, h pairnei me to zori 12 sto Lykeio den jerw posa jerei apo ayta pou ypoti8etai oti didasketai. Ara gia to meso oro den jerw pws na bgaloume symperasma.
Epipleon, den eimai bebaios oti o mesos oros einai shmantiko mege8os. Ti ennoeite meso oro; To ma8hth tou 15 sto Lykeio; To ma8hth pou perase teleytaios sthn 8h protimhsh tou stis panellhnies; To spoudasth twn TEI; Pisteyete oti an paroume ena tyxaio ma8hth ths 3hs Lykeiou, mh 8etikhs katey8ynshs, 8a mporei na kanei mia opoiadhpote paragwgish; Gia na mhn poyme gia o,tidhpote praktiko, opou syxna oi kalyteroi ellhnes ma8htes exoun mayra mesanyxta. To akolou8o xwrio apo to Feinman, pou afora th Vrazilia, tairiazei kouti sthn Ellada:
http://www.gorgorat.com/ (look for triboluminescence and scroll up to the beginning of the passage.)
Mhpws apla 8elete na anaferete kati swnei kai kala 8etiko gia thn ellhnikh deyteroba8mia ekpaideysh;
Kai mia eyxh, apo to Feynman pali:
“So I have just one wish for you— the good luck to be somewhere where you are free to maintain the kind of integrity I have described, and where you do not feel forced by a need to maintain your position in the organization, or financial support, or so on, to lose your integrity. May you have that freedom.” Richard P. Feynman 1974
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 3:49 πμ
ανάγκη για μαζική υστερία!
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 5:30 πμ
Θα συμφωνήσω με τον Ανώνυμο. Υποθέτουμε οτι το επίπεδο λυκείου π.χ. για μένα που είμαι αγγλία είναι χαμηλό βασιζόμενη στο επίπεδο μαθηματικών που διδασκόμαστε στα πανεπιστήμια. Η διαφορά όμως είναι ότι σε ένα Αγγλικό Πανεπιστήμιο θα υπάρχουν και αρκετοί ενήλικες(25-50) που γύρισαν στα θρανία για να έχουν μια δεύτερη ευκαιρία στην μόρφωση, οι οποίοι λόγο απουσίας έχουν ξεχάσει τι μάθανε πριν μια πενταετία στην καλύτερη δεκαετία συνήθως. Ο μέσος ‘Άγγλος που έρχεται από A levels είναι αρκετά δυνατός στα μαθηματικά και σε ίδιο επίπεδο με τον Έλληνα όμως σε μια τάξη που υπάρχουν διαφόρων ειδών μαθητές δεν μπορείς να τρέχεις το πρόγραμμα βάση του καλύτερο.
Για μένα τα φροντιστήρια δεν σου μαθαίνουν τίποτα, απλώς ξανακάνουμε πρακτική πάνω σε αυτά που μάθαμε στο σχολείο προκειμένου να γράψουμε καλύτερα στις πανελλήνιες. Αν το άφηνες μόνο στο σχολείο πάλι θα μάθαινες απλώς θα απέδιδες λιγότερο στις πανελλήνιες. Το αποτέλεσμα είναι λιγότερος ελεύθερος χρόνος για να αναπτύξουμε τις προσωπικότητες μας ή άλλες ικανότητες μας.
¨οπως λέω και παραπάνω η ύπαρξη των φροντιστηρίων οφείλεται στις περιορισμένες θέσεις για πανεπιστήμιο. Αν αλλάξει το σύστημα θα εξαλειφθούν τα φροντιστήρια σχεδόν αυτομάτως. Αλήθεια τι θα τους κάνουμε τόσους καθηγητές αμα διαλυθεί το φροντιστήριο? Μα προφανώς θα τους μετεκπαιδεύσουμε να γίνουν καθηγητές πανεπιστημίων, έτσι δεν θα χαραμίζετε όλοι αυτή η παραγωγικότητα σε άχρηστες επαναλήψεις.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 12:20 μμ
Μιά από τις πολλές παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας αφορά και την τάση της να καλύπτει πάγιες αδυναμίες με το να προσφεύγει σε αποσπασματικές διαπιστώσεις που τονίζουν το έλασσον και αποκρύπτουν το μείζον. Ενίοτε, πολλές από αυτές τις διαπιστώσεις βασίζονται σε μεθοδολογικά ασαφείς διαχωρισμούς και δεδομένα. Έτσι, αντί κάθε είδους συμπεράσματα και διαπιστώσεις να βασίζονται σε δεδομένα και μελέτες, συχνά η κυρίαρχη άποψη βασίζεται σε συλλογικούς μύθους άγνωστης προέλευσης και ελλειπούς τεκμηρίωσης.
Στην περίπτωση της επίδοσης των μαθητών της δευτεροβάθμιας, ο ΟΟΣΑ (OECD για τους αγγλομαθείς, OCDE για τους γαλλομαθείς) έχει κάνει αναλυτικότατες αξιολογήσεις στα πλαίσια του “Programme for International Student Assessment” (PISA – γουγλίστε και θα βρείτε πάμπολλες πληροφορίες και την σελίδα του ΟΟΣΑ με αναλυτικότατα στοιχεία και reports). Περιορίζομαι εδώ να δώσω την αναφορά σε ένα μόνο report, περί αξιολόγησης της επίδοσης 15άχρονων στα μαθηματικά. Δείτε τον πίνακα 2.9a στη σελίδα 70 (και διαβάστε και το report). Η επίδοση των 15άχρονων ελληνόπουλων υστερεί της επίδοσης των συνομήλικών τους όλων των υπολοίπων χωρών της ΕΕ που μετείχαν στη μελέτη (19 τον αριθμό αν μετράω καλά), και υπερτερεί μόνο χωρών όπως η Ουρουγουάη, η Σερβία, η Τουρκία, η Ταϋλάνδη, κ.ο.κ. Καμαρώστε χάλια: http://www.pisa.oecd.org/dataoecd/58/41/33917867.pdf
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 12:40 μμ
Replace “Δείτε τον πίνακα 2.9a στη σελίδα 70″ with “Δείτε το Figure 2.16a στη σελίδα 91″ (τίποτα δεν αλλάζει στα συμπεράσματα).
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 12:52 μμ
Μάλλον συμφωνώ με τα καθισμένα πουλάκια. Καμιά φορά κρίνω κι εγώ το επίπεδο στην Ελλάδα με τους φοιτητές που έρχονται για μεταπτυχιακά, λες και αυτοί είναι οι τυπικοί μαθητές. Ο τυπικός μαθητής είναι μάλλον αυτός που μετράει ο ΟΟΣΑ. Φυσικά υπάρχουν και καλοί που εκμεταλεύονται τις ευκαιρίες που υπάρχουν ακόμα και σ’ένα κακό σύστημα αλλά αυτό δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Πιστεύω, όπως έχω πει πολλάκις. οτί ένα από τα βασικότερα προβλήματα είναι η πρόσληψη χαμηλού επιπέδου διδασκόντων για μια σειρά ετών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Τώρα είναι καλύτερα τα πράγματα στις προσλήψεις, αλλά δεν υπάρχει αξιολόγηση, ουσιαστικός έλεγχος, κανείς δε μετράει αποδόσεις.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 9:09 μμ
@τρία πουλάκια κάθονται: Συμφωνώ μαζί σου οτι είναι καλύτερο να μιλάμε με στοιχεία. Όταν έχουμε, να τα λέμε. Πολλές φορές όμως δεν έχουμε στοιχεία και τότε απλά ακφράζουμε απόψεις μέσα από την εμπειρία μας.
Το παράδειγμα που έστειλες είναι καλό. Όμως:
1) Δεν είναι ακριβώς μαθηματικά αυτό το τέστ, είναι και λίγο τέστ νοημοσύνης (αν διαβάσεις τις ερωτήσεις)
2) Κανένας δεν είπε οτι το θέμα εστιάζεται στα μαθηματικά. Σημασία έχει κατά μέσο όρο σε όλα τα μαθήματα πόσο μακριά έχεις φτάσει. Π.χ.
α) Όταν ήμουν 15 χρονών έκανα 1 μήνα γυμνάσιο στη Γερμανία. Τα μαθηματικά τους ήταν μια χαρά, όμως στη γλώσσα και την έκθεση μάθαιναν ακόμα ορθογραφία.
β) Θέλω να πιστέυω ότι ο μέσος μαθητής λυκείου ξέρει την παράγωγο του χ2. Ο μέσος αμερικανός την μαθαίνει στο δεύτερο έτος. Μέχρι τότε, ο έλληνας φοιτητής μηχανικός έχει διδαχθεί μερικές διαφορικές εξισώσεις και πολλαπλά ολοκληρώματα.
Ζητώ συγνώμη που δεν έχω να καταθέσω κατι παραπάνω από προσωπική εμπειρία.
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 9:12 μμ
“Θέλω να πιστέυω ότι ο μέσος μαθητής λυκείου ξέρει την παράγωγο του χ2.”
Κι εγώ θέλω να πιστεύω στον Αη Βασίλη…
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 9:15 μμ
“…ο έλληνας φοιτητής μηχανικός έχει διδαχθεί μερικές διαφορικές εξισώσεις και πολλαπλά ολοκληρώματα.”
Αυτή η διαπίστωση που στηρίζεται, αν όχι στην προσωπική εμπειρία μόνον? Υπάρχουν γνωστικά τεστ αποφοίτων που να την επιβεβαιώνουν? Μιλάμε για μέσους όρους απόφοιτων και σύγκριση τέτοιων μέσων όρων η παίρνουμε κάποια αυθαίρετα όρια στις κατανομές, πχ το κορυφαίο 10% των αποφοίτων του ελληνικού πολυτεχνείου και το συγκρίνουμε με το μέσο όρο του Αγγλικού ή Γερμανικού;
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 11:36 μμ
Υπαινίσσεσαι, μήπως, πως η κακή επίδοση των ελληνόπουλων είναι θέμα χαμηλής νοημοσύνης του περιούσιου λαού; πω πω, φωτιά θα πέσει να σε κάψει. Σοβαρά πάντως, καλό θα είναι να δεις το πλήρες τεστ. Όλα τα στοιχεία υπάρχουν στο http://www.pisa.oecd.org – επίσης και η μεθοδολογία. Νομίζω πως όλη η μελέτη (και η παρουσίαση) είναι εξαιρετικά προσεκτική και υπάρχει υλικό για ενασχόληση αρκετών ωρών.
Δες το λινκ πιο πάνω. Εκτός της μαθηματικής ικανότητας (και problem-solving skills), μετράται η επίδοση σε ανάγνωση και στις επιστήμες.
Ακόμη και αν ισχύει αυτό, δε νομίζω πως λέει πολλά. Η ερώτηση είναι πόσο καλά κατανοητό γίνεται κάτι σε όσο μεγαλύτερο ποσοστό. Όσο για προσωπικές εμπειρίες με έλληνες πτυχιούχους, τα τρία πουλάκια θα προτιμήσουν να σφυρίξουν αδιάφορα…
ΥΓ: Αναρωτιέμαι αν στην Ελλάδα έγινε κάτι με τα ευρήματα αυτής της μελέτης. Όταν δημοσιοποιήθηκε είχαν υπάρξει κάποια σχόλια στις εφημερίδες που επεσήμαναν την κακή επίδοση των ελληνόπουλων, αλλά είχαν υπάρξει και αρκετά άλλα που υποτιμούσαν την αξία των ευρημάτων με το απίθανου κάλλους επιχείρημα πως τα τεστ ήταν προσανατολισμένα σε αγγλοσαξωνικές κατευθύνσεις και άρα δεν μας πολυαφορούν: αλίμονο – σιγά μην και δεν έβρισκαν δικαιολογία όσοι βολεύονται από την ελληνική υστέρηση να απορρίψουν ό,τι δεν τους κολακεύει…
Νοεμβρίου 9, 2007 σε 11:49 μμ
Κάπου διάβασα ότι τον προσεχή Δεκέμβριο θα δημοσιοποιηθούν τα αποτελέσματα της PISA 2006 (τα τελευταία δημοσιοποιημένα είναι από το τεστ του 2003).
Επίσης άκουσα από καλά πληροφορημένη πηγή ότι η Ελλάδα προσπάθησε να κάνει cheat, δηλαδή να αποκλείσει αδύνατους μαθητές. Παρ’ όλα αυτά, η επίδοση των Ελληνόπουλων ήταν κάτω από το μέσο όρο.
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 12:25 πμ
Ψάχνοντας στο γούγλη μην τυχόν και βρω επιβεβαίωση των όσων — πρωτοφανούς ξεφτίλας — γράφει ο Θέμης (αν αληθεύουν οι πληροφορίες του), βρήκα το ακόλουθο: http://links.jstor.org/sici?sici=0305-4985(200306)29%3A2%3C139%3ACOORES%3E2.0.CO%3B2-A
Το άρθρο (γραμμένο από έναν αρκετά γνωστό Βρετανό οικονομολόγο) εφιστά την προσοχή στα αποτελέσματα της PISA-2000 (σε σχέση με την επίδοση των Βρετανών μαθητών) διότι μεθοδολογικές επιλογές της μελέτης του ΟΟΣΑ ίσως έχουν οδηγήσει σε αποτελέσματα που μπορεί να εξωραΐζουν την πραγματικότητα και να την δείχνουν καλύτερη από ό,τι πραγματικά είναι.
Άλλοι λαοί, άλλες αντιλήψεις… Τι ξέρουν όμως οι κουτόφραγκοι…
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 12:26 πμ
Το λινκ στο πιό πάνω δεν βγήκε καλά – κλικ εδώ για το άρθρο στο οποίο αναφέρομαι
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 12:39 πμ
Για όποιον ενδιαφέρεται:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_literacy_rate
Το literacy rate της Ελλάδας είναι 97.8
http://en.wikipedia.org/wiki/Human_Development_Index
Στο HDI index καλά πάμε.
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 12:45 πμ
Ε καλά – κι εκεί μόνο Ισπανία/Κύπρο/Πορτογαλία περνάμε από ΕΕ-27. Φυσικά, το literacy rate δεν μετρά τους λειτουργικά αναλφάβητους.
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 1:31 πμ
Μα η Ελλάδα είναι αναπτυγμένη χώρα! Αν είχαμε υψηλά ποσοστά αναλφαβητισμού δε θα συζητάγαμε για … παραγώγους! Το θέμα είναι να μην πάει πίσω….
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 6:37 μμ
Ναι το φρονιστήριο είναι μια μαζική υστερία που δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που λύνει.
Εσείς οι γονείς εκεί έξω που νομίζετε ότι βοηθάτε τα παιδιά σας με το να τα στέλνετε φροντιστηριο, να ξέρετε ότι γελιέστε! Μιλάω μόνο από προσωπική πείρα, αλλα για μένα πολλά από τα παιδία του φροντιστηρίου καταλήγουν κακομαθημένα. Μαθημένα σε μασημένη τροφή. Είναι ταϊσμένα γνώση με το κουταλάκι σε όλη την μαθητική τους ζωή, «Για να περασεις πρέπει να μάθεις αυτό και αυτό και αυτό.». Αποτέλεσμα; Όταν βρεθούν τελικά στο πανεπιστήμιο δεν ξέρουν πώς και που να διαβάσουν. Πώς να κρατήσουν σημειώσεις, η καν να χρησιμοποιήσουν το ευρετήριο στα βιβλία! Συμπτωση ότι στην εξεταστική πιο έυκολα μετρούσες πόσοι ΔΕΝ αντέγραφαν; Τα παραλέω θα πούνε μερικοί… ίσως… δεν έχω στατιστικές αλλά τα έχω ζήσει.
Δεν λέω κάποιες φορές το φροντιστήριο χρειάζεται, ως συμπλήρωμα όμως. Όταν έχεις ελλείψεις, ή άμα σου τύχει άχρηστος καθηγητής στο σχολείο. Έμεις στην Ελλάδα το έχουμε κάνει κανόνα, με αποτέλεσμα να αποδυναμώνουμε το «κανονικό σχολειο».
Έγω, ως ένα από τα λιγα παιδιά που δεν πήγα φροντιστήριο ποτέ, στην μαθητική μου ζωή τα βρήκα συχνά σκούρα χάρη στα φροντιστήρια. Ούτε οι καλοί καθηγητές μπορούσαν να αποδώσουν ούτε γινόταν τίποτα ώστε να σουλοποθούν οι απαράδεκτοι.
Όταν όλοι γύρω βλέπουν το σχολείο ως αναγκάιο κακό κανείς καθηγητής, όσο καλός κιαν είναι δεν μπορεί να αποδώσει. Όταν σε μία τάξη το 99% σκέφτεται: «Δεν βαριέσαι θα μου εξηγήσει στο φροντιστήριο μετά, ας κάνω χαβαλέ» δεν φταίει μόνο ο καθηγητής αν αποτυχαίνει. Και άμα τύχει ο ανίκανος καθηγητής; Πάλι, όλοι πηγαινουν φροντιστήριο οπότε κανείς δεν νοιάζεται εαν δεν κάνει την δουλειά του.
Θα ήτανε πολύ πιο επικερδές για εμάς ως κοινωνία να αναβαθμίσουμε το «κανονικό σχολειο» αντί να στρεφόμαστε στην παραπαιδία. Πώς όμως; Έγω βλέπω μόνο έναν φαύλο κύκλο όπου κανείς δεν τολμάει να πει όχι στην παραπαιδία γιατί «Όλοι πρέπει», «όλοι πάνε» και «είναι το μέλλον των παιδιών μας, δεν μπορούμε να τσιγκουνευτούμε».
Νοεμβρίου 10, 2007 σε 7:43 μμ
Ενδιαφέροντα αρθράκια του Γιάννη Βούλγαρη στα Νέα:
http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20071110&nid=6546644
http://www.tanea.gr//Article.aspx?d=20071110&nid=6546668
«Σε αυτό το παθολογικό πεδίο, προστίθεται το αντίθετο σύμπτωμα. Ο υπερπροστατευτισμός των γονιών προς τα παιδιά…. Η κοινωνική μας σχιζοφρένεια παράγει παιδιά που δυσκολεύονται να επεξεργαστούν την έννοια των ορίων γιατί κανείς δεν τους τα θέτει και γιατί οι επιθυμίες τους ικανοποιούνται πριν καν συνειδητοποιηθούν και, επομένως, δυσκολεύονται να ενηλικιωθούν και να διαμορφώσουν το «εγώ» τους. …βλέπουμε την πολιτική και τους «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» να επιδίδονται σε ακατάσχετη κολακεία των νέων, δικαιολογώντας ό,τι θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται ως βαθύτατα ανησυχητικό σύμπτωμα. … δυστυχώς τα κόμματα της Αριστεράς. Παράδοξη, μα την αλήθεια, εξέλιξη για το ΚΚΕ και τον ΣΥΝ, όπου ηγούνται στελέχη που γαλουχήθηκαν πολιτικά με το σύνθημα «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα» στην παλαιά ΚΝΕ του Γρηγόρη Φαράκου. …Ο πρόσφατος νόμος για την Ανώτερη Εκπαίδευση θα είναι απλή ασπιρίνη μπροστά σε αυτή την εξέλιξη.
Όχι για τα μέτρα που περιέχει ή δεν περιέχει, όσο γιατί στο πανεπιστήμιο δεν υπάρχουν οι εσωτερικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. ….Αυτό όμως δεν σημαίνει αναγκαστικά παράδοση στην ψευτοαριστερίστικη ηγεμονία. Μπορούν άραγε οι πανεπιστημιακοί του αριστερού και κεντροαριστερού χώρου να συγκλίνουν σε μια συναντίληψη που θα δημιουργήσει την αναγκαία εσωτερική κρίσιμη μάζα για την αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος; »
Νοεμβρίου 11, 2007 σε 11:24 πμ
Η κατακλείδα του άρθρου του κ. Βούλγαρη δυστυχώς είναι απογοητευτική τα μάλα.
“Στους διδάσκοντες όμως γιατί να αρκεί; Όλοι ξέρουμε ότι το πανεπιστήμιο και η φοιτητική νεολαία είναι φυσικός χώρος του ριζοσπαστισμού. Αυτό όμως δεν σημαίνει αναγκαστικά παράδοση στην ψευτοαριστερίστικη ηγεμονία. Μπορούν άραγε οι πανεπιστημιακοί του αριστερού και κεντροαριστερού χώρου να συγκλίνουν σε μια συναντίληψη που θα δημιουργήσει την αναγκαία εσωτερική κρίσιμη μάζα για την αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος; Είναι προφανές ότι το ερώτημα αφορά πρωτίστως τον χώρο του ΠΑΣΟΚ και του «όλου ΣΥΝ»”
Με άλλα λόγια, δε μας ενδιαφέρει ένα πανεπιστήμιο που μορφώνει και κάνει έρευνα. Μας ενδιαφέρει πρωτίστως να διατηρηθεί/επανακαταληφθεί “ως φυσικός χώρος του ριζοσπαστισμού”. Μας ενδιαφέρει πρωτίστως να (ξανα)κερδίσουμε την ιδεολογική επικυριαρχία που τώρα έχουν “αλλων αντιλήψεων” αριστεροί — επίσης αυτοαποκαλούμενοι ριζοσπάστες — και μας κλείνουν και τα γραφεία!
Γιαυτό λοιπόν στην προσπάθεια για την αλλαγή αυτής της νοσηρής κατάστασης που επικρατεί, πρώτα βάζουμε το κομματικό/ιδεολογικο-πολιτικό “φίλτρο”! Δεν θέλουμε συνεργασία με άλλους συναδέλφους μας!
Τρομερά πράματα δηλαδή. Αυτή η τόσο κυνική ομολογία ότι, ναι μεν να διορθωθεί η κατάσταση στα πανεπιστήμια, αλλά μην τυχόν και φύγει η διαδικασία από τον έλεγχο της αριστεράς, είναι θλιβερή. (Δε σχολιάζω καν την συμπερίληψη του ΠΑΣΟΚ στην αριστερά, δε με αφορά άλλωστε αυτή η συζήτηση.)
Κρίμα κ. Βούλγαρη. Αλλά καλύτερα που μας το κάνατε λιανά.
Νοεμβρίου 11, 2007 σε 10:30 μμ
Και να κιένας λόγος για κατάληψη:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_11/11/2007_248320
Οι μαθητές, μαζί με τους καθηγητές, ενός από τα σχολεία που θα τοποθετηθούν οι εγκάθετοι, ανάξιοι διευθυντές, να κάνουν κατάληψη (με μαθήματα, αλλά και ώρες δημόσιας ενημέρωσης και συζήτησης) διαμαρτυρόμενοι για το θέμα.
Για να το δούμε.
Και βέβαια, ανάγλυφες οι ευθύνες του άθλιου κράτους μας και των συνδικαλιστών. Τα υπηρεσιακά συμβούλια διαγράφονται ως χώρος διαπλοκής.
Νοεμβρίου 16, 2007 σε 2:42 πμ
Αν και καθυστερημένα, αν και επαγγελματίας φροντιστής, συμφωνώ απόλυτα πως ο θεσμός πλέον του φροντιστηρίου είναι, όσον αφορά την έκταση και την βαρύτητα, παράλογο προιόν παράνοιας αλλά και ατολμίας και αδιαφορίας.
Η λύση είναι απλή και ας το κλείσω το φροντιστήριο.
Η τελευταία τάξη του λυκείου να είναι προαιρετική και προπαρασκευαστική για όσους μαθητές επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές στην επόμενη βαθμίδα της εκπαίδευσης. Αν φοβούνται την ανεργία των εκπαιδευτικών που εργάζονται ήδη στα φροντιστήρια ας προσλάβουν μερικούς,τους καλύτερους, αλλά όχι ως μόνιμους δημόσιους υπάλληλους.
Νοεμβρίου 16, 2008 σε 3:18 μμ
[...] συζήτηση περί δαπανών για την Παιδεία“, μαζί με “Φροντιστήρια: ανάγκη ή μαζική υστερία;” και “Φροντιστήρια: ανάγκη ή μαζική υστερία; (part [...]