Ορμώμενος από το τελευταίο σχόλιο του Βασίλη Βεσκούκη («προτείνω να ανοίξουμε άλλο θέμα για να συζητήσουμε τα της γενικότερης κακοδαιμονίας του έθνους») και από την έμφαση σε προβλήματα νοοτροπίας που έχει δοθεί από άλλους σχολιαστές, σκέφτηκα ότι θα ήταν χρήσιμη μιά όσο γίνεται πιό λεπτομερής καταγραφή αυτών των προβλημάτων. Δείτε το σαν μιά μορφή ψυχανάλυσης. Η συνειδητοποίηση μιάς κατάστασης μας βοηθάει μερικές φορές να την ξεπεράσουμε. Δεν έχει άμεση σχέση με τα πανεπιστήμια, αλλά φυσικά αφορά και αυτά.
Μπορεί να αλλάξει νοοτροπία ένας λαός, και αν ναι με ποιόν τρόπο; Πιστεύω πώς η απάντηση είναι «ναι» γιατί η ανθρώπινη συμπεριφορά είναι κάτι εύπλαστο. Ο Αριστοτέλης φαίνεται να πίστευε ακράδαντα ότι η ηθική δεν είναι κάτι έμφυτο αλλά κάτι επίκτητο. Πώς αλλάζει λοιπόν η νοοτροπία; Μάλλον με ένα συνδυασμό «μαστιγίου» και «καρότου». Από τη μιά με αυστηρή εφαρμογή των νόμων, από την άλλη με την Παιδεία και τον κοινωνικό διάλογο. Η Παιδεία εντός του σχολείου κατά γενική ομολογία πάσχει. Στο παρελθόν μιλήσαμε για την επικράτηση μιάς ψευτοπροοδευτικής ιδεολογίας που συνεχώς χαμηλώνει τον πήχυ. Η έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, ίσως και η ποιότητα των βιβλίων, επιτείνουν το πρόβλημα. Η Παιδεία εκτός σχολείου (οικογένεια, τηλεόραση, εφημερίδες) τείνει να αναπαράγει τις υπάρχουσες νοοτροπίες και μπορεί να βελτιωθεί μόνο με την κινητοποίηση πολιτών που νοιάζονται. Η παρακμή των πανεπιστημίων έχει αποδεκατίσει και τις τάξεις των διανοουμένων. Αντί για πραγματικούς διανοούμενους έχουμε γεμίσει μεταμοντέρνους τσαρλατάνους και κονφορμιστές αυλοκόλακες της πολιτικής εξουσίας. Οι κακές συμπεριφορές δεν θα εξαλειφθούν αν πρώτα δεν καταγραφούν και στιγματιστούν. Αντί να μιλάμε γενικόλογα για «αξίες», ας μπούμε στον κόπο να εξηγήσουμε ποιές θα έπρεπε αυτές να είναι.
Η αλλαγή της Ελλάδας δεν είναι επιλογή. Είναι επιτακτική ανάγκη. Το δημόσιο είναι καταχρεωμένο, οι ιδιώτες είναι καταχρεωμένοι, μεγάλες εκτάσεις πουλιούνται σε ξένους, ελληνικές επιχειρήσεις περιέρχονται σε ξένα χέρια (σήμερα πάνω από το 50% των μετοχών στο χρηματιστήριο ανήκει σε ξένα συμφέροντα), στους περισσότερους τομείς είμαστε ουραγοί στην Ευρώπη των 25, η διαφθορά κινείται σε αφρικανικά επίπεδα (διεθνής διαφάνεια), μικρές επιχειρήσεις κλείνουν ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης, κ.ο.κ. Η επιβίωσή μας ως ανεξάρτητο, αυτοπροσδιοριζόμενο έθνος δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Η χώρα δεν μπορεί να στηριχτεί μόνο στον τουρισμό. Πρέπει να γίνει πιό ανταγωνιστική στο διεθνή στίβο.
Αρχίζω λοιπόν την καταγραφή κακών νοοτροπιών και στρεβλών αξιών. Η λίστα αυτή θα εμπλουτίζεται συνεχώς με βάση τα κατατεθέντα σχόλια. Αργότερα θα δοκιμάσω να τα βάλω σε σειρά προτεραιότητας. Σας καλώ να προσθέσετε στη λίστα αλλά και να προτείνετε τρόπους να διορθωθούν τα προβλήματα αυτά.
* Η άκρατη ιδιοτέλεια συνοδευόμενη από πλήρη αδιαφορία για το δημόσιο συμφέρον
* Η χαμηλή αίσθηση του καθήκοντος.
* Ο φθόνος. Ξέρετε φυσικά το ανέκδοτο με την κατσίκα του γείτονα.
* Η νοοτροπία ότι το κράτος είναι «αγελάδα για άρμεγμα», ότι το δημόσιο χρήμα είναι «τζάμπα».
* Η μεροληπτική συμπεριφορά προς φίλους και συγγενείς που οδηγεί στην αναξιοκρατία (βλ. προηγούμενο αρθράκι)
* Η τεμπελιά, η νοοτροπία ήσσονος προσπάθειας (σε δημοσκόπηση πριν από λίγο καιρό οι Έλληνες και οι Κύπριοι ήταν πρώτοι (με ~70%) στη σημασία που δίνουν στον ελεύθερο χρόνο σε σχέση με την εργασία. Οι Γερμανοί ήταν τελευταίοι (~30%).)
* Η ηττοπάθεια, η πεποίθηση ότι «τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει»
* Η νοοτροπία του «ας βγάλει άλλος το φίδι από την τρύπα».
* Η απροθυμία ανάληψης ευθυνών (πάντα κάποιος άλλος φταίει, ποτέ εμείς)
* Ο χαμηλός βαθμός αυτενέργειας, η νοοτροπία να τα περιμένουμε όλα έτοιμα από το κράτος.
* Ο ευδαιμονισμός, η υπέρμετρη έμφαση στα υλικά αγαθά
* Η απροθυμία δημόσιας κριτικής προσώπων
* Ο υπέρμετρος κομματισμός/φεουδαρχισμός (ως νοοτροπία, όχι ως θεσμοί). Έχει μειωθεί τελευταία αλλά υπάρχει ακόμα. Η εθελοτυφλία στα μειονεκτήματα της δικής μας ομάδας και η δαιμονοποίηση των αντιπάλων. Η αδυναμία ή απροθυμία αντικειμενικότητας.
* Εθνική κομπορρημοσύνη, έλλειψη μετριοφροσύνης.
* Η εθνική μανία καταδίωξης, η ιδέα ότι ξένοι συνωμοτούν εναντίον μας.
* Κλασικές αξίες όπως η συμπόνοια, το ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο, βρίσκονται σε ύφεση (δείτε τις περιπέτειες της Αμαλίας).
* Χαμηλές φιλοδοξίες και επαρχιωτισμός (μας αρκεί να είμαστε ο καλύτερος του «χωριού» και όχι ο καλύτερος στη διεθνή αρένα)
* Ο αυταρχισμός και η έλλειψη δημοκρατικής κουλτούρας (π.χ. φοιτητές που κλειδώνουν συγκλήτους, χτίζουν γραφεία, κτλ)
* Αριστερά απωθημένα κατά της επιχειρηματικότητας και του κινήτρου του κέρδους
* Υπερβολικά συναισθηματική και ελλιπώς ορθολογική αντιμετώπιση της πραγματικότητας
*Η σύγχυση μεταξύ ελευθερίας και ασυδοσίας
*Η σύγχυση μεταξύ ευνομίας και καταστολής
(Πολλά από τα παραπάνω έχουν ήδη καταγραφεί και στηλιτευτεί από ανθρώπους όπως ο Νίκος Δήμου, ο Πάσχος Μανδραβέλης, κ.ά. Βλέπε «Δυστυχία του να είσαι Έλληνας».)
Ιουνίου 15, 2007 σε 9:31 πμ
Ενα πολύ σύντομο σχόλιο: Δεν χρειάζεται να ιεραρχηθούν τα θέματα. Η προτεραιτότητα που αποδίδουμε σε αυτά είναι τουλάχιστον εξαρτημένη από τη σκοπιά του παρατηρητή, ο οποίος συμμετέχει στο “παθογενές” δείγμα και δεν είναι αρκούντως ανεξάρτητος.
Αν είχα περιθώριο “50 λέξεις” για να σχολιάσω, θα έλεγα ότι ως λαός έχουμε χάσει την αγάπη για δημιουργία και την πίστη μας σε αυτή.
Τα υπόλοιπα είναι παράγωγα. Δεν είναι η κακή συμπεριφορά των “αρχόντων” μας που επάγει τη δική μας κακή συμπεριφορά. Είναι η επιλογή των αρχόντων τέτοια διότι δεν πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο για τον κόσμο και για εμάς εκτός από το να “βάλουμε χέρι στο μέλι” και εμείς προσωπικά. Τα παράγωγα φαινόμενα, έχουν συζητηθεί πολύ και από πολλούς, όμως σπάνια με όρους κατανόησης που θα γεννήσει την υπέρβαση.
Το ερώτημα κατά τη γνώμη μου είναι ποια από τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται παραπάνω είναι γεννεσιουργά και ποια είναι παράγωγα. Ας αρχίσει η συζήτηση…
Ιουνίου 15, 2007 σε 11:39 μμ
*Παθολογική προσήλωση στο παρελθόν, αγνοώντας εντελώς το μέλλον, εξαιτίας συνδρόμου κατωτερότητας με τις ανεπτυγμένες χώρες.
Όπως είπατε είμαστε ουραγοί των ανεπτυγμένων χώρων, αλλά τελικά είμαστε ουραγοί και στις αναπτυσσόμενες, για παράδειγμα την Ινδία. Στο μόνο που διακρινόμαστε, είναι στην αναμφισβήτητα ένδοξη (αρχαία τουλάχιστον) ιστορία μας. Προσδίνουμε λοιπόν δυσανάλογα μεγάλη αξία στο παρελθόν, και σίγουροι πλέον για την ανωτερότητά μας, δεν ανησυχούμε για το μέλλον μας.
Στο σύμπλεγμα αυτό κατωτερότητας, οφείλεται το εθνικό πανηγύρι, που αγγίζει τα όρια παροξυσμού, σε πιθανή διάκριση στον αθλητισμό ή στην Eurovision. Η εθνική μας υπερηφάνεια χρειάζεται οπωσδήποτε τόνωση, για να συμπορευθεί με το διάσημο παρελθόν μας.
Όσο για ότι δεν μπορούμε να στηριζόμαστε στον τουρισμό, αυτό είναι γεγονός, καθώς οι τουρίστες άρχισαν να στρέφονται προς πολυεθνικά ξενοδοχεία, με πακέτα που συμπεριλαμβάνουν φαί, ποτό, διανομή, all concluded νομίζω λέγονται τα πακέτα, ή κάπως έτσι. Εφόσον στα νησιά, “λήστευαν” συστηματικά τους τουρίστες(πχ νερό 3 ευρώ), προτιμάνε τώρα τις πολυεθνικές, οι μικρομεσσαίες επιχειρήσεις όπως ταβέρνες, μικρά ξενοδοχεία, μικροκαταστήματα κλείνουν η μια μετά την άλλη.
Προσθέτω εδώ άλλο ένα χαρακτηριστικό μας:
*Απουσία οποιουδήποτε σεβασμού απο τον πωλητή στον πελάτη, απο άποψη συνέπειας, φερεγγυότητας, τιμιότητας.
Εκτός απο τους τουρίστες, υποκλοπές στην Vodafone, κλέψιμο στις ταχύτητες της adsl απο τον ΟΤΕ, και πολλά άλλα.
Ελπίζω να μην έγινα κουραστικός.
Ιουνίου 17, 2007 σε 10:02 πμ
Υπάρχει μια διακριτή κουλτούρα που καθορίζει και κάνει σχεδόν αναγνωρίσιμο τον Έλληνα σε όλο τον κόσμο. Αυτή η κουλτούρα είναι αποτέλεσμα της εθνικής ιδεολογίας που κατασκευάστηκε μετά την επανάσταση αλλά και των -προ αυτού του γεγονότος- δεδομένων.
Όλα αυτά τοποθετημένα μέσα στο μίξερ του χρόνου της παιδείας και αυτόν πληροφοριών που συλλαμβάνει ο καθένας από το περιβάλλον του.
Επιπλέον η Ελληνική διακριτή κουλτούρα που μοιάζει να είναι σύνολο από ιδιωτικές διακριτές μικροκουλτούρες. Ενώ φαίνεται να πορεύεται βασιζόμενη στην Γλώσσα επηρεαζόμενη από την στην γεωγραφία και συναλλασσόμενη με το ιστορικό περιβάλλον που αναπτύχθηκε.
Η αίσθηση ότι αυτή η κουλτούρα είναι αιτία κακοδαιμονίας είναι απόλυτη, και η τοποθέτηση αυτή οδηγεί τον σχολιαστή εκ προοιμίου σε γνωστά συμπεράσματα.
Η αντιβουλευτική αυτή προσέγγιση δεν βοηθά στην ανακάλυψη ενδεχόμενων αιτιών κακοδαιμονίας αλλά στην συλλογή άναρθρων κραυγών γνωστών και τετριμμένων.
Ορίζοντας αυτή την κουλτούρα ως πρόβλημα, αναζητάμε λύσεις γα να την αλλοιώσουμε, αυτή την διακριτή και κατά αρχήν σεβαστή μοναδική κουλτούρα.
Αναρωτιώμενος λοιπόν γιατί η Ελληνική κουλτούρα αντιμετωπίζεται από του έλληνες ως πρόβλημα σε μια Ευρώπη που έχει ήδη αποδεχτεί την πολυπολιτισμικότητα…
Αναρωτιώμενος γιατί η Ελλάδα και ο Έλληνας αγρότης εργάτης Δ. υπάλληλος, πολίτης οφείλει να προσαρμόζεται συνεχώς…
Αναρωτιώμενος ποιος μας έχει πείσει ότι κάτι κάνουμε λάθος… και όχι μόνο εμάς αλλά και την ηγεσία μας…
σας προσκαλώ σε διάλογο στην βάση του προβληματισμού..
Περισσότερη Ελλάδα στην Ευρώπη ή περισσότερη Ευρώπη στην Ελλάδα
Ιουνίου 17, 2007 σε 11:20 πμ
Καλή και όμορφη η Ελληνική κουλτούρα. Αλλά:
Εκτός από τον πολιτισμό (τέχνες, γράμματα, έστω και το “πλάσιμο” του Έλληνα από το πανέμορφο γεωγραφικό τοπίο της μεσογείου), θέλουμε να εντάξουμε στην “κουλτούρα” τη διαφθορά, τη ελλιπή εφαρμογή των νόμων, τις μίζες, και όλα τα άλλα που έθιξε ο Θέμης στην αρχική λίστα του;
Αν η απάντηση είναι “ναι”, τότε δεν νομίζω ότι είναι κακή ιδέα και το να πειστούμε ότι κάτι δεν πάει καλά (για όσους δεν έχουν πειστεί ήδη – αν υπάρχουν), και να “προσαρμοστούμε”, και να αλλάξουμε. Τώρα, αν αυτό θέλουμε να το πούμε “περισσότερη Ευρώπη στην Ελλάδα”, καμμία αντίρηση.
Η “Ελληνική κουλτούρα” στην οποία πολλοί μεγαλώσαμε και την οποία διδαχτήκαμε δεν είχε θέση για απατεωνίες. Γενικά, ας μη χρεώνουμε το σημερινό οχετό στον οποίο βρισκόμαστε σαν χώρα σε “θέματα κουλτούρας” (με το επόμενο βήμα να είναι η ανεκτικότητα), και ας δεχτούμε ότι συμπεριφορές του τύπου που περιέγραψε ο Θέμης δεν μπορεί να είναι μέρος του πολιτισμού μας. Διαφορετικά, είμαστε _υποχρεωμένοι_ να δεχτούμε ότι ο πολιτισμός μας έχει μεγάλο πρόβλημα, το οποίο μερικοί μπορεί να αισθάνονται το χρέος να αντιμετωπίσου, στο βαθμό που μπορούν.
Ιουνίου 17, 2007 σε 12:41 μμ
Η διακριτή κουλτούρα είναι το μόνο μέσο συνδιαλλαγής τόσο για εμάς όσο -πολύ περισσότερο- για τους ομογενείς, με την διαδικασία της παγκοσμιοποίησης.
Η διαφορετικότητα των εντός των τοίχων από τους Έλληνες μετανάστες, είναι ότι οι μεν αισθάνονται καταδικασμένοι να είναι μετέχοντες της Ελληνικής κουλτούρας και οι δε αισθάνονται περήφανοι για αυτή.
Δομένου ότι οι ομογενείς μας βρίσκονται κοντύτερα από εμάς σε αυτό που σχηματικά θα αποκαλέσουμε αναπτυγμένο κόσμο, μήπως θα πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους.
Μήπως ακόμα θα ήταν καλό να σπρώξουμε την Ευρώπη στην δημιουργία κοινής ευρωπαϊκής κουλτούρας και παιδείας, θεωρώντας δεδομένο ότι θα βρουν μπροστά τους ως καθοριστικό στοιχείο σε αυτή την Ευρωπαϊκή κουλτούρα παρά μόνο Κλασικό Ελληνικό και Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό.
Προφανώς η διαφθορά, η ελλιπή εφαρμογή των νόμων, οι μίζες, και όλα τα άλλα που έθιξε ο Θέμης στην αρχική λίστα του δεν είναι Ελληνική κουλτούρα δεδομένου ότι δεν διδάχτηκε ποτέ επίσημα ως συμπεριφορά
Η προβολή τέτοιων επόψεων έρχεται ύποπτα ως αιτία και δημιουργεί την ανάγκη εκσυγχρονισμού με την Δύση.
Μια ανάγκη που υπάρχει διαχρονικά στην ελληνική κοινωνία και που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μας οδήγησε από την βαυαροκρατία στην σημερινή μας σχεδόν υποτέλεια.
Γιατί όταν λες ότι ως χώρα και ως λαός έχεις πρόβλημα και αναζητάς την βαρβαρότητα ενός άλλου «πολιτισμένο κόσμου» προφανώς συντηρείς μια πολιτισμική υποτέλεια
Ιουνίου 17, 2007 σε 6:03 μμ
Να προσθέσω:
Η νοοτροπία “καλύτερα όλοι χειρότερα παρά ένας (ή κάποιοι) καλύτερα”. Επέκταση αυτής είναι ότι όποιος πετυχαίνει κάπου σίγουρα υπάρχει δόλος (π.χ. εκμεταλλεύτηκε, πάτησε επί πτωμάτων, έκλεψε κλπ)
Η νοοτροπία ότι πάντα κάποιοι άλλοι μας χρωστάνε (πχ το κράτος να μας διορίσει αφού πάρουμε πτυχίο, η οικογένειά μας που μας συντηρεί μέχρι να πεθάνει) και όλα μας ανήκουν επειδή “πληρώνουμε?” φόρους με την εκφυλισμένη εκδοχή του ότι άρα έχουμε δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τη δημόσια περιουσία (βλέπε πχ καταστροφές σε πανεπιστήμια )
Το αγαπημένο πάντως όλων κατάλοιπο της στρεβλής αντίληψης απόδοσης ευθυνών :
“Φταίει η κοινωνία όταν κάποιος παραφέρεται επειδή αυτή τον γαλούχησε…”
Όσον αφορά τις προτεραιότητες εγώ βάζω στην κορυφή τη σωστή λειτουργία της δικαιοσύνης με άμεση και μη χρονοβόρα εφαρμογή των νόμων προς όλες τις κατευθύνσεις. Η σωστή παιδεία έρχεται σε βάθος χρόνου και είναι μετά της δικαιοσύνης.
Ιουνίου 17, 2007 σε 8:23 μμ
@papaioannou. Αν η λίστα των χαρακτηριστικών που παρέθεσα και τα άλλα που πρόσθεσαν σχολιαστές αποτελούν αναπόσπαστα κομμάτια της «ελληνικότητας», τότε αυτή η «ελληνικότητα» εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει, την απορρίπτω. Δηλαδή τι λέτε, ότι αν επικρατήσει στην Ελλάδα η αξιοκρατία που υπάρχει στις βορειο-ευρωπαϊκές χώρες θα πάψουμε να είμαστε Έλληνες;
Το σημείο αναφοράς κάθε συζήτησης περί «ελληνικότητας» είναι ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Αλήθεια, πώς συγκρίνεται η νεοελληνική κουλτούρα με την αρχαιοελληνική; Πώς συγκρίνονται οι σημερινές αξίες με αυτές του Περικλή και του Αριστοτέλη; Δεν υποστηρίζω τη συντηρητική προσήλωση στο παρελθόν. Αλλά αν είναι να προσκολληθούμε σε μιά παράδοση, θα προτιμούσα την αρχαιοελληνική που και πιό γνήσια «ελληνική» είναι και πιό αποτελεσματική υπήρξε.
Η διακριτή κουλτούρα για την οποία μιλάτε περιλαμβάνει και πολλά θετικά χαρακτηριστικά. Ίσως θα ήταν χρήσιμο να κάνουμε και μιά λίστα από αυτά. Εγώ θα ανέφερα π.χ. μιά αμεσότητα και ειλικρίνεια στις διαπροσωπικές σχέσεις και ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς (παρά την κρίση που περνάει τελευταία ο θεσμός της οικογένειας). Υπάρχουν και άλλα.
Ιουνίου 17, 2007 σε 9:32 μμ
@όλους
Δεν μπορώ να κατανοήσω για ποιο λόγο πρέπει να αναφέρουμε αρχαίους Έλληνες και τα επιτεύγματά τους προκειμένου να προσδιορίσουμε πώς θα πορευτούμε σήμερα. Τι εννοούμε όταν λέμε προσκόλληση σε αρχαιοελληνική παράδοση; Υπάρχει κάτι τέτοιο πέρα από την εξιδανικευμένη ιδέα στο μυαλό κάποιων, για τη μορφή που είχαν οι κοινωνίες σε κάποιες περιόδους της κλασσικής αρχαιότητας; Έχω βαρεθεί να διαβάζω και να ακούω για το πόσο σπουδαίοι ήταν κάποιοι αρχαίοι Έλληνες και για το έργο που άφησαν στην παγκόσμια (και όχι σημερινή Ελληνική μόνο) κληρονομιά αλλά αδυνατώ να βρω τρόπο να δω πως αυτό μπορεί να βοηθήσει σήμερα την Ελλάδα. Μάλιστα νομίζω ότι οι δυτικοευρωπαίοι και (ως μετανάστες) οι Αμερικάνοι που έχουν μελετήσει και εφαρμόσει με μεγαλύτερη επιτυχία τον ορθολογισμό και επιστήμες που αναγέννησαν από διάφορες περιόδους της αρχαιότητας, έχουν ίσως μεγαλύτερη εμπειρία σε αυτόν τον τομέα παρά εμείς οι νεο-Έλληνες. Το ‘κάναν βέβαια από την εποχή των Μεδίκων ιστορικά αλλά πλέον δημιουργούν πρωτότυπο έργο.
Σήμερα αυτό που έχει νόημα να κάνουμε είναι να βλέπουμε τι σωστό και καλό κάνουν οι ανεπτυγμένες χώρες και να αντιγράφουμε προσαρμόζοντάς το σε τοπικό επίπεδο. Ίσως με μια ελαφριά “τοπική ενδυμασία” για να το κάνουμε πιο ευκολοχώνευτο, αλλά οι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα σχεδόν να προσφέρουν αλλά έχουν μια ελαφριά επίγνωση της θέσης τους και όρεξη για δουλειά, πρώτα μαθαίνουν αντιγράφοντας και μετά παράγουν δημιουργώντας πρωτότυπο έργο.
@Θέμης Λαζαρίδης. Ειλικρίνεια στις διαπροσωπικές σχέσεις στα θετικά; θα διαφωνήσω και θα προτείνω σε αρκετό βαθμό αναξιοπιστία.
Ιουνίου 17, 2007 σε 10:30 μμ
Συμφωνώ ότι οι δυτικές χώρες είναι σήμερα πιό κοντά στο αρχαιοελληνικό πνεύμα από ότι εμείς. Συμφωνώ απόλυτα ότι πρέπει να μελετάμε, να μαθαίνουμε, και να υιοθετούμε καλές πρακτικές από ξένες χώρες. Συμφωνώ ότι πρέπει να είμαστε προσανατολισμένοι προς το μέλλον και όχι προς το παρελθόν. Απλώς, η πορεία στο μέλλον δημιουργεί σε πολλούς (π.χ.papaioannou) την ανησυχία απώλειας της «εθνικής ταυτότητας». Θυμάμαι συζητούσαμε σε ένα μπλογκ για την «παθογένεια» της ελληνικής κοινωνίας και μιά συνομιλήτρια δήλωσε ότι της αρέσει αυτή η παθογένεια, δεν θέλει να αλλάξει, δεν θέλει να γίνουμε σαν τις χώρες της Δύσης. Είναι μια συναισθηματική αντίδραση που παραπέμπει ίσως στον αντιδυτικισμό που επικρατούσε επί Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Είναι κάτι που πρέπει να κατανοήσουμε αν θέλουμε να προωθήσουμε βαθιές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα.
Οπότε μπαίνουμε στη συζήτηση σε τι συνίσταται η εθνική ταυτότητα. Φυσικά το πρώτο και κύριο είναι η γλώσσα. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί με τίποτα να εγκαταλειφθεί. Πέρα από τη γλώσσα τι; Ποιά είναι τα στοιχεία αυτής της «διακριτής κουλτούρας» που πρέπει να διατηρηθούν; Υπάρχει μιά σαφής ιδιαιτερότητα στην ελληνική μουσική (ένας τομέας όπου μπορούμε να είμαστε αρκετά έως πολύ ικανοποιημένοι, παρά την απουσία διεθνούς προβολής). ‘Ομως οι ξένες επιρροές πολλές φορές αποδείχθηκαν γόνιμες για την ελληνική μουσική (π.χ. Σαββόπουλος). Κατά τα άλλα; Έχουν κάτι ιδιαίτερο σήμερα οι ελληνικές εικαστικές τέχνες; Ο κινηματογράφος; Στις θετικές επιστήμες φυσικά δεν υπάρχουν εθνικές ιδιαιτερότητες. Οι κοινωνικές επιστήμες είναι μάλλον σε άσχημη κατάσταση. Είναι η θρησκεία αναπόσπαστο στοιχείο εθνικής ταυτότητας όπως ισχυρίζεται η εκκλησία; Πώς συμβιβάζεται αυτό με την ελευθερία συνείδησης του κάθε ατόμου;
Μεγάλη συζήτηση. Τις ίδιες πολιτισμικές ανησυχίες έχουν και πολλές άλλες χώρες όπως η Γαλλία.
Ιουνίου 18, 2007 σε 8:13 πμ
Το 1942 δίκασαν τον Κακριδή (http://www.greekbooks.gr/web/book/details.aspx?ProductID=107718, google “δίκη των τόνων”) για μία σειρά από λόγους, βασικότερη αιτία των οποίων ήταν η διαμάχη καθαρεύουσας-δημοτικής.
Πριν από μισό χρόνο, διαβάζοντας το βιβλίο, εντυπωσιάστηκα από την παράπλευρη κατηγορία που του προσάψανε: ότι δηλαδή προσπάθησε με τα γραπτά του ν’ απαξιώσει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.
Βέβαια, τίποτε τέτοιο δεν έκανε. Απλά, προσπάθησε να πει στους εκκολαπτόμενους φιλολόγους ότι άλλο να μηρυκάζεις την αρχαία παιδεία και άλλο να θες να αντιμετρηθείς μαζί της και να την ξεπεράσεις.
Αυτά ως προς την προσήλωση στα παλιά. Ως προς τα “χαρακτηριστικά κουλτούρας” της συζήτησής μας, θα πρόσθετα “κοσμοπολιτισμός” (globalisation, φτου πιπέρι …), αλλά αναρωτιέμαι αν αυτό έχει γίνει πια ευσεβής πόθος.
Δημήτρης Καλλές
Ιουνίου 18, 2007 σε 9:17 μμ
Καθώς δεν επιθυμώ η κουβέντα να εξελιχτεί μέσα από προσωπικές διαμάχες δεν θα αναφερθώ προσωπικά σε άτομα και απόψεις αλλά ως συμμετέχων θα συνεχίσω επεξηγώντας συνεχώς τι θέλω να πω.
Προς όλους λοιπόν .
Ανάφερα σε κάποιο προηγούμενο post τον όρο «διαδικασία της παγκοσμιοποίησης» θεωρώντας ότι πρόκειται για μια καταρχήν διαδικασια που έχει ξεκινήσει στο απώτατο παρελθόν και συνεχίζεται.
Αυτή η διαδικασία έχει ήδη θέσει σε κλυδωνισμό την ιδεολογία των εθνικών κρατών όπως αυτή διαμορφώθηκε τους τελευταίους αιώνες.
Οι συγκεκριμένες -φτιαχτές ιδεολογίες- αναλαμβάνοντας το ρόλο του οχήματος στα πλαίσια του ρομαντισμού, πέτυχαν να μεταφέρουν στο σήμερα συγκεκριμένα «χρώματα και αρώματα» άλλων εποχών.
Επιπλέον αποτέλεσαν το μέσο με το οποίο τα διάφορα κράτη νομιμοποίησαν την ύπαρξη του στο ιστορικό παρελθόν.
Το κυριότερο όμως είναι ότι πέτυχαν να μεταφέρουν ένα πολιτισμό και μια κουλτούρα ή της πολιτισμικές μας «μοναδικότητες», από το ένα σημείο της «διαδικασίας» (παγκοσμιοποίηση) σε ένα άλλο ανάλογο σημείο (της διαδικασίας ), στο σήμερα.
Αποτέλεσαν δηλαδή τα οχήματα.
Σήμερα (τολμώ να πω) ότι μέσω αυτού του διαλόγου βρίσκομαι στην αναζήτηση «του νέου οχήματος» που θα μας πάει σε ένα άλλο σημείο στο μέλλον αυτής της διαδικασίας .
Επ αυτού πρότεινα την προσπάθεια δημιουργίας κοινής Ευρωπαϊκής παιδείας και εξ αυτής, την αίσθηση σε όλους του κοινού Ευρωπαϊκού πολιτισμού.
Όπως και να έχει, μια τέτοια προσπάθεια εξ ορισμού θα περιλαμβάνει και θα στηρίζεται στον Ελληνικό και Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό.
Σημειώνω σήμερα ότι στα πλαίσια του Ευρωσυντάγματος γίνεται αναφορά στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση.
Αυτό που λέω, δεν θέλω να εμφανιστεί ως υποβόσκων αντισημιτισμός, αλλά ως παράδειγμα μιας κουλτούρας που επενδύει στο μέλλον και το εξασφαλίζει -σε οποιεσδήποτε συνθήκες και εάν υπάρξουν- στην Ευρώπη.
Τα παιδιά μας στο μέλλον, οι μελλοντικοί ευρωπαίοι, θα μαθαίνουν ότι ο πολιτισμός τους έχει το ένα πόδι του, στην Ιουδαιοχριστιανική παράδοση.
Προφανέστατα το έχει και έχει επιρροές και από εκεί, αλλά όχι μόνο από εκεί.
Σήμερα εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες στα πλαίσια του «εκσυγχρονισμού» μας (με την δύση προφανώς) τρέχουμε να παγκοσμιοποιοθούμε.
Θέλουμε να τρέξουμε σε αυτή την διαδικασία εμφανίζοντας συνεχώς εάν άγχος για να προλάβουμε.
Στο άρθρο μου Παγκοσμιοποίηση πρόκληση ή απειλή που θα βρείτε στο blog μου αναφέρομαι σε αυτή την «διαδικασία» ως road mup που θα πρέπει σε συγκεκριμένα σημεία να αποφασίζουμε τι θα πάρουμε μαζί μας μέχρι που, και τι θα αφήσουμε πίσω και πότε.
Τέτοιος προβληματισμός στην Ελληνική κοινωνία δεν υπάρχει.
Προσπαθώ να τον θέσω με το ερώτημα
Περισσότερη Ελλάδα στην Ευρώπη ή περισσότερη Ευρώπη στην Ελλάδα.
Είναι πιστεύω κατανοητό ότι αναφέρομαι σε πολιτισμικό πόλεμο (ή πεδίο) στα πλαίσια του οποίου εμείς δείχνουμε «πολιτισμική υποτέλεια».
Προτάσεις:
Πολλές εκ των οποίων προέρχονται από το παρελθόν μας προφανώς που έρχονται γνωρίζοντας ότι:
α). Στην «διαδικασία» θα κριθούμε εκ του αποτελέσματος και μπορούμε να επηρεάσουμε αυτό το αποτέλεσμα.
β). Είμαστε υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι για την χώρα, το πολιτισμό που παραλάβαμε, και το μέλλον της ενώ σε καμία περίπτωση δεν είμαστε απλά αμέτοχοι και ανεύθυνοι σχολιαστές θέσεων και προτάσεων.
γ). Στην διαδικασία δεν έχει τόσο σημασία τι κάνουν οι άλλοι για να την επηρεάσουν αλλά το τι κάνουμε εμείς για να την επηρεάσουμε.
Τόσο λοιπόν στην «διαδικασία» όσο και στις αγορές, όσο και στο περιβάλλον ή ακόμα και στην φτώχια, ή στην θρησκευτική βία, στην τρομοκρατία, στο εμπόριο, στο κέρδος, στην ανάπτυξη, στο εκσυγχρονισμό μας στην οικολογία στην κουλτούρα…..,
Σε όλα όσα μετριούνται το μέτρο είναι ο άνθρωπος.
Το τι σημαίνει αυτό που είπε κάποιος αρχαίος έλληνας φιλόσοφος.
Ο άνθρωπος στο κέντρο του κόσμου τον ιδεών. Το μέτρο και το κριτήριο για όλα. Άνθρωπος υπεύθυνος και συνυπεύθυνος για το παρών και το μέλλον
Ο άνθρωπος πολίτης στο κέντρου του κόσμου της πόλης, της χώρας, της Ευρώπης.
Σώμα πολιτών σε κάθε επίπεδο διοίκησης (θεσμοθετημένο). Ετήσιες συνελεύσεις , δημοψηφισματα, (αντί για δημοσκοπήσεις)
Ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και στον άνθρωπο. Ευρώπη των Λαών και των πολιτισμών και όχι στην μονοσήμαντη Ευρώπη του Ευρώ.
Ισορροπία ανάμεσα στην «διαδικασία» και στον άνθρωπο. Όχι απλά σύγκλιση των τάξεων και κοινωνική συνοχή, αλλά ισορροπία, μέσα από ένα θεσμοθετημένο σώμα των πολιτών σε κάθε βήμα.
Για την Ελλάδα,
Αναζήτηση και ταύτιση με στόχο την κοινή δράση των στοιχείων που την ενώνουν και μας ενώνουν με την ομογένεια.
Καθορισμός των όρων Ελληνισμός και Ελληνοορθοδοξία. Ο ρόλος της θρησκείας ως ενοποιητικό μέσο και διαφοροποιητικός παράγοντας . Η γλώσσα και η τεράστια συμμετοχή της σε όλα τα λεξικά του κόσμου
Αναζήτηση τρόπων επηρεασμού της «διαδικασίας από την ακαδημαϊκή κοινότητα. (Παιδεία, Ιστορία, λεξικά ) .
Άνοιγμα όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης στους ξένους πολίτες. Έλληνας είναι ο μετέχων της Ελληνικής παιδείας σε οποία γλώσσα και εάν αυτό συμβεί.
Η Ελλάδα κέντρο του κόσμου της φιλοσοφίας. Παγκόσμια βιβλιοθήκη φιλοσοφίας. Συνέδρια.
Η παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας είναι σύμπτωμα προερχόμενο -κατά ένα μέρος- από την υποβάθμιση της παιδείας, και του «εκσυγχρονισμού μας», που μας οδήγησε στην απώλεια της ταυτότητας μας και στον ατομικισμό.
Είναι τραγικό αναζητώντας στοιχεία Ελληνικότητας και να βρίσκουμε μόνο τον θεσμό της οικογένειας. Αυτό είναι πολιτισμική ένδεια.
Σίγουρα πρέπει να κάνουμε λίστα και επιτέλους να αναζητήσουμε αυτή την Ελληνικότητα καθώς αυτό θα είναι το μονό μας εφόδιο «στην διαδικασία».
Τέλος για κανέναν λόγο δεν πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους να καθυστερήσουμε την διαδικασία γιατί θα μας καταστρέψει.
Πρέπει να αναζητούμε συνεχώς τρόπους και σημεία συνδιαλλαγής μαζί της.
Θα ήθελα την άδεια από τον admin για να συμπεριλάβω αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση στο blog μου.
Ιουνίου 18, 2007 σε 11:23 μμ
Δεν χρειάζεται άδεια.
Ιουνίου 19, 2007 σε 8:58 πμ
“Είμαστε μια κοινωνία που δε θέτει πια ερωτήσεις, αλλά έχει έτοιμες απαντήσεις”
Στέλιος Ράμφος, από πρόσφατη συνέντευξη στην ΕΤ3
Ιουνίου 19, 2007 σε 3:24 μμ
Όταν αναφερόμαστε με αρνητικό τρόπο στα “εθνικά” μας στερεότυπα να μην ξεχνάμε να εντάσσουμε σ’ αυτά και τα στερεότυπα κριτικής, όπως για παράδειγμα το ακόλουθο:
* Η τεμπελιά, η νοοτροπία ήσσονος προσπάθειας (σε δημοσκόπηση πριν από λίγο καιρό οι Έλληνες και οι Κύπριοι ήταν πρώτοι (με ~70%) στη σημασία που δίνουν στον ελεύθερο χρόνο σε σχέση με την εργασία. Οι Γερμανοί ήταν τελευταίοι (~30%).)
Διότι είναι γνωστές και δημοσιευμένες πρόσφατα πανευρωπαϊκές δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι ο Έλληνας δουλεύει πολύ περισσότερο χρόνο από κάθε άλλο Ευρωπαίο ή τέλος πάντων απ’ αυτούς που νομίζουμε ότι δουλεύουν. Εξάλλου, δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις για να μας πουν ότι δουλεύουμε οι περισσότεροι δύο δουλειές για να μπορέσουμε να έχουμε το καταναλωτικό επίπεδο ενός μέσου Ευρωπαίου. Το ξέρουμε καλά γιατί το βιώνουμε είτε οι ίδιοι είτε μέσω συγγενών και φίλων! Ίσως εξηγείται έτσι γιατί δίνουμε τόση σημασία στον ελεύθερο χρόνο! Και βέβαια πού είναι το κακό με την αξία που μπορεί να δίνει κάποιος στον ελεύθερο χρόνο; Όπως έλεγε και κάποιος γερο-παλαιός: “Ο πλούτος του ανθρώπου είναι ο ελύθερος χρόνος του”. (Παρεπιπτόντως, ρωτήστε έναν εργοδότη στο Άμστερνταμ πόσο αυξάνονται οι απουσίες υπαλλήλων “για λόγους υγείας” τις χειμωνιάτικες μέρες που έχει ήλιο…).
Τώρα, όλα τα κακά που αναφέρθηκαν από τους συνσχολιαστές είναι στην πλειοψηφία τους αληθινά. Ίσως και χειρότερα! Δεν υπήρξαν, όμως, αρκετές τοποθετήσεις για τις αιτίες που δημιούργησαν αυτήν την κατάσταση. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι το ζήτημα είναι γενετικό (βιολογικά ή “πολιτιστικά”)οπότε δεν έχει και κανένα νόημα.
Ποιός ή ποιοί, λοιπόν, έκαναν την επιλογή μετατροπής της χώρας σε παρασιτική απόφυση της Ευρώπης; Ποιός ή ποιοί κατέστρεψαν την ελληνική παραγωγή (βιομηχανική και αγροτική) και πρόκριναν το “μοντέλο του σερβιτόρου” και του ανέμελου μεταπράτη; Ποιός ή ποιοί, προκρίνουν την τηλεοπτική καφρίλα και προωθούν την καταναλωτική υποκουλτούρα; κλπ, κλπ.
Η κυρά Μαρίκα της γειτονιάς; Αυτή έχει όλα τα χαρακτηριστικά που της προσάψαμε. Είχε, όμως, ποτέ την εξουσία για να επιφέρει αυτές τις δραματικές αλλαγές που έχουν μετατρέψει τη χώρα μας σε ένα ανυπόφορο μέρος για να ζεις;
Αν δεν την είχε αυτή, τότε ποιοί την είχαν και γιατί η κυρά Μαρίκα έγινε έτσι μέσα στα τελευταία 20-30 χρόνια. Γιατί σίγουρα ο απλός Έλληνας του ‘40, του ‘50, του ‘60 δεν έχει καμιά σχέση με την αποτρόπαιη σημερινή μορφή μας.
Ελπίζω να έριξα αρκετό λάδι στη φωτιά της συζήτησης…
Ιουνίου 19, 2007 σε 5:09 μμ
Μπορεί να δουλεύουμε πολύ αλλά το κάνουμε από ανάγκη, όχι από επιλογή. Τι ποσοστό από μας βλέπει την εργασία ως πηγή ευτυχίας; Αυτό σχετίζεται με τη «χαρά της δημιουργίας» στην οποία αναφέρθηκε ο Βεσκούκης.
Ιουνίου 19, 2007 σε 7:38 μμ
“Διότι είναι γνωστές και δημοσιευμένες πρόσφατα πανευρωπαϊκές δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι ο Έλληνας δουλεύει πολύ περισσότερο χρόνο από κάθε άλλο Ευρωπαίο ή τέλος πάντων απ’ αυτούς που νομίζουμε ότι δουλεύουν.”
Είναι όντως γνωστές αυτές οι δημοσκοπήσεις… Τις αμφισβητώ γιατί, πρώτον, βασίζονται σε εικονικές και όχι πραγματικές ώρες εργασίες, δεύτερον, βάζουν όλους τους εργαζόμενους στο ίδιο καλάθι και, τρίτον, παραμορφώνονται από την άλλη ψευδαίσθηση του μέσου Ελληνα ότι «δουλεύει παραπάνω από τους υπόλοιπους» και ότι όσο λίγο και να δουλεύει του φαίνεται πολύ. Το χειρότερο είναι ότι τέτοιες δημοσκοπήσεις αδικούν εκείνα τα στρώματα που πραγματικά δουλεύουν σκληρά, όπως οι εργάτες, οι μετανάστες, οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, κ.α.
Το «εργατικό δυναμικό» της Ελλάδας το 2006 αριθμούσε γύρω στα 4.8 εκατομμύρια εργαζόμενους, από τους οποίους πάνω από 1 εκατομμύριο, δηλαδή το 20%, απασχολούνται («αποκλειστικά») στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στον οποίον, εκτός από τις δημόσιες υπηρεσίες και ΝΠΔΔ, συμπεριλαμβάνω δήμους, νομαρχίες, ΔΕΚΟ, κτλ.
Ο ΔΥ, λοιπόν, υποχρεούται να βρίσκεται στην υπηρεσία του 30 ώρες τη βδομάδα, που απο αυτές ένα μικρό ποσοστό στοιχειοθετούν πραγματική και (ακόμα ένα μικρότερο ποσοστό) παραγωγική και με ουσιαστικό αντίκρυσμα εργασία. Με κανένα τέντωμα της λογικής μας δεν μπορεί αυτή η στατιστική να στοιχειοθετεί «πολύ» ή «περισσότερο» χρόνο εργασίας.
Ιουνίου 19, 2007 σε 8:19 μμ
Μερικά στοιχεία από το Πανεπιστήμιό μου: Οι υπάλληλοι πράγματι δουλεύουν 30 ώρες την εβδομάδα. Δικαιούνται δε τις εξής άδειες:
Κανονική, 25 εργάσιμες.
Παραμεθορίου, 4
“Υπολογιστή” (ναι, υπάρχει και αυτό, για όλους τους δημόσιους υπαλλήλους που χρησιμοποιούν ή “χρησιμοποιούν” υπολογιστή), 6
“άδεια από τον πρύτανη” 5 (αλλιώς λέγεται επίσημα, αλλά έτσι την αποκαλούν οι υπάλληλοι)
ΚΑΙ στις διακοπές Χριστουγέννων- Πάσχα, το Πανεπιστήμιο λειτουργεί με “προσωπικό ασφαλείας”. Που σημαίνει κάπου 10 ημέρες και από εκεί.
Σύνολο, κάπου 50 εργάσιμες. Σας πληροφορώ ότι ξέρω υπαλλήλους που συστηματικά δεν τις παίρνουν όλες, το αντίθετο μάλιστα: ασχολούνται με το Πανεπιστήμιο και τις λίγες σχετικά μέρες αδείας που παίρνουν! Αλλά βέβαια οι περισσότεροι τις παίρνουν. Και μάλιστα μέχρι πρόσφατα τις έπαιρναν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, όχι στις διακοπές!
Ιουνίου 19, 2007 σε 9:57 μμ
30 ώρες; Σοβαρά μιλάτε; Ήξερα για τη Γαλλία που θέσπισε το 35ωρο αλλά για 30 ώρες πρώτη φορά το ακούω. Και 50 εργάσιμες μέρες άδεια; Δηλαδή οι ιδιωτικοί υπάλληλοι αυτής της χώρας υφίστανται στυγνή εκμετάλλευση από τους δημόσιους.
Ιουνίου 20, 2007 σε 12:58 πμ
Επίσημα είναι περισσότερες. Στη πράξη είναι 9-3, για τη μεγάλη πλειοψηφία.
Ιουνίου 20, 2007 σε 12:58 πμ
@rebel
“πάνω από 1 εκατομμύριο, δηλαδή το 20%, απασχολούνται («αποκλειστικά») στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, στον οποίον, εκτός από τις δημόσιες υπηρεσίες και ΝΠΔΔ, συμπεριλαμβάνω δήμους, νομαρχίες, ΔΕΚΟ, κτλ. Ο ΔΥ, λοιπόν, υποχρεούται να βρίσκεται στην υπηρεσία του 30 ώρες τη βδομάδα,”
Από που προκύπτει αυτό με τις ώρες εργασίας? [ειλικρινής απορία, για να μην παρεξηγούμαστε. δεν είμαι ΔΥ:-)]
Ιουνίου 20, 2007 σε 3:01 πμ
Έχω ακούσει για διοικητικούς υπαλλήλους που επιτελούν ελλιπώς τα καθήκοντά τους. Π.χ. για μιά γραμματέα που θέλει παρακάλια για να κάνει τη δουλειά της. Έχω λοιπόν τις ακόλουθες ερωτήσεις:
α) ποιός επιβλέπει τους διοικητικούς υπαλλήλους; Γιατί τους επιτρέπουν να δουλεύουν 6 αντί για 8 ώρες την ημέρα; Υπάρχει η δυνατότητα πειθαρχικών/διοικητικών κυρώσεων; Υπό ποιές συνθήκες θα μπορούσε κάποιος να απολυθεί; Αξιολογείται η απόδοσή τους;
β) με ποιά διαδικασία γίνονται οι προσλήψεις διοικητικών υπαλλήλων; Ποιός επιλέγει τον επικρατέστερο υποψήφιο; Τι ασφαλιστικές δικλείδες υπάρχουν κατά της ευνοιοκρατίας;
Ιουνίου 20, 2007 σε 10:47 πμ
@Takis
Ούτε εγώ είμαι ΔΥ, αλλά είναι αρκετοί συγγενείς και φίλοι με τους οποίους συζητώ. Η σχετική απόφαση του υπουργού μπορεί να βρεθεί στο:
http://www.ypes.gr/ypes_po/detail.asp?docid=1135
και ισχύει για τις ΔΥ και τα ΝΠΔΔ. Οι ΔΥ έχουν τη δυνατότητα επιλογής “ευέλικτου” ωραρίου (από 7.30 – 15.00 ή 9.00-16.30), αλλά στην παρ. 3 αναφέρεται ότι: “ανεξάρτητα από το ωράριο που θα επιλέξουν οι υπάλληλοι, οι Υπηρεσίες λειτουρ-γούν από 07.30-16.30 και η παρουσία όλων των υπαλλήλων στο χώρο εργασίας τους είναι υποχρεωτική κατά το χρονικό διάστημα από 09.00 έως 15.00″.
Από εκεί έβγαλα το συμπέρασμα των έξι ωρών. Είναι κατηγορίες ΔΥ ή “δημόσιων λειτουργών”, όπως εκπαιδευτικοί, πανεπιστημιακοί, κ.α., που καλά θα ήταν αν “παρουσιάζονταν” στο χώρο εργασίας τους τουλάχιστον αυτές τις έξι ώρες…
Ιουνίου 20, 2007 σε 3:05 μμ
Μάλλον διαβάζουμε με διαφορετικό τρόπο την εν λόγω υπουργική απόφαση. Αυτό που εγώ καταλαβαίνω είναι πως ΟΛΟΙ οι υπάλληλοι σε μια υπηρεσία πρέπει να βρίσκονται ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ στο χώρο εργασίας για τις 6 ώρες. Ο καθένας από αυτούς όμως έχει υποχρεωτικό ημερήσιο ωράριο 7,5 ωρών->37,5 εβδομαδιαίο. Αν κάποιοι λουφάρουν, δεν σημαίνει ότι οι ΔΥ δουλεύουν 6 ώρες…. Οι γενικεύσεις δεν βοηθάνε νομίζω στην κατανόηση/αντιμετώπιση ενός ζητήματος..
Η τελευταία παρατήρηση ισχύει νομίζω γενικά για το θέμα που συζητιέται… υπάρχουν χωριάτες που ζηλεύουν την κατσίκα του γείτονα, αλλά δεν την ζηλεύουν όλοι, υπάρχουν τεμπέληδες έλληνες τόσοι όσοι και γερμανοί, κλπ, κλπ.
Θα συμφωνήσω πάντως με τον εξαποδώ, πως αν αποφασίσουμε πως υπάρχουν εθνικά στερεότυπα θα πρέπει σ’αυτά να εντάξουμε και την τάση μας ν’ανακαλύπτουμε εθνικά ελαττώματα.
Ιουνίου 20, 2007 σε 5:22 μμ
@Takis
Συμφωνώ με το σχόλιο σου ότι “οι γενικεύσεις δεν βοηθάνε στην κατανόηση/αντιμετώπιση ενός ζητήματος” και ίσως κακώς διϋλίζουμε το ωράριο εργασίας των ΔΥ.
Αλλά σε παρόμοιες παραπλανητικές γενικεύσεις οδηγούν και οι “δημοσκοπήσεις” που αναφέρθηκαν παραπάνω. Πάραυτα, αδιαμφισβήτητα γεγονότα της ελληνικής πραγματικότητας είναι ότι, αφενός, διαθέτει ποσοστιαία το μεγαλύτερο ποσοστό ΔΥ και γενικά κρατικοδίαιτων από κάθε άλλη χώρα της ΕΕ των 25 και, αφετέρου, αυτή η κατηγορία εργαζομένων είναι η πλέον αντιπαραγωγική, και σε βάρος άλλων μη προνομιούχων στρωμάτων.
Χαρακτηριστικό αναφέρω το παράδειγμα της ΔΕΗ η οποία “έχει 26000 μόνιμους εργαζόμενους και 3000 έκτακτους με δυναμικό παραγωγής 12900 MW, ενώ η αντίστοιχη εταιρία της Πορτογαλίας έχει 13500 εργαζόμενους και δυναμικό 13500 MW.”
Ιουνίου 20, 2007 σε 6:58 μμ
Καλά ρε Τάκη, από τη φαντασία μας τα βγάλαμε όλα αυτά για τα οποία μιλάμε; Υπάρχει άλλη χώρα της οποίας οι φοιτητές διαδήλωναν με αίτημα «όχι στην εντατικοποίηση των σπουδών»;
Σημερινό άρθρο στο Έθνος:
Δουλεύουμε περισσότερο, αμοιβόμαστε λιγότερο
Μην ξεχνάμε ότι σημασία δεν έχει πόσες ώρες δουλεύεις αλλά ΠΩΣ δουλεύεις.
Ιουνίου 20, 2007 σε 7:29 μμ
@ Θ. Λαζαρίδης
Ακριβώς στο “πώς” είναι όλη η ιστορία, αλλά και στο “πόσα”, όπως δείχνει και η μελέτη του ΟΟΣΑ που ανέφερες!
Για το “πώς”, παραπέμπω στον χτεσινό “Ναυτίλο”, στην “Ελευθεροτυπία”. Και μάλιστα σε ένα κατ’ εξοχήν “δημιουργικό” τομέα, όπως η διαφήμιση…
Ιουνίου 23, 2007 σε 1:36 πμ
Παραπέμπω σε μιά ανάλογη συζήτηση σε άλλο ιστολόγιο:
http://imagine.pblogs.gr/2007/06/an-allazate-ena-pragma-stoys-ellhnes.html
Τα πιό αξιοπερίεργα και άξια ψυχανάλυσης σχόλια είναι αυτά που απορρίπτουν την ιδέα οποιασδήποτε αλλαγής, π.χ.
«Τίποτα δε θα άλλαζα γιατί όλα αυτά μας κάνουν να είμαστε Έλληνες…»
κάτι που εγείρει το ερώτημα τι σημαίνει να είσαι Έλληνας, στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω.
Ιουνίου 23, 2007 σε 11:57 πμ
Προφανώς χρειάζονται αλλαγές και η κυριότερη από αυτή αφορά τον πολιτισμό μας που εδώ και δυο αιώνες αντιγράφει την δύση στα πλαίσια (κατά περίπτωσης) «εκσυγχρονισμών».
Όλο αυτό εντάσσεται στην ψυχωσική ανάγκη μας να ξεχωρίσουμε από την ανατολή χώρο όπου μας κατέταξε πολύ πρόσφατα (μιλώντας στον ιστορικό χρόνο) και ο Σ. Χαντιγκτον.
Αυτή η τάση τελικά και αυτό το άγχος μας οδηγεί στην πολιτισμική υποτέλεια, και μας κάνει να αισθανόμαστε μειονεκτικά σε σχέση με του Δυτικούς.
Μετά από αυτό, τέτοια σχόλια και post τόσο εδώ όσο και στο http://greekuniversityreform.wordpress.com/ είναι φυσιολογικά καθώς αγγίζουν το προβληματισμό μας και πιστοποιούν το άγχος μας. Γράφω και εκεί κάποια πράγματα.
Εκείνο που πρέπει να αλλάξει κατά αρχήν είναι ο τρόπος που βλέπουμε την Ελλάδα.
Ας την Ερωτευτούμε. Ας μην αισθανόμαστε καταδικασμένοι να είμαστε Έλληνες αλλά υπεύθυνοι και συνυπεύθυνοι για αυτή την χώρα.
Άλλο που πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος που βλέπουμε την Ευρώπη.
Σήμερα χώρες όπως Πολωνία Γαλλία και άλλες στα πλαίσια της ΕΕ δουλεύουν για λογαριασμό τους και υπερασπίζονται τα συμφέροντα τους .
Καθώς πηγαίνουμε προς μια ΕΕ που δεν καλύπτει κανένα ιστορικό κενό πέρα από την οικονομική ένωση, είναι καιρός να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε περισσότερο με βάση το συμφέρον της Ελλάδας και λιγότερο με βάση την κοινή ευρωπαϊκή πορεία.
Στα πλαίσια και με βάση το μέτρο το άριστο, ας βάλουμε λίγο ευρωσκεπτικισμό στην Ελλάδα, αναλογιζόμενοι ότι πολλά προβλήματα μας γίνονται προβλήματα από την ανάγκη διαφόρων εκσυγχρονισμών.
Για χάρη αυτόν των διάφορων εκσυγχρονισμών (στην τέχνη, στην οικονομία, στην κουλτούρα, στην παιδεία, στην δημόσια διοίκηση), έχουμε υποστεί εθνικό διχασμό μικρασιατική καταστροφή, βαβαυροκρατία, Χούντες, επιτηρήσεις, φτώχια, ακρίβεια, θέλουν να μας βάλουν ιδιωτικά ΑΕΙ, Ιδιωτική Υγειά, και έχουμε και τον Aλογοσκουφη να χαμογελά χαζοχαρούμενα όταν ο Aλμούνια του λέει μπράβο (που μας σακάτεψε αυτός και οι προηγούμενοι),
και έχουμε και την Ντ. Μπακογιανη να λέει ότι αχούμε κοινούς εχθρούς με τους Αμερικανούς.
Προφανώς της εν λόγω ΥΠΕΞ της διαφεύγει ότι οι Ελληνες δεν έχουν ούτε τους Ιρακινούς, ούτε τους τρομοκράτες, ούτε του ρώσους, ούτε τους Αφγανούς ως εχθρούς, αλλά μόνο του τούρκους και αυτούς σε κάποιες ιστορικές περιόδους.
Αν αυτό δεν είναι πολιτισμική υποτέλεια εκφραζόμενη και από εμάς, αλλά και από του Έλληνες πολιτικούς τότε τι ακριβώς σημαίνει ο όρος πολιτισμική υποτέλεια.
http://papaioannou.wordpress.com/
Ιουνίου 23, 2007 σε 12:02 μμ
Το σχόλιο δημοσιεύτηκε πρώτα στο http://imagine.pblogs.gr/2007/06/an-allazate-ena-pragma-stoys-ellhnes.html#c78522c98997?1182589187
Το έβαλα και εδώ.
http://papaioannou.wordpress.com/
Ιουνίου 23, 2007 σε 6:00 μμ
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι ακριβώς σημαίνει «πολιτισμική υποτέλεια». Εγώ μάλλον θα την ταύτιζα με την «ξενομανία», δηλαδή την άκριτη υιοθέτηση ο,τιδήποτε ξένου (από τη δύση) ως καλύτερου. Να απορρίπτεις π.χ. την Βανδή για χάρη της Britney Spears όταν ουσιαστικά είναι το ίδιο πράγμα. Κανένας εδώ δεν υποστηρίζει κάτι τέτοιο. Αλλά όταν βλέπεις πράγματα που ΟΝΤΩΣ είναι καλύτερα στο εξωτερικό, δεν πρέπει να το αναγνωρίσεις; Όταν βλέπεις στην Ελλάδα να κυριαρχεί το ρουσφέτι και στη Σουηδία να μην υπάρχει, δεν πρέπει να το αναγνωρίσεις; Τι να ερωτευθώ από τη σημερινή Ελλάδα, πες μου εσύ. Τη θάλασσα, τα νησιά, την ιστορία, το … φραπεδάκι, αυτά φυσικά όλοι τα λατρεύουμε. Αλλά να ερωτευθώ τις απαίσιες πόλεις, τα αυτοκίνητα στο πεζοδρόμιο, τα φακελάκια, την ασυνειδησία, την έλλειψη επαγγελματισμού, κ.ο.κ. Ούτε κατά διάνοια.
Ιουνίου 24, 2007 σε 12:28 πμ
Επανερχόμαστε στο αιώνιο ερώτημα.
Τι εστί Ελλάδα.
Είχα κάποτε αυτή την κουβέντα σε κάποιο κύκλο συνομιλητών προερχόμενων από την Κωνσταντινούπολη. Αντιλαμβάνεσαι βέβαια την συναισθηματική φόρτιση που είχαν.
Ως κατάληξη στην κουβέντα ειπώθηκε ότι η Ελλάδα είναι ιδέα.
Αυτό όμως αποτέλεσε αφορμή για νέες σκέψεις την επόμενη μέρα.
Έχω μια συστολή να παραδεχτώ ότι είμαι λιγότερο διεθνιστής από τον μέσο Έλληνα ευρωπαϊστή αριστερό.
Ξέρω όμως συνειδητά ότι επιθυμώ να είμαι περήφανος για αυτή την χώρα. Δεν θέλω ή δεν μπορώ να αναζητήσω τα υπέρ αυτής της χώρας και να τα συγκρίνω με τα όσα συμβαίνουν σε άλλες χώρες.
Θέλω όμως να δώσω ένα παράδειγμα πολιτισμικής υποτέλειας
Σήμερα είχαμε τα αποτέλεσμα του συμβουλίου των ηγετών στις Βρυξέλες για την νέα συνθήκη.
Ο συμβιβασμός που θα ονομαστεί νέα συνθήκη πετάει στο καλάθι των άχρηστων το ευρωσύνταγμα.
Ένα ευρωσύνταγμα το οποίο το είχαμε υπερψηφίσει στην βουλή.
Ούτε τότε πήραμε τίποτα ως χώρα ενώ πρόθυμα υιοθετήσαμε τον ευρωπαϊκό εθνικό ύμνο, και την ευρωπαϊκή σημαία, και την ευρωπαϊκή ταυτότητα, την στιγμή που άλλες χώρες το σκέφτονταν.
Έχοντας υπόψη ότι η ΕΕ δεν έρχεται ως απάντηση σε κάποια κρίση αξιών των εθνικών κρατών (τέτοιες κρίσης αξιών είναι πολλές στην ιστορία και αναφέρω σχετικά την κρίση της πόλης κράτους που οδήγησε στις ηγεμονίες και τα Ελληνιστικά βασίλεια ή την κρίση της αποικιοκρατίας), και άρα αποτελεί και θα αποτελεί για πολλά χρόνια ένας συγκερασμός εθνικών και οικονομικών συμφερόντων, αναρωτιέμαι ένα τα εθνικά μας συμφέροντος εξυπηρετούνται επαρκώς σε αυτό το πλαίσιο.
Άκουσα τον Μπλερ να λέει ότι πρώτη προτεραιότητα της Αγγλίας είναι τα Βρετανικά συμφέροντα και δεύτερη ο ηγετικός ρόλος της Αγγλίας στην Ευρώπη.
Άκουσα παλιότερα τον Σαρκοζί να το παίζει ευρωσκεπτικιστής.
Ο πολωνός πρωθυπουργός το έπαιζε δύσκολος μέχρι το τέλος για τον τρόπο λήψεως των αποφάσεων επιδιώκοντας τα μέγιστα για την χωρά του σε αυτό τον συμβιβασμό. Τελικά πήρε την δήλωση:
Αντιγράφω από το http://www.in.gr «Στο πλαίσιο του συμβιβασμού, στην Πολωνία προσφέρθηκαν επίσης εγγυήσεις ότι οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα την στηρίξουν σε περίπτωση μελλοντικών ενεργειακών κρίσεων..»
«Βρετανία και Ολλανδία πήραν επίσης όσα ζητούσαν. «Τα τέσσερα βασικά σημεία που απαιτούσαμε προς κατοχύρωση των θέσεών μας κατακτήθηκαν» δήλωσε ο Τόνι Μπλερ»
«Ικανοποιημένη αποχώρησε από τις Βρυξέλλες και η Ολλανδία λόγω της ενίσχυσης του ρόλου των εθνικών Κοινοβουλίων και τη συμπερίληψη στη Συνθήκη κριτηρίων για την εισδοχή νέων μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.»
Ενώ μοίρασαν και τις θέσεις: «Ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί κατά πληροφορίες προωθεί ήδη στην ΕΕ να αναλάβει το αξίωμα ο Τόνι Μπλερ, θέση που δεν φαίνεται όμως να επιθυμεί ο απερχόμενος πρωθυπουργός της Βρετανίας».
Τέλος σε αυτό το site http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=811835 «εμείς» εμφανιζόμαστε ικανοποιημένοι που «τα βρήκανε».
Αν το κοιτάξεις απλά ίσως να μην βρεις ούτε μια Ελληνική θέση που να πέρασε στην νέα συνθήκη, και αν το ψάξεις το θέμα σχολαστικά θα δεις ότι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ ούτε μια θέση που να πέρασε τόσο στο ευρωσύνταγμα όσο και στην νέα συνθήκη.
Γιατί η Ελλάδα δεν είχε ποτέ θέσεις και πολιτική στόχους και όραμα για την Ευρώπη. Είχε μόνο αντιδραστική πολιτική σε διάφορα θέματα που η Ευρώπη είχε αποφασίσει και εμείς τα λαμβάναμε ως αρνητικά.
Το γιατί γίνεται αυτό έχει να κάνει με την πολιτισμική μας υποτέλεια.
Μέσα από την τάση εκσυγχρονισμού η Ελλάδα διαχρονικά αναζητά και αναζήτησε τον αποχαρακτηρισμό της και την αποστασιοποίηση της από το λεγόμενο ανατολικό ζήτημα.
Αυτός ο εκσυγχρονισμός μας οδήγησε και μας οδηγεί σε πολιτισμική υποτέλεια. Υποτέλεια στην χρήση της γλώσσας, υποτέλεια στην παιδεία, στην κουλτούρα, σε ενοχές (για το ανατολίτικο) παρελθόν μας.
Μέσα από αυτή την υποτέλεια πετύχαμε ίσως κάποια πράγμα αλλά μπορούμε ως Έλληνες να πετύχουμε περισσότερα σε μια Ευρώπη που φτάνεται ακόμα.
Όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός πάει χωρίς θέσεις σε μια τέτοια κουβέντα αυτό το κάνει γιατί θεωρεί ότι δεν ανήκει σε αυτό το κλαμπ ισότιμα.
Τον έχουν καλέσει σε μια πολύ σοβαρή κουβέντα που όμως αισθάνεται μάλλον παρακατιανός. Η πρόσκληση μάλλον ήταν λάθος.
Αυτό σε μια κουβεντα που παίζονται κυρίως θέματα Πολιτιμσου και η διαμόρφωση της ιστορίας του μέλλοντος του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι πολιτισμική υποτέλεια που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια σε πολιτισμική πενία. Ψάχνουμε να βρούμε Ελλάδα και βρίσκουμε μόνο αρνητικά …
Το ότι δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό άμεσα, είναι πρόβλημα νοοτροπίας τόσο των πολιτικών μας όσο και δικό μας. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να αλλάξει πριν η οποια «διαδικασία» μας καταπιεί Οι προτάσεις μου επ αυτού έχουν γίνει.
Το ότι ο Καραμανλής είναι σήμερα πρωθυπουργός το θεωρώ συγκυριακό και είμαι σίγουρος ότι αντίστοιχα θα έπρατταν πολύ σύγχρονοι Έλληνες πολιτικοί ηγέτες.
Πρώην πρωθυπουργοί, Βασιλείς σημερινοί Έλληνες πολιτικοί, ηγέτες και υποψήφιοι πρωθυπουργοί που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους σε ξένα ΑΕΙ… (αυτό είναι η απόλυτη απόδειξη της πολιτισμικής μας υποτελείας).
Ιουνίου 24, 2007 σε 12:47 πμ
[...] 2007. Θα παραθέσω μια σειρά κειμένων που γράφτηκαν στο Greek University Reform Forum ως απάντηση στο άρθρο του bloger Θέμη Λαζαρίδη με τίτλο: [...]
Ιουνίου 24, 2007 σε 12:47 πμ
[...] papaioannou Says: June 17th, 2007 at 12:41 pm [...]
Ιουνίου 24, 2007 σε 1:19 πμ
Και γω θέλω να είμαι υπερήφανος για τη χώρα μου αλλά δεν μπορώ. Δεν είναι υποτέλεια, δεν είναι κόμπλεξ κατωτερότητας, είναι αναγνώριση της πραγματικότητας. Στο αίτημα «ας ερωτευθούμε την Ελλάδα» εγώ απαντώ «ας ερωτευθούμε αυτό που θα ΜΠΟΡΟΥΣΕ να είναι η Ελλάδα» και ας εργαστούμε να το υλοποιήσουμε.
Ιουνίου 25, 2007 σε 1:15 μμ
Θα ήταν υπεραπλούστευση αν έλεγε κανείς πως όλες οι καταγεγραμμένες κακές νοοτροπίες και στρεβλές αξίες σε τελική ανάλυση οφείλονται σε ιστορικά άθλια παιδεία;
Σχετικό άρθρο στο ιστολόγιό μου:
Διαγόρας ο Μήλιος – Η Παραβολή του Σουηδικού Λογαριασμού